tijd voor mij moeders
Beeld: Pixabay

Cheryl moet elk jaar alleen op vakantie, Nicci gaat shoppen terwijl haar kind op de crèche is. Tijd voor jezelf claimen is zo gek nog niet.

FRANCIS (35) en haar man blokkeren sinds hun relatietherapie twee avonden per week in hun agenda’s; voor elkaar én voor zichzelf. “‘Wat wíl je dan?!’ gilde mijn man wild gebarend tijdens onze zesde sessie relatietherapie. Tot die tijd had ik hem alleen maar verwijten gemaakt. Dat hij er nooit was, door zijn drukke baan. Dat ik alles in mijn eentje deed qua huis en kinderen. Dat we niet meer vreeën. ‘Ik wil dit niet meer zo!’ riep ik, nog harder. ‘Ik weet niet meer wie ik ben, wie wíj zijn.’
 

Tijd blokken

Hij bleek precies hetzelfde te voelen. Op het randje van scheiden concludeerden we dat het niet onze relatie was die we zat waren, maar de omstandigheden waarin we ons hadden gemanoeuvreerd. Met drie kinderen, zijn zestigurenweek en mijn zorgbehoevende moeder, hadden we al zeker twee jaar niet één avond samen doorgebracht.

Onder toeziend oog van de coach zetten we op dat moment de rest van het jaar elke week twee kruizen in onze agenda: één voor een avond samen uit en één waarop we om de beurt ‘vrij’ waren van zorgtaken en andere verplichtingen. Nu, bijna een jaar later, staan ook onze nieuwe agenda’s vol kruizen. Onze relatie gaat niet alleen stukken beter, maar ik kan zelf ook weer ademen. In plaats van uit elkaar te gaan, kropen we naar elkaar toe, en vonden zo allebei de vrijheid en tijd waar we zo naar snakten.
 

Extra dag kinderdagverblijf

NICCI (31) brengt haar jongste dochter naar de crèche, zodat ze tijd heeft voor haar oudste én voor zichzelf. “Ik ben dol op mijn tweede kind, mijn babydochter, maar ze is een piece of work. Waar mijn oudste altijd sliep of zoet op haar speelkleed lag, eist mijn jongste alle aandacht op. Dat komt uiteindelijk wel goed, maar op dit moment ga ik eraan onderdoor, het non-stop clustervoeden, de duizend momenten waarop ik mijn oudste moet vragen even zelf te spelen en het totale gebrek aan tijd voor mezelf.

Dus gaat ze op woensdag een extra dag naar het kinderdagverblijf, terwijl ik ’s ochtends iets voor mezelf doe. De stad in, of juist lekker thuis niets doen. Dan heb ik ’s middags qualitytime met mijn oudste, en ben ik ’s avonds ook nog te pruimen ben voor mijn man. Iedereen blij.”
 

Alleen op vakantie

CHERYL (37) gaat sinds haar burn-out één keer per jaar alleen op vakantie. “Mijn man en ik werken evenveel, maar toch zorg ik meer voor onze kinderen. Twee jaar geleden stortte ik in: een burn-out. Drie maanden later vloog ik voor anderhalve week naar een vriendin op Tenerife. Wat een verademing. Sindsdien neem ik elk jaar twee weken voor mezelf; niets heelt mij meer dan dat. En niemand heeft er iets over te zeggen; ik hou ook mijn mond over de drie voetbalavonden per week van mijn man.”
 

Even 'uit'

DESIREE (33) ging minder werken toen ze na een auto-ongeluk wakker werd in het ziekenhuis. “Een zware hersenschudding, gebroken sleutelbeen en twee stalen pennen in mijn arm. De klap van mijn kop-staartbotsing op de snelweg – mijn schuld – was zo groot, dat ik twee maanden moest herstellen.

Het eerste wat ik dacht was: goddank zaten mijn dochters niet bij me in de auto en gelukkig zijn de andere bestuurders ongedeerd. Het tweede: er moet echt wat veranderen. Een baan die het uiterste van me vroeg, de zorg voor mijn kleuters, een relatie die niet lekker liep door het voortdurende slaapgebrek: het brak me finaal op. Oververmoeid autorijden: nooit doen.

