Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Aafke (41) geeft les aan Daan in groep acht.
Vrijdagochtend, geschiedenisles. Ik vertel hoe Julius Caesar werd vermoord door Brutus. Geen saaie stof. Maar hé: daar zie ik Daan op zijn telefoon kijken. Stiekem, maar ik zag het toch. Ik let extra op hem, want hij is heel tegendraads en loopt vaak over me heen. Dat gaat nu niet gebeuren, besluit ik.
“Hier met die telefoon, Daan”, zeg ik. Hij liegt: “Waarom, ik keek er helemaal niet op.” “Jawel”, zeg ik streng. “Ik heb ook ogen in mijn hoofd.” Mokkend komt hij hem brengen. Ik doe hem in mijn tas. Dan gaan we door met Caesar en Brutus.
Aan het eind van de dag roep ik Daan bij me. “Ik geef je je telefoon terug, maar pas op als je hem nog een keer gebruikt in de klas.” Dan zegt hij triomfantelijk: “Ik heb ’m al, juf.” “Huh? Hoe bedoel je?” zeg ik. Ik kijk in mijn tas. Daar zit de telefoon inderdaad niet meer in. Ik voel boosheid in me opkomen.
“Heb jij hem uit mijn tas gepakt?” vraag ik. “Ja”, zegt hij. “Maar Daan, dan heb je gestolen”, zeg ik. “Want wat er in mijn tas zit, is van mij. Ook jouw telefoon, zolang ik je hem niet terug heb gegeven. Van de spullen in mijn tas moet je afblijven.”
Ik besluit er een zaak van te maken. “Ik ga je strafwerk geven en je ouders inlichten”, zeg ik. Hij kijkt opeens minder brutaal. Zijn vader, Jeroen, is heel streng. “Maar juf, de telefoon is toch van mij? Dan heb ik hem toch niet gestolen?” “Jawel,” zeg ik. “Hij was even niet van jou. Omdat ik hem in beslag had genomen. Ga jij nu maar naar huis, ik ga nadenken.”
Het lijkt me wijs Daan weg te sturen voordat ik zijn ouders inlicht. Het is namelijk maar de vraag hoe met name zijn moeder Marieke reageert. Daan heeft zijn koppigheid niet van een vreemde. Ik heb het vaak met Marieke aan de stok. Ze stelt zich altijd op achter haar zoon, hoe stout hij ook is. Daarom bel ik eerst Jeroen, maar ik krijg zijn voicemail. Marieke neemt wel op.
Ik vertel het verhaal en inderdaad, ze zegt: “Ik vind het bizar. Het is toch zijn telefoon.” Ik antwoord: “Hij had nooit in mijn tas mogen kijken. Ik ga Daan strafregels geven. Ik wil graag dat jij of Jeroen die ondertekenen. Ik hoop dat je niet tegen hem zegt dat je het niet met me eens bent. Anders begrijpt hij niet dat de school gezag over hem heeft en dit is een goede les voor hem waar hij veel van kan leren.”
Het is even stil. Ik denk dat Marieke bedenkt wat Jeroen hiervan zal vinden. Dan zegt ze tot mijn blijdschap schoorvoetend: “Oké. Ik blijf het overdreven vinden, maar ik zal meewerken.”
Als strafregel bedenk ik: “Ik zal nooit meer iets uit de tas van de juf pakken.” En dat dertig keer. Ik krijg het schrijfsel een dag later, en het is niet alleen ondertekend door Marieke, maar ook door Jeroen! Ik vind het fideel van Marieke dat ze hem erin heeft betrokken.
Het effect wordt die dag duidelijk. Tijke maakt een brutale opmerking tegen me: “Juf, wat hebt u een rare jurk aan.” Dan zegt Daan: “Het is wel de juf tegen wie je het hebt, hoor. En zij is de baas over ons.” Ik lach breeduit naar hem. Ik hoop dat hij deze ridderlijkheid volhoudt. Dan worden wij de beste vrienden.
Juf Miranda nam haar klas over van een zieke collega. ‘Wat een chaos, ik wist niet wat ik meemaakte’. Ze is er meteen met de zweep over gegaan. Hoe dat uitpakte? Dat lees je hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
