Beeld: Canva
Twee kinderen, dezelfde worsteling, compleet andere uitkomst. Het ene kind krijgt een diagnose en extra begeleiding, het andere moet het zelf uitzoeken.
Hoofdauteur Johny Daniel legt uit hoe dat kan, en het antwoord is best confronterend.
Voor het onderzoek werden gegevens van zo’n 540.000 basisschoolleerlingen in Engeland onder de loep genomen. Of een kind een diagnose kreeg voor specifieke leerproblemen (zoals moeite met lezen of rekenen) hing niet alleen af van hoe het presteert. Ook de school zelf, het gezin, de taal die thuis wordt gesproken en zelfs hoe slim de klasgenoten gemiddeld zijn, spelen mee.
Minder dan 2 procent van de kinderen krijgt zo’n diagnose, terwijl internationale schattingen veel hoger liggen. Er glippen dus nogal wat kinderen tussendoor.
Op ‘sterke’ scholen worden leerproblemen sneller gespot. Als de rest van de klas goed presteert, valt een kind dat achterblijft sneller op. Maar op scholen waar lagere scores vaker voorkomen, verdwijnen diezelfde problemen makkelijker naar de achtergrond.
En dan is er nog het verschil tussen jongens en meisjes. Jongens krijgen twee keer zo vaak een diagnose, terwijl dat niet per se betekent dat zij meer problemen hebben. Ze laten het gewoon anders zien, drukker, zichtbaarder. Meisjes? Die tobben vaker in stilte, met faalangst of concentratieproblemen. En precies daardoor worden ze sneller over het hoofd gezien.
Ook meertalige kinderen hebben het lastiger. Als er thuis geen Engels wordt gesproken, wordt een leesprobleem al snel afgeschoven op “taalachterstand”, terwijl er óók sprake kan zijn van een leerstoornis. Gevolg: minder diagnoses, dus minder hulp. En dan speelt geld ook nog een rol. In Engeland moet je voor een officiële diagnose soms diep in de buidel tasten. Niet elk gezin kan dat. Rara wie er dus vaker wel hulp krijgt.
Daarom pleiten ze voor een landelijke aanpak, duidelijke richtlijnen en betere training voor leraren. Maar vooral ook objectieve toetsen voor alle kinderen, zodat problemen eerder en eerlijker worden gesignaleerd.
Ben je ook benieuwd welke sterrenbeelden een hekel hebben aan huiswerk? Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Bron: Johny Daniel
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