Met mijn arm in de mitella en mijn man geschrokken naast me, besloot ik na mijn ziekteverlof nog maar drie dagen per week te gaan werken, in plaats van vijf, en één dag kinderopvang te gebruiken voor tijd voor mezelf. Dan sta ik ‘uit’ en zit ik desnoods een hele dag ongedoucht op de bank. Het werkt als een trein. Ik moest wel een stapje terug doen in mijn functie, maar thuis ben ik stukken gezelliger, voor mijn dochters én mijn man. En ook niet onbelangrijk: ik rijd veiliger.”
 

Een eigen kookstudio

SASKIA (40) durfde door haar ontslag te kiezen voor werk dat haar gelukkig maakt. “Ik werkte op de automatische piloot in een baan die ik al te lang had. Ik wilde wel wat anders, maar ja: hypotheek, kinderen, verantwoordelijkheden. Ik moest door, geld verdienen, verantwoordelijk zijn. Vond ik. Tot ik op een maandagochtend hoorde dat ik niet meer terug hoefde te komen. ‘Boventallig’, noemden ze het, ik voelde me uitgekotst. Maar ik kreeg wel een zak geld mee.

Het is nu of nooit, dacht ik. Ik gebruikte mijn ontslagvergoeding als startkapitaal voor mijn grote droom: een eigen kookstudio. Mijn man en ik verbouwden onze garage tot een ruimte met twee kookeilanden, waar ik drie dagen per week cursussen geef. Niet alleen voelt mijn werk nu als vrije tijd én maak ik veel minder uren, ik ben ook nog eens altijd thuis voor mijn kinderen.”
 

Weg

INGE (36) gaf haar zoon een klap en besloot direct bij haar vriend weg te gaan. “Als er één ding was dat me nooit zou overkomen, dan was het mijn kinderen pijn doen, op wat voor manier dan ook. Toch bleef ik al te lang hangen in een disfunctionele, verbaal gewelddadige relatie met een man die nota bene niet eens de vader is van mijn kinderen. Niemand van ons was gelukkig. Ik was van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gespannen, zag mijn vriendinnen niet meer, functioneerde niet zoals ik wilde op mijn werk en schoot uit mijn slof door het minste of geringste.

Tot ik op een ochtend mijn twaalfjarige zoon een klap gaf omdat hij een grote mond had. Ik schrok er nog erger van dan hij. Toen wist ik: dit kan zo niet langer. Ik besloot te kiezen voor ons eigen geluk en mijn vrijheid, pakte onze spullen en ben naar mijn moeder verkast. Ik werk nu weliswaar twee dagen meer dan toen, omdat het inkomen van mijn ex is weggevallen, maar voel meer tijd en ruimte in mijn leven dan ooit.”


Lees ook
Ionica checkt: Tijd voor jezelf >

 

Ruimte om te genieten

ZINA (39) werkte tijdelijk zestig uur per week om haar schulden af te lossen. “Twintig jaar lang stak ik mijn kop in het zand. Ik had een studieschuld. We kwamen maandelijks tekort. De tv en auto waren op afbetaling. Toen ik scheidde kreeg ik niet alleen de onderwaarde van ons huis, maar ook de helft van alle schulden op mijn dak. Plus het overgrote deel van de zorg voor mijn kinderen.

Vijf jaar lang werkte ik me in het zweet om alles af te betalen: no way dat mijn kinderen en ik hierdoor in de schuldsanering zouden komen. Behalve mijn huis en huwelijk, verloor ik ook vrienden. Mijn kinderen zag ik ook nauwelijks. Maar ik heb het gered. En nu waak ik als een havik over mijn centen. Ik heb weer lucht om te leven, te dromen en het allerbelangrijkste: tijd voor mijn kinderen. We leven soberder dan ooit, maar er is weer ruimte om te genieten. Van vakanties, van ons nieuwe huis, en bovenal van elkaar.”
 

