Beeld: Canva
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Tooske (37) haar vraagstuk. Ze vraagt zich af: moet ik ook een tattoo zetten voor mijn bonuszoon?
Tooske is getrouwd en (bonus)moeder van Sam (7) en Lexie (1,5): “Tijdens mijn zwangerschap had ik de afspraak in de tattooshop al gemaakt: ik wist toen namelijk zeker dat ik de naam van mijn dochter op mijn lijf wilde laten vereeuwigen. Geen gigantische sierletters die mijn halve onderarm in beslag zouden nemen, maar een bescheiden tattoo in een strak lettertype. Een mooie, maar toch subtiele manier om mijn dochter altijd bij me te dragen. Drie maanden na de bevalling stond ‘ie op mijn pols en ik ben er nog steeds ontzettend blij mee.
Sam, mijn bonuszoon, vindt tattoos geweldig en zo ook die voor zijn zusje. Alleen vraagt hij zich tegenwoordig steeds vaker af waarom ik zíjn naam niet heb. ‘Ik ben toch ook jouw kindje?’ vraagt ‘ie dan. En dat is ook zo. Ik ben namelijk degene die van jongs af aan al benadrukt dat hij, ‘ook al woonde hij niet in mijn buik’, toch gewoon mijn kindje is. Net als zijn zus. Zo’n scheiding is voor kinderen al moeilijk genoeg, dus ik wil dat hij zich geliefd en vooral niet anders voelt dan zijn zus in ons samengestelde gezin.
Toch zie ik zijn naam in mijn huid niet zo zitten. De naam van zijn vader zou ik ook niet zo snel zetten. En mijn man de mijne trouwens ook niet. Je weet uiteindelijk toch nooit hoe het leven loopt. Daarbij voelt het ergens ook ongepast richting Sams moeder om met de naam die zij ooit met zorg heeft uitgekozen (samen met mijn man natuurlijk) te dragen. Alleen, het voelt nu óók niet goed meer naar Sam toe om het alleen bij Lexie te laten. Ik probeer hem uit te leggen dat mijn liefde voor hem niets met een tattoo te maken heeft… en toch zit ik in een dubio.
Zal ik toch een tattoo voor mijn bonuszoon zetten? Misschien niet zijn naam, maar een hartje, geboortebloem of symbool dat voor ons staat? Of is het volkomen logisch dat ik geen tatoeage voor hem heb?
Ook Hanne (31) zit met een dilemma: “Mijn man vindt het niet kunnen dat ik dít doe met onze kinderen, terwijl er nog nooit iets is gebeurd.” Hier lees je haar verhaal.
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Wat als je erachter komt dat je kind op zijn eerste schooldag een half uur lang heeft staan huilen? Milenka ging er met gestrekt been in en lag dus meteen vanaf dag een in conflict met de juf.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Op de peuterspeelzaal begint het sociale leven van peuters pas écht. En soms ook hun reputatie. Marianne (33) weet er alles van.
Sommige dingen kan je als moeder prima mee wegkomen, maar als vader is dat soms net even anders. Dat werd Jeanette pijnlijk duidelijk, toen haar man bijna in elkaar geslagen werd.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lorraine, die iets achterhoudt voor haar man.
