Lianne: ‘‘Ik schrok een beetje van jou, dat je zo hard deed’, zegt mijn dochter. Ik krimp ineen’

Lianne Kooistra

17 april, 2026 - 13:00

Leestijd: 4 minuten

Nu we een huis klaarmaken voor de verkoop en een camper voor vertrek, ben ik niet altijd even beschikbaar voor mijn kind. Met ‘straks heb ik alle tijd om het in te halen’ kocht ik eerst nog een tijd mijn schuldgevoel af, maar deze allerlaatste week voor vertrek sijpelt het er toch doorheen: knagend schuldgevoel.

Huilen, schoppen, schreeuwen

Wat de aanleiding is, is me in het moment niet duidelijk. Maar als ik haar na haar middagdut een trui aan wil trekken, lijkt het vanuit het niets he-le-maal mis. Dreinen gaat over in huilen. Krokodillentranen in echte tranen. Een ijsje zouden we gaan eten, dat herhaal ik nog maar eens. Is ze even niet voor te porren. En dat zegt wat. Over de grond rollen, tegen de muur schoppen, schreeuwen… Mijn geduld en tolerantiegrens zijn al weken ver te zoeken. Veel harder dan ik zou willen, schreeuw ik dat ze NU op moet houden met dat gezeik. Van schrik begint ze harder te huilen. Logisch. Ik schrik zelf ook van de hardheid. Gezeik. Dat zég je niet tegen een kind. Ze duwt me weg en ik zeg dat ik even naar beneden ga. Afkoelen.

Na een paar minuten begint ze al om me te roepen. ‘Ik wil naar mama toe, naar mama toe!’ Gelukkig. Op slag kalm loop ik rustig naar boven. Met verwilderd haar zit ze bovenaan de trap, opgetrokken knietjes. We kijken elkaar in de ogen, het vuur is gedoofd. Ik strek mijn armen uit en als een kleine koala kruipt ze op mijn schoot. Langzaam wieg ik haar en mijzelf een tijdje heen en weer, zittend op de overloop. Twee nagloeiende, betraande gezichten.

Lees ook

Columns

Lianne: ‘Moet ik me zorgen maken dat ik het niet volhoud, zo lang reizen met een kind?’

Niet zoveel doen

Als ik haar aankijk, staar ik in twee ernstig kijkende ogen. ‘Ik schrok een beetje van jou, dat je zo hard deed.’ Ik krimp ineen bij het woord. ‘Je ging heel hard tegen mij praten’, gaat ze verder en ik realiseer me dat ze het letterlijk bedoelt. Niet minder erg, maar toch ook wel. Ik beken schuld. Zeg dat er deze dagen zoveel tegelijk gebeurt, dat ik even heel weinig kan hebben. En dat dat geen excuus is en ook niet is wat ik wil, want we zouden vandaag een hele dag alleen maar leuke dingen doen. Ze knikt en zegt wijselijk ‘Maar jij moet niet zoveel doen, mama.’ Opnieuw schiet ik vol van deze vast onbedoelde maar toch rake woorden van mijn kleine meisje.

Handdoek voor de kou

Daarna voelt ze kennelijk ook de ruimte om te delen wat haar nou zo overstuur maakte. En dat is, concludeer ik uit haar verhaal, dat ze zelf iets wilde oplossen (even een handdoek omslaan omdat ze het koud had) en ik daar compleet aan voorbijging (ik heb hier toch een trui, niet aan die opgevouwen was zitten!). Op een andere dag vast niet zo’n probleem, maar haar emmertje liep ook over. Oprechte aandacht had ze nodig. De realisatie maakt al die tot voor kort zo belangrijke to do’s nu totaal ondergeschikt.

Als we even later voor de ijszaak zitten, brabbelt ze er vrolijk op los. ‘Ik heb roze ijs, en jij hebt witte. Wil jij ook van mij, nee of ja?’ Tevreden hoor ik het aan, deze onschuldige prietpraat. Zij weer het kind, ik weer de moeder. ‘Ik heb ook al ijsjesvormpjes in de camper, Kee. Kunnen we straks zelf ijsjes maken voor onderweg.’ Ze glundert. ‘Ik wil roze!’

Lianne neemt ons elke twee weken in haar column mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje gaat beleven!

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time