Beeld: Pexels
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Kampeerfanaat Eva is moeder van Jules (6) en samen met Bart.
“Kamperen in Frankrijk is voor ons vaste prik en ook dat jaar stonden we op een heerlijk plekje. De camping was kneuterig, maar op een goede manier. Onze Jules had het fantastisch naar haar zin bij de kidsclub en danste inmiddels elk dansje mee. Zo ook die laatste middag. Na twee weken zon, stokbrood en Franse wijn was het tijd om in te pakken. Zo’n rotklus, waarna je eigenlijk alweer aan vakantie toe bent, zeker als je net iets te veel spullen in een net iets te compacte auto moet laden. Eigen schuld: Ik vond zo’n dakkoffer maar onzin. Tot Barts grote ergernis; de auto werd er niet groter op, de bagage wel. Ik was er vooral trots op hoe ik het onmogelijke tóch voor elkaar kreeg. Een soort Tetris 2.0.
Na twee uur strategisch stapelen en schuiven zat alles erin. Zelfs de klapstoeltjes, die altijd nét niet lekker inklappen. Licht euforisch en zwaar zwetend reden Bart en ik de camping af. Het ene na het andere chanson zongen we mee, zonder tussentijdse verzoekjes voor Baby Shark of Kinderen voor Kinderen. Ook geen ‘Mamaaaa, ik moet plassen!’, ‘Mag ik iets lekkers?’ of ‘Zijn we er al bijna?’ vanaf de achterbank. Het was stil, veel te stil. Toen drong het tot me door: we waren Jules vergeten op te pikken bij de kidsclub! Ik gilde iets onverstaanbaars, gooide de auto in een onmogelijke draai en we scheurden terug. Het waren de langste twintig minuten van mijn leven. De ergste scenario’s schoten door mijn hoofd. Het hielp ook niet mee dat de receptioniste de telefoon niet oppakte. Danste zij ook de Macarena? Maar veel erger: zou Jules in paniek zijn? Had ik haar wel echt op het hart gedrukt dat ze in geval van nood naar de receptie moest? Of had ik dat verzonnen?
Eenmaal terug op de camping troffen we haar keurig wachtend aan, op het stoepje voor de receptie, ijsje in haar hand. ‘Ik dacht al: jullie zijn me zeker vergeten’, zei ze met een flink gevoel voor drama, dat doorwerkte op mijn toch al aanwezige schuldgevoel. We hoorden het de hele terugrit – best een stukkie vanaf de Côte d’Azur – en iedere vakantie daarna. Je begrijpt: Bart kreeg vetorecht op die dakkoffer en ik check voortaan wel zeven keer de achterbank voor vertrek. Wil zeker weten dat ze erin zit – ergens tussen de koelbox en de opblaasflamingo.”
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Floor.
