Beeld: Pexels
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Kampeerfanaat Eva is moeder van Jules (6) en samen met Bart.
“Kamperen in Frankrijk is voor ons vaste prik en ook dat jaar stonden we op een heerlijk plekje. De camping was kneuterig, maar op een goede manier. Onze Jules had het fantastisch naar haar zin bij de kidsclub en danste inmiddels elk dansje mee. Zo ook die laatste middag. Na twee weken zon, stokbrood en Franse wijn was het tijd om in te pakken. Zo’n rotklus, waarna je eigenlijk alweer aan vakantie toe bent, zeker als je net iets te veel spullen in een net iets te compacte auto moet laden. Eigen schuld: Ik vond zo’n dakkoffer maar onzin. Tot Barts grote ergernis; de auto werd er niet groter op, de bagage wel. Ik was er vooral trots op hoe ik het onmogelijke tóch voor elkaar kreeg. Een soort Tetris 2.0.
Na twee uur strategisch stapelen en schuiven zat alles erin. Zelfs de klapstoeltjes, die altijd nét niet lekker inklappen. Licht euforisch en zwaar zwetend reden Bart en ik de camping af. Het ene na het andere chanson zongen we mee, zonder tussentijdse verzoekjes voor Baby Shark of Kinderen voor Kinderen. Ook geen ‘Mamaaaa, ik moet plassen!’, ‘Mag ik iets lekkers?’ of ‘Zijn we er al bijna?’ vanaf de achterbank. Het was stil, veel te stil. Toen drong het tot me door: we waren Jules vergeten op te pikken bij de kidsclub! Ik gilde iets onverstaanbaars, gooide de auto in een onmogelijke draai en we scheurden terug. Het waren de langste twintig minuten van mijn leven. De ergste scenario’s schoten door mijn hoofd. Het hielp ook niet mee dat de receptioniste de telefoon niet oppakte. Danste zij ook de Macarena? Maar veel erger: zou Jules in paniek zijn? Had ik haar wel echt op het hart gedrukt dat ze in geval van nood naar de receptie moest? Of had ik dat verzonnen?
Eenmaal terug op de camping troffen we haar keurig wachtend aan, op het stoepje voor de receptie, ijsje in haar hand. ‘Ik dacht al: jullie zijn me zeker vergeten’, zei ze met een flink gevoel voor drama, dat doorwerkte op mijn toch al aanwezige schuldgevoel. We hoorden het de hele terugrit – best een stukkie vanaf de Côte d’Azur – en iedere vakantie daarna. Je begrijpt: Bart kreeg vetorecht op die dakkoffer en ik check voortaan wel zeven keer de achterbank voor vertrek. Wil zeker weten dat ze erin zit – ergens tussen de koelbox en de opblaasflamingo.”
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Hij komt niet graag in parfumeriewinkels, scant ruimtes op huisdieren en checkt voedseletiketten op noten. Het is dagelijkse kost voor René Watzema (35). Zijn 2-jarige dochter Noré kampt namelijk met heftige allergieën en eczeem. “Het is hartverscheurend. Daarom is humor het beste medicijn.”
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Het is belangrijk om je kind al op jonge leeftijd te helpen met het reguleren van zijn of haar emoties. Lees hier hoe je dit kan doen.
Je kinderen spreken het misschien niet elke dag uit, maar hun gedrag zegt alles. Herken jij deze elf signalen? Grote kans dat jij meer goed hebt gedaan in de opvoeding dan je denkt.
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
