Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Mirella (57) geeft les aan Fleur in groep acht.
Lees verder onder de advertentie
Vrijdagmiddag 12.15 uur. Het is pauze, de klas is net naar buiten gestroomd. Fleur (11) blijft even achter. “Juf, ik mag in de vakantie gaatjes in mijn oren!” Ze pakt haar telefoon erbij en laat me zien wat ze aan haar vriendinnen heeft gestuurd: ‘Ik mag in de vakantie gaatjes in mijn oren. Leuk he. Laat ff weten of je het leuk bij me vindt staan, plzzzzzzzzz!!!!’
Ik ben verbaasd. Fleurs ouders waren tot nu toe namelijk fel tegen ‘de verminking’ van Fleurs oorlelletjes, zoals zij het noemden. Als laatste der Mohikanen bleven die van haar gaatjesloos: ieder meisje uit mijn klas heeft ze. Er zijn ook jongens met oorringen. De kroon spant Donna: die heeft een forse neusring. Dat kan ik wel plaatsen: haar moeder heeft ook zo’n ding, en een navelring, en verder draagt ze van alles in haar oren, paperclips, pijltjes, hartjes…
Lees verder onder de advertentie
Gaatjes
Het is zo anders dan in mijn tijd. Toen mocht niemand in mijn klas gaatjes. Mijn vriendinnen en ik tekenden daarom maar met stift oorbellen op onze oorlelletjes. We waren trouwens ook jaloers op oudere meisjes met buitenboordbeugels. Om dat op te lossen bonden we aan een simpel diadeem elastiekjes vast om achter onze oren te hangen, zodat het leek of we zo’n beugel hadden. Op mijn achttiende verjaardag nam ik meteen gaatjes.
Eenmaal volwassen werkte ik een tijd als hostess in Spanje, daar zag ik tot mijn verbazing dat meisjes als baby al gaatjes in hun oortjes ingeschoten kregen. Je herkende de sekse van de baby’s aan hun oren.
Na school zie ik Fleurs moeder Minoes staan. “Jullie zijn overstag gegaan?” vraag ik grijnzend. “Ja”, zegt Minoes enigszins beteuterd. “Het moet maar. Ze wil het al sinds haar zesde. We willen haar geen uitzondering meer laten zijn op de middelbare. Ze is zo blij.”
Hoe opgewonden Fleur is over wat komen gaat blijkt de volgende dag, als ze weer naast me komt staan in de pauze. Ze is een beetje overstuur. “Juf, stel je voor dat ik doodga nét een dag voor ik gaatjes krijg. Mijn opa is ook doodgegaan.” “Hoe oud was hij toen?” vraag ik. “Eenentachtig,” zegt Fleur. “Dat is een normale leeftijd om dood te gaan”, zeg ik. “Er gaan maar heel weinig mensen dood als ze pas elf zijn.”
Ze kijkt blij. “Ik ben blij dat ik niet doodga. Het enige is dat je dan wel heel veel aandacht krijgt, van vriendinnen en zo. Maar ik wil liever gaatjes in mijn oren.” Ze loopt de klas uit, naar die vriendinnen. Het is meer huppelen.
Lees elke maand de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste tips voor jou en je kids. Abonneer je nu op Kek Mama en krijg tot 45% korting.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,