Elke week vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Sylvana is getrouwd met Daphne en moeder van Lianne (4) en Fee (2).
Het was weer zo’n dag. Zo’n dag dat Lianne nergens zin in had, op alles ‘nee’ zei en bij het minste geringste in een driftbui belandde. Normaal kon ik voor deze peuterperikelen het geduld wel opbrengen, maar die dag vierden we de eerste verjaardag van onze jongste dochter en moesten er nog tassen vol boodschappen in huis gehaald worden. Omdat Daphne ’s ochtends door haar werk werd opgepiept, ging ik met Fee in de draagdoek en Lianne in de buggy richting de supermarkt. Maar we waren de straat nog niet uit of Lianne gilde dat ze wilde lopen. Ik had mezelf voorgenomen om die ochtend zoveel mogelijk mee te buigen met Lianne. Misschien niet de beste opvoedtechniek, maar dan was de kans op een hysterische bui tenminste het kleinst. Dus zo gezegd, zo gedaan: kind uit de wagen en gaan.
Om de haverklap stopte Lianne om naar de krioelende mieren te kijken, grassprietjes te tellen of takken op te rapen. Leuk voor een keer of drie, maar toen ik merkte dat we er al een kwartier over deden om de straat uit te komen (en ze keer op keer een grote mond gaf als ik zei dat ze mee moest komen), raakte mijn geduld op: ik trok Lianne aan d’r arm omhoog en riep dat ze moest luisteren.
Lees ook Deze partijtjes liepen uit op een drama: ‘Na een half uur zat ik al op de Eerste Hulp’ >
Een oorverdovend gebrul volgde. Lianne greep naar haar armpje en wilde ‘m niet meer bewegen. Toen wist ik: dit is foute boel. Ik liep direct weer richting huis.
Godzijdank was Daphne net thuisgekomen en kon ik met Lianne naar de Eerste Hulp. Met het schaamrood op de kaken vertelde ik wat er was gebeurd. Vervolgens werd mijn vermoeden bevestigd: Lianne had een zondagsarmpje. De arts stelde Lianne gerust, maakte een paar vreemde bewegingen met haar arm en wonder boven wonder schoot de elleboog weer op zijn plek. De pijn was vrijwel meteen verdwenen en Lianne glimlachte alsof er niets was gebeurd. Toch verplaatsten we Fee’s verjaardag nog een dagje om bij te kunnen komen. En ik? Ik heb me wekenlang schuldig gevoeld. Benieuwd naar meer ‘Dat ging ff mis’-verhalen? Je leest ze elke maandag op Kekmama.nl.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
