Beeld: Pexels
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Kampeerfanaat Eva is moeder van Jules (6) en samen met Bart.
“Kamperen in Frankrijk is voor ons vaste prik en ook dat jaar stonden we op een heerlijk plekje. De camping was kneuterig, maar op een goede manier. Onze Jules had het fantastisch naar haar zin bij de kidsclub en danste inmiddels elk dansje mee. Zo ook die laatste middag. Na twee weken zon, stokbrood en Franse wijn was het tijd om in te pakken. Zo’n rotklus, waarna je eigenlijk alweer aan vakantie toe bent, zeker als je net iets te veel spullen in een net iets te compacte auto moet laden. Eigen schuld: Ik vond zo’n dakkoffer maar onzin. Tot Barts grote ergernis; de auto werd er niet groter op, de bagage wel. Ik was er vooral trots op hoe ik het onmogelijke tóch voor elkaar kreeg. Een soort Tetris 2.0.
Na twee uur strategisch stapelen en schuiven zat alles erin. Zelfs de klapstoeltjes, die altijd nét niet lekker inklappen. Licht euforisch en zwaar zwetend reden Bart en ik de camping af. Het ene na het andere chanson zongen we mee, zonder tussentijdse verzoekjes voor Baby Shark of Kinderen voor Kinderen. Ook geen ‘Mamaaaa, ik moet plassen!’, ‘Mag ik iets lekkers?’ of ‘Zijn we er al bijna?’ vanaf de achterbank. Het was stil, veel te stil. Toen drong het tot me door: we waren Jules vergeten op te pikken bij de kidsclub! Ik gilde iets onverstaanbaars, gooide de auto in een onmogelijke draai en we scheurden terug. Het waren de langste twintig minuten van mijn leven. De ergste scenario’s schoten door mijn hoofd. Het hielp ook niet mee dat de receptioniste de telefoon niet oppakte. Danste zij ook de Macarena? Maar veel erger: zou Jules in paniek zijn? Had ik haar wel echt op het hart gedrukt dat ze in geval van nood naar de receptie moest? Of had ik dat verzonnen?
Eenmaal terug op de camping troffen we haar keurig wachtend aan, op het stoepje voor de receptie, ijsje in haar hand. ‘Ik dacht al: jullie zijn me zeker vergeten’, zei ze met een flink gevoel voor drama, dat doorwerkte op mijn toch al aanwezige schuldgevoel. We hoorden het de hele terugrit – best een stukkie vanaf de Côte d’Azur – en iedere vakantie daarna. Je begrijpt: Bart kreeg vetorecht op die dakkoffer en ik check voortaan wel zeven keer de achterbank voor vertrek. Wil zeker weten dat ze erin zit – ergens tussen de koelbox en de opblaasflamingo.”
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