Focus op wat belangrijk is

MARIJE (32) stopte met werken toen ze na een miskraam opnieuw zwanger werd. “Zestien weken zwanger was ik. Het was ons niet komen aanwaaien: we waren zó blij. Op de tienwekenecho was alles perfect, met vijftien weken bleek ons kindje niet levensvatbaar. De carrière waar ik zo blind voor ging, de tijd die mijn vriend en ik stopten in individuele uitjes; ik wilde het niet meer. Ik had daardoor niet eens tijd om te rouwen om onze ongeboren baby.

Toen ik zeven maanden later onverwacht een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield, kon de hele wereld me gestolen worden. Ik bande alles uit mijn leven wat me geen energie gaf en zegde mijn baan op. Onze dochter is nu acht maanden en ik overweeg weer te gaan werken. Maar niet meer dan drie dagen per week, zolang ze niet naar school gaat. Nu pas weet ik wat voor mij echt belangrijk is in het leven.”
 

Stedentrip

MISJA (32) eiste meer zorgtaken op van haar man toen ze er niet kon zijn voor haar vriendin na haar bevalling. “We hadden een vrij traditionele taakverdeling, mijn man en ik: hij werkte fulltime, ik drie dagen per week. De zorg voor onze zonen kwam grotendeels op mij terecht. Alleen, die zonen sliepen niet zo makkelijk. En dat maakte dat ik geen avond het huis kon verlaten: ze wilden alleen maar mama. Toen mijn beste vriendin haar bevalling bijna niet overleefde, en ik mezelf pas weken later vrij kon maken om haar te bezoeken, wist ik dat ik iets heel erg fout deed.

Ik ben een weekend met een vriendin op stedentrip gegaan om mijn man en kinderen te laten ‘bonden’, en sprak af dat ik niet meer de enige zorgouder was in ons gezin. Sindsdien gaat het beter, al staan mijn kinderen nog steeds niet te juichen als ik er een avond niet ben.”
 

Mamadag

DENISE (35) en haar kinderen zien haar man weer sinds ze hem met de pijnlijke feiten confronteerden. “‘Papa?’, zei mijn zoon van zes toen de juf vroeg waar zijn vader was in zijn tekening, ‘die is er nooit.’ Hij had gelijk: mijn man was er nimmer. We leidden een luxeleven dankzij zijn goedlopende bedrijf, maar ik voelde me meer een alleenstaande moeder met een dikke alimentatie. Toen ik de tekening die avond onder de ogen van mijn man schoof, schoten de tranen in zijn ogen. We deden duidelijk iets structureel verkeerd – óók in onze relatie.

Sindsdien gaan mijn man en ik één week per jaar samen skiën, en werkt hij nooit meer in het weekend. Eén zaterdag per maand is mamadag: dan zorg ik juist níet voor de kinderen, maar ga op pad met vriendinnen, of in mijn eentje winkelen. Pas kwam mijn zoon thuis met een nieuwe tekeningenmap. Zijn vader stond op bijna elk kunstwerk, en voor het eerst zag ik dat ik lachte op zijn tekeningen.”
 

Keuzes

JEANNETTE (43) stond op instorten tot ze ontdekte dat haar eigen bedrijf ook doordraait zonder haar. “Het is hartstikke leuk, je eigen toko met drie man in dienst, maar het brengt een hoop verantwoordelijkheid met zich mee. Net als de zorg voor vier kinderen in de basisschoolleeftijd, en een man die ook een baan heeft.

Ik had het gevoel dat ik alles in mijn leven maar half deed, toen op het punt van instorten een bevriende psycholoog heel droogjes aan me vroeg: ‘En als je het nou eens níet meer alles doet, maar keuzes maakt?’ Nou, toen ging er niks mis ontdekte ik. Ik besloot alleen nog maar te werken tijdens kantooruren en de zaak draaide gewoon door. Thuis liep alles ook veel rustiger, omdat ik meer rust had voor de kinderen. Ik hield zelfs tijd over om te Netflixen. Ik snap echt niet waarom ik me al die jaren zo druk heb gemaakt.”


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >