Beeld: Getty Images
Isa (35) is getrouwd met Manuel (37) en moeder van dochter Amélie (5) en zoon Luc (2).
“Vanaf het moment dat mijn blik die van Manuel kruiste, op een vrijdagavond in de kroeg, voelde ik de tintelingen in mijn hele lichaam. Die vertelden me: jij en ik zijn samen vuurwerk. We dronken een biertje of twee ‘om elkaar te leren kennen’, al wisten we allebei vanaf die oogopslag dat ik met hem mee naar huis zou gaan. Sterker nog: na die ene nacht ben ik nooit meer weggegaan. We knetterden tussen de lakens, maar bleken ook inhoudelijk aan elkaar gewaagd. Als vriendinnen klaagden over gedoofde vlammetjes en overal vieze sokken, haalde ik mijn schouders op. Bij ons was het niet altijd pais en vree, maar saai? Dat nooit, ook na al die jaren niet.
Zelfs na de komst van Amélie bleven we elkaar verrassen met datenights en citytrips. Dan zagen we niets van de stad, maar van de hotelkamer des te meer. Sleur was gewoonweg niet aan ons besteed, dacht ik, een tweede kindje zou daar niets aan veranderen. Maar dat deed ie wel. Onze Luc bleek een huilbaby en ook al niet dol op slaap. Totaal uitgeblust constateerde ik op een dag dat we al maanden geen seks hadden gehad. En opa en oma zagen oppassen, met onze ‘terror’, ineens niet meer zo zitten.
“Sleur was gewoonweg niet aan ons besteed, dacht ik, een tweede kindje zou daar niets aan veranderen”
Dan haalde ik thuis maar alles uit de kast, zo dacht ik. Ik trok een sexy setje aan en verzamelde een flink aantal kaarsen voor op de nachtkastjes om in the mood te komen. En inderdaad: zodra de kinderen in slaap waren – zelfs Luc! – en de kaarsjes aan, gingen we als vanouds helemaal in elkaar op. Nog steeds vuurwerk, concludeerde ik tevreden. Of zeg gerust: vuur, want in mijn enthousiasme sloeg ik zo alle kaarsen omver. Dat deed niet alleen zeer, het brandde ook een flink gat in de vloerbedekking.
Gelukkig was Manuel razendsnel en wist erger te voorkomen. Maar ongemerkt bleef het hele voorval natuurlijk niet. Ik weet niet wie er harder gilde: Amélie, Luc of ik. Of wat meer indruk maakte: hun spiernaakte vader die wild met natte handdoeken op de grond sloeg, hun moeder in ‘die gekke panty’ (lees: jarretels) of de smeulende kaarsenravage in de slaapkamer. De kinderen vonden het maar ‘een raar ongelukje’ en hadden het er nog weken over. Wat ik die avond leerde? Passie is leuk, maar niet álles hoeft in vuur en vlam.
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]