Beeld: Canva
Marjolein en Martine wonen meer dan 10.000 km van elkaar en hebben samen een bedrijf. Marjolein woont in Rotterdam met haar man en twee dochters (13 en 11 jaar), Martine woont in Kuala Lumpur met man en zoon (10) en dochter (7).
Marjolein en Martine zijn experts in hoe kinderen veilig kunnen omgaan met hun smartphone en geven advies op lezersvragen.
Het dilemma: Na school of in het weekend, vaak als ik iets vraag aan mijn dochter van 10 antwoordt ze alleen met goed, leuk of ok. Ik wil niet teveel drammen, maar ben ook zo benieuwd hoe het met haar gaat op school en op dansen. Hoe krijg ik er wél iets uit?
Elke dag weer probeer je het: Hoe was school/training/het bij dat vriendinnetje thuis? En elke dag bestaat het antwoord uit één woord (of drie):
“Goed.”
“Leuk.”
“Ok.”
“Weet ik niet.”
Wil je een kruisverhoor houden? Nee. Je wil gewoon weten wat er in dat hoofd omgaat. Of je kind lekker in z’n vel zit. Met wie ze appt. Wat er gebeurt in die groepschat. Maar hoe meer jij vraagt, hoe korter de antwoorden lijken te worden.
Dus daar zit je dan, met je goede bedoelingen en een kind dat vooral wil dat het gesprek klaar is. Wat nu?
Veel kinderen klappen dicht bij grote, algemene vragen. “Hoe was je dag?” is voor jou doodnormale interesse voor je kind . Maar zij hoort: vat acht uur van je leven even samen in één goed geformuleerde alinea. Succes!
Probeer daarom kleiner te vragen. Niet: “Wat heb je online gedaan?” Maar bijvoorbeeld:
Dat soort vragen zijn makkelijker te beantwoorden, omdat ze over één moment gaan
Je kind zit op een scherm en je hoort jezelf zeggen: “Wat ben je aan het doen?” Niks mis mee, maar bij kinderen klinkt dat soms minder als interesse en meer als: doe jij iets wat niet mag? Nieuwsgierigheid is hier de sleutel. Dus niet: “Waarom zit je alweer dat spel te doen?”
Maar wel:
“Wat maakt dit spel zo leuk?”
“Speel je dit alleen of met anderen?”
“Wat moet je doen om te winnen?”
Je kind voelt: mijn ouder wil snappen wat ik leuk vind. Niet meteen afpakken, oplossen of beoordelen.
Tekst gaat verder onder de podcast
De beste gesprekken beginnen zelden met: Ik wil even met je praten.” Dan denkt je kind: oei, dit wordt een monoloog met huisregels.
Praten gaan soms makkelijker als je elkaar niet in de ogen hoeft te kijken. Dat voelt minder als een interview. Er is minder oogcontact, minder druk, meer ruimte. En als er een stilte valt, is dat niet meteen ongemakkelijk. Dan kijk je gewoon even naar de weg, de hond, de vaatwasser of die ene sok die al drie dagen op de trap ligt. Goeie plekken zijn in de auto, tijdens het wandele, op de bank, tijdens het opruimen of koken
Over zichzelf praten vinden kinderen soms too much. Haal er dan gewoon iemand anders bij:
“Stel, iemand uit je klas wordt uit een groepsapp gezet. Wat zou jij dan doen?”
“Wat als een onbekende je een berichtje stuurt in een game?”
“Wat als iemand een foto van jou post zonder te vragen?”
“Wat zou jij doen als je iets online ziet waarvan je schrikt?”
Zo krijg je toch inzicht in hoe je kind over dingen denkt.
Als je eenmaal beet hebt, is het verleidelijk om door te pakken. Eindelijk vertelt je kind iets, dus hup: nog vijf vervolgvragen, een levensles en misschien meteen even een afspraak over schermtijd.
Maar dan is de kans groot dat de luiken weer dichtgaan.
Hou het liever bij één vraag tegelijk. Luister. Laat stiltes vallen. Reageer zonder oordeel. En als je kind iets vertelt wat je ingewikkeld vindt, probeer dan eerst:
“Vertel eens meer..”
“Wat vond jij daarvan?”
“Wat deed je toen?”
“Wil je dat ik meedenk, of wil je het gewoon even vertellen?”
Vooral de laatste vraag is vaak een belangrijke . Soms wil je kind helemaal geen oplossing. Hij gewoon merken dat jij niet schrikt, zucht of meteen een schermverbod uit je trukendoos haalt.
Sommige kinderen hebben tijd nodig. Blijf dus vooral beschikbaar.
Soms helpt het om niet ter plekke de perfecte vraag te hoeven bedenken. Een losse vraag aan tafel, in de auto of vlak voor het slapengaan kan al genoeg zijn om een gesprek te openen over vriendschap, gamen, groepsapps of online grenzen.
Daar helpen we je graag bij, daarom ikrijgen Kek Mama-lezers 25% korting op de Let’s Chat-praatkaartenset. Gebruik de code KekMama25 en bestel hier.
Interesse in meer digitale dilemma’s? Hier vind je de andere columns van Marjolein en Martine.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Mariëtte Middelbeek is chef redactie van Kek Mama en auteur. Samen met haar man Erik heeft ze twee kinderen: zoon Casper (5) en dochter Nora (3).
Een snoepje minder in de eerste levensjaren zou tientallen jaren later mogelijk verschil kunnen maken voor de gezondheid van je hersenen.
