tijd voor mij moeders
Beeld: Pixabay

Cheryl moet elk jaar alleen op vakantie, Nicci gaat shoppen terwijl haar kind op de crèche is. Tijd voor jezelf claimen is zo gek nog niet.

FRANCIS (35) en haar man blokkeren sinds hun relatietherapie twee avonden per week in hun agenda’s; voor elkaar én voor zichzelf. “‘Wat wíl je dan?!’ gilde mijn man wild gebarend tijdens onze zesde sessie relatietherapie. Tot die tijd had ik hem alleen maar verwijten gemaakt. Dat hij er nooit was, door zijn drukke baan. Dat ik alles in mijn eentje deed qua huis en kinderen. Dat we niet meer vreeën. ‘Ik wil dit niet meer zo!’ riep ik, nog harder. ‘Ik weet niet meer wie ik ben, wie wíj zijn.’
 

Tijd blokken

Hij bleek precies hetzelfde te voelen. Op het randje van scheiden concludeerden we dat het niet onze relatie was die we zat waren, maar de omstandigheden waarin we ons hadden gemanoeuvreerd. Met drie kinderen, zijn zestigurenweek en mijn zorgbehoevende moeder, hadden we al zeker twee jaar niet één avond samen doorgebracht.

Onder toeziend oog van de coach zetten we op dat moment de rest van het jaar elke week twee kruizen in onze agenda: één voor een avond samen uit en één waarop we om de beurt ‘vrij’ waren van zorgtaken en andere verplichtingen. Nu, bijna een jaar later, staan ook onze nieuwe agenda’s vol kruizen. Onze relatie gaat niet alleen stukken beter, maar ik kan zelf ook weer ademen. In plaats van uit elkaar te gaan, kropen we naar elkaar toe, en vonden zo allebei de vrijheid en tijd waar we zo naar snakten.
 

Extra dag kinderdagverblijf

NICCI (31) brengt haar jongste dochter naar de crèche, zodat ze tijd heeft voor haar oudste én voor zichzelf. “Ik ben dol op mijn tweede kind, mijn babydochter, maar ze is een piece of work. Waar mijn oudste altijd sliep of zoet op haar speelkleed lag, eist mijn jongste alle aandacht op. Dat komt uiteindelijk wel goed, maar op dit moment ga ik eraan onderdoor, het non-stop clustervoeden, de duizend momenten waarop ik mijn oudste moet vragen even zelf te spelen en het totale gebrek aan tijd voor mezelf.

Dus gaat ze op woensdag een extra dag naar het kinderdagverblijf, terwijl ik ’s ochtends iets voor mezelf doe. De stad in, of juist lekker thuis niets doen. Dan heb ik ’s middags qualitytime met mijn oudste, en ben ik ’s avonds ook nog te pruimen ben voor mijn man. Iedereen blij.”
 

Alleen op vakantie

CHERYL (37) gaat sinds haar burn-out één keer per jaar alleen op vakantie. “Mijn man en ik werken evenveel, maar toch zorg ik meer voor onze kinderen. Twee jaar geleden stortte ik in: een burn-out. Drie maanden later vloog ik voor anderhalve week naar een vriendin op Tenerife. Wat een verademing. Sindsdien neem ik elk jaar twee weken voor mezelf; niets heelt mij meer dan dat. En niemand heeft er iets over te zeggen; ik hou ook mijn mond over de drie voetbalavonden per week van mijn man.”
 

Even 'uit'

DESIREE (33) ging minder werken toen ze na een auto-ongeluk wakker werd in het ziekenhuis. “Een zware hersenschudding, gebroken sleutelbeen en twee stalen pennen in mijn arm. De klap van mijn kop-staartbotsing op de snelweg – mijn schuld – was zo groot, dat ik twee maanden moest herstellen.

Het eerste wat ik dacht was: goddank zaten mijn dochters niet bij me in de auto en gelukkig zijn de andere bestuurders ongedeerd. Het tweede: er moet echt wat veranderen. Een baan die het uiterste van me vroeg, de zorg voor mijn kleuters, een relatie die niet lekker liep door het voortdurende slaapgebrek: het brak me finaal op. Oververmoeid autorijden: nooit doen.

Met mijn arm in de mitella en mijn man geschrokken naast me, besloot ik na mijn ziekteverlof nog maar drie dagen per week te gaan werken, in plaats van vijf, en één dag kinderopvang te gebruiken voor tijd voor mezelf. Dan sta ik ‘uit’ en zit ik desnoods een hele dag ongedoucht op de bank. Het werkt als een trein. Ik moest wel een stapje terug doen in mijn functie, maar thuis ben ik stukken gezelliger, voor mijn dochters én mijn man. En ook niet onbelangrijk: ik rijd veiliger.”
 

Een eigen kookstudio

SASKIA (40) durfde door haar ontslag te kiezen voor werk dat haar gelukkig maakt. “Ik werkte op de automatische piloot in een baan die ik al te lang had. Ik wilde wel wat anders, maar ja: hypotheek, kinderen, verantwoordelijkheden. Ik moest door, geld verdienen, verantwoordelijk zijn. Vond ik. Tot ik op een maandagochtend hoorde dat ik niet meer terug hoefde te komen. ‘Boventallig’, noemden ze het, ik voelde me uitgekotst. Maar ik kreeg wel een zak geld mee.

Het is nu of nooit, dacht ik. Ik gebruikte mijn ontslagvergoeding als startkapitaal voor mijn grote droom: een eigen kookstudio. Mijn man en ik verbouwden onze garage tot een ruimte met twee kookeilanden, waar ik drie dagen per week cursussen geef. Niet alleen voelt mijn werk nu als vrije tijd én maak ik veel minder uren, ik ben ook nog eens altijd thuis voor mijn kinderen.”
 

Weg

INGE (36) gaf haar zoon een klap en besloot direct bij haar vriend weg te gaan. “Als er één ding was dat me nooit zou overkomen, dan was het mijn kinderen pijn doen, op wat voor manier dan ook. Toch bleef ik al te lang hangen in een disfunctionele, verbaal gewelddadige relatie met een man die nota bene niet eens de vader is van mijn kinderen. Niemand van ons was gelukkig. Ik was van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gespannen, zag mijn vriendinnen niet meer, functioneerde niet zoals ik wilde op mijn werk en schoot uit mijn slof door het minste of geringste.

Tot ik op een ochtend mijn twaalfjarige zoon een klap gaf omdat hij een grote mond had. Ik schrok er nog erger van dan hij. Toen wist ik: dit kan zo niet langer. Ik besloot te kiezen voor ons eigen geluk en mijn vrijheid, pakte onze spullen en ben naar mijn moeder verkast. Ik werk nu weliswaar twee dagen meer dan toen, omdat het inkomen van mijn ex is weggevallen, maar voel meer tijd en ruimte in mijn leven dan ooit.”


Lees ook
Ionica checkt: Tijd voor jezelf >

 

Ruimte om te genieten

ZINA (39) werkte tijdelijk zestig uur per week om haar schulden af te lossen. “Twintig jaar lang stak ik mijn kop in het zand. Ik had een studieschuld. We kwamen maandelijks tekort. De tv en auto waren op afbetaling. Toen ik scheidde kreeg ik niet alleen de onderwaarde van ons huis, maar ook de helft van alle schulden op mijn dak. Plus het overgrote deel van de zorg voor mijn kinderen.

Vijf jaar lang werkte ik me in het zweet om alles af te betalen: no way dat mijn kinderen en ik hierdoor in de schuldsanering zouden komen. Behalve mijn huis en huwelijk, verloor ik ook vrienden. Mijn kinderen zag ik ook nauwelijks. Maar ik heb het gered. En nu waak ik als een havik over mijn centen. Ik heb weer lucht om te leven, te dromen en het allerbelangrijkste: tijd voor mijn kinderen. We leven soberder dan ooit, maar er is weer ruimte om te genieten. Van vakanties, van ons nieuwe huis, en bovenal van elkaar.”
 

Focus op wat belangrijk is

MARIJE (32) stopte met werken toen ze na een miskraam opnieuw zwanger werd. “Zestien weken zwanger was ik. Het was ons niet komen aanwaaien: we waren zó blij. Op de tienwekenecho was alles perfect, met vijftien weken bleek ons kindje niet levensvatbaar. De carrière waar ik zo blind voor ging, de tijd die mijn vriend en ik stopten in individuele uitjes; ik wilde het niet meer. Ik had daardoor niet eens tijd om te rouwen om onze ongeboren baby.

Toen ik zeven maanden later onverwacht een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield, kon de hele wereld me gestolen worden. Ik bande alles uit mijn leven wat me geen energie gaf en zegde mijn baan op. Onze dochter is nu acht maanden en ik overweeg weer te gaan werken. Maar niet meer dan drie dagen per week, zolang ze niet naar school gaat. Nu pas weet ik wat voor mij echt belangrijk is in het leven.”
 

Stedentrip

MISJA (32) eiste meer zorgtaken op van haar man toen ze er niet kon zijn voor haar vriendin na haar bevalling. “We hadden een vrij traditionele taakverdeling, mijn man en ik: hij werkte fulltime, ik drie dagen per week. De zorg voor onze zonen kwam grotendeels op mij terecht. Alleen, die zonen sliepen niet zo makkelijk. En dat maakte dat ik geen avond het huis kon verlaten: ze wilden alleen maar mama. Toen mijn beste vriendin haar bevalling bijna niet overleefde, en ik mezelf pas weken later vrij kon maken om haar te bezoeken, wist ik dat ik iets heel erg fout deed.

Ik ben een weekend met een vriendin op stedentrip gegaan om mijn man en kinderen te laten ‘bonden’, en sprak af dat ik niet meer de enige zorgouder was in ons gezin. Sindsdien gaat het beter, al staan mijn kinderen nog steeds niet te juichen als ik er een avond niet ben.”
 

Mamadag

DENISE (35) en haar kinderen zien haar man weer sinds ze hem met de pijnlijke feiten confronteerden. “‘Papa?’, zei mijn zoon van zes toen de juf vroeg waar zijn vader was in zijn tekening, ‘die is er nooit.’ Hij had gelijk: mijn man was er nimmer. We leidden een luxeleven dankzij zijn goedlopende bedrijf, maar ik voelde me meer een alleenstaande moeder met een dikke alimentatie. Toen ik de tekening die avond onder de ogen van mijn man schoof, schoten de tranen in zijn ogen. We deden duidelijk iets structureel verkeerd – óók in onze relatie.

Sindsdien gaan mijn man en ik één week per jaar samen skiën, en werkt hij nooit meer in het weekend. Eén zaterdag per maand is mamadag: dan zorg ik juist níet voor de kinderen, maar ga op pad met vriendinnen, of in mijn eentje winkelen. Pas kwam mijn zoon thuis met een nieuwe tekeningenmap. Zijn vader stond op bijna elk kunstwerk, en voor het eerst zag ik dat ik lachte op zijn tekeningen.”
 

Keuzes

JEANNETTE (43) stond op instorten tot ze ontdekte dat haar eigen bedrijf ook doordraait zonder haar. “Het is hartstikke leuk, je eigen toko met drie man in dienst, maar het brengt een hoop verantwoordelijkheid met zich mee. Net als de zorg voor vier kinderen in de basisschoolleeftijd, en een man die ook een baan heeft.

Ik had het gevoel dat ik alles in mijn leven maar half deed, toen op het punt van instorten een bevriende psycholoog heel droogjes aan me vroeg: ‘En als je het nou eens níet meer alles doet, maar keuzes maakt?’ Nou, toen ging er niks mis ontdekte ik. Ik besloot alleen nog maar te werken tijdens kantooruren en de zaak draaide gewoon door. Thuis liep alles ook veel rustiger, omdat ik meer rust had voor de kinderen. Ik hield zelfs tijd over om te Netflixen. Ik snap echt niet waarom ik me al die jaren zo druk heb gemaakt.”


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

winterhoroscoop Vissen

Een romantisch cadeau onder de boom, een fijne skivakantie of een gulle bonus van je baas. Lees wat de sterren voorspellen op het gebied van liefde, gezin, geld en werk.

Vissen

20 februari – 20 maart
 

Liefde & gezin

Er verandert in grote lijnen weinig in de liefde, maar dat geldt niet voor je vriendschappen. Al een tijdje loopt het niet echt lekker tussen jou en bepaalde vriendinnen en sommige mensen zal je definitief uit het oog verliezen. Als je dat niet wil, is het tijd om in actie te komen en de kou uit de lucht te halen. December is een mooie maand voor de liefde. Goed idee: organiseer iets leuks voor jou en geliefde voor je agenda volloopt met allerlei verplichtingen.
 

Lees ook
'Die vakantie zette ik ter plekke een punt achter onze vriendschap' >

 

Werk & geld

Heerlijk: je ambities krijgen alle ruimte en als je nog geen goed nieuws over je werk hebt gehad, dan gaat dat waarschijnlijk binnenkort gebeuren. Je mag trots zijn op jezelf, je hebt toch maar mooi iets bijzonders gepresteerd, terwijl je al veel te doen had. De komende weken wordt het nog drukker en daarom is het belangrijk de opvang voor je kinderen goed te regelen. Laat niets aan het toeval over.
 

En dan nog dit

Je kunt bijzonder nieuws, een verhelderend gesprek of een onverwacht reisje verwachten. Het geluk ligt voor het oprapen. Geniet ervan en deel het met de mensen van wie je houdt.

 

Deze horoscoop staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bekijk maar met kerst
Beeld: 123RF

Single moeder Noor (38) doet dit jaar niet mee met het familiekerstdiner. En dat is maar goed ook, want dat verkleint de kans dat ze haar schoonzus te lijf gaat met een braadpan.

Dit jaar duik ik onder op 25 december. En dat is de schuld van mijn moeder. Nou ja, eigenlijk die van schoonzus Ans en neef Karel, maar daarover later meer. Mijn moeder dus. Kerst is haar hobby. Geen kerst zonder een knotsgrote boom, gigantische kerststal (je kunt zo een peuter kwijt in de kribbe) en een met wit damast beklede tafel waaraan dertig mensen passen.
 

Gruwelijke mensen

Elk jaar komen aan die tafel ooms, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen tezamen om de geboorte van het kindje Jezus te vieren. Daar zou helemaal niks mis mee zijn als schoonzus Ans en neef Karel ook niet van de partij zouden zijn. Twee gruwelijke mensen. Dat klinkt onaardig, en dat is het ook, maar ik kan er niks aan doen. Ze zijn echt heel erg. Neef Karel kan bijvoorbeeld alleen over auto’s praten. Raceauto’s, welteverstaan. Hij beschikt niet over één voelspriet en emmert doodleuk twee uur over de Mercedes-AMG GT S. Geen idee wat dat is, maar dat kan hem niet schelen. Van voorgerecht tot dessert, hij zal me tot in detail de voor- en nadelen vertellen. Daarbij spuugt hij af en toe enthousiast in mijn eten. Praten met consumptie, noemden ze dat vroeger.
 

Ze kakelt maar door

En dan schoonzus Ans. De oudste dochter van de zus van mijn moeder heeft het moederschap verheven tot het hoogste wat een mens kan bereiken. Dat is het misschien ook, maar je hoeft toch niet non-stop over je dochters te praten? Twee verwende pubermeiden die constant op hun mobieltje turen. En als ze dat twee seconden niet doen, kijken ze in de spiegel en gooien hun blonde haren naar achteren. Schoonzus Ans is daar blind voor. Zij ziet haar kinderen als een geschenk dat ze hoogstpersoonlijk aan de wereld heeft gegeven. En dat zullen we weten ook, want ze kakelt maar door over hun prestaties op het gymnasium (tuurlijk), het hockeyveld (uiteraard) en de debatingclub (wat? Kunnen ze praten?).
 

Gegijzeld door twee gekken

Nu wil het lot dat zowel neef Karel als schoonzus Ans om een of andere duistere reden dol op mij zijn. Waarschijnlijk omdat ik nooit iets terugzeg, waardoor zij oeverloos kunnen kakelen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ze manoeuvreren altijd zo dat ze pal naast of tegenover me komen te zitten. Terwijl ze me de oren van het hoofd kletsen – ze praten ook nog dwars door elkaar heen, want niet geïnteresseerd in de ander – kijk ik jaloers naar de rest van de familie die dolle pret heeft, nog een glaasje inschenkt en praat over triviale zaken als Ajax en Feyenoord, Badr Hari en de wespentaille van zwangere Sabia. Waarom zit ik daar niet bij? Waarom word ik gegijzeld door twee gekken? Bloedjaloers ben ik, terwijl ik wanhopig signalen probeer af te geven die niet worden opgevangen: red mij uit de handen van deze twee waanzinnigen. Maar niks hoor, mijn familieleden kijken wel uit. Dat zou betekenen dat zij naast hen zouden moeten zitten en zo gek zijn ze niet. 

Heel lang geleden had ik een schoonzusje dat nogal bot uit de hoek kon komen. Een leukerd met de stem van een misthoorn, ik droom nog weleens van d’r. Als neef Karel naast haar ging zitten, zei ze luid: “Karel, ga alsjeblieft ergens anders zitten. Nog één verhaal over de Mexicaanse Grand Prix en ik doorboor je met het vleesmes.” Die schoonzus is helaas afgevoerd, die viert voortaan kerst zonder Karel. De bofkont. 
 

Straf omdat ik niet kan koken

Alsof Karen en Ans al niet erg genoeg zijn, moet ik ook nog altijd de afwas doen. Dat is mijn straf omdat ik niet kan koken. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar je moet geen culinaire hoogstandjes van me verwachten. Laat dat maar aan rest van de familie over, die elk jaar de verrukkelijkste gerechten op het witte damast plempt. Mijn moeder heeft helaas geen afwasmachine in haar jarenvijftigkeuken.

Om toch iets bij te dragen, werp ik me daarom op het wassen van dertig soepborden, dertig amuse-schaaltjes, dertig grote borden, dertig dessertschaaltjes en dan hebben we het nog niet over de pannen, potten, schalen en fucking koffiekopjes. En wie helpt me altijd trouw met afwassen? Juist, schoonzus Ans die nooit van mijn zijde wijkt. Zij droogt af en rebbelt vrolijk door over haar hartenlapjes. Ik zweer je, er komt een kerst dat ik haar wurg met de theedoek. Verdrink in mijn sopje. Neersla met de gietijzeren braadpan. Ha, dat zal d’r leren.
 

Lees ook
10 manieren om onder de kerst uit te komen >

 

Geheime Kerst

Omdat ik het had gehad met Karel en Ans en de pijnlijke rug die ik overhoud van de mega afwas, heb ik twee jaar geleden iets heel slechts gedaan. Ik heb een stuk of zes familieleden gebeld en voorgesteld een Geheime Kerst te vieren. We vertelden de rest van de familie dat we dit jaar helaas verhinderd waren en zijn met onze kinderen naar een eetcafé gegaan waar André Hazes met Eenzame kerst door de speakers schalde. Het werd een dolle avond en we zworen met twee vingers in de lucht dat we dit NOOIT aan de niet-aanwezige familie zouden verklappen. Wat natuurlijk toch gebeurde – met dank aan mijn toen zesjarige zoon die zijn mond ALTIJD voorbijpraat. Het gevolg: heel veel boze blikken en giftige telefoontjes en mailtjes. Sindsdien worden we scherp in de gaten gehouden en wordt spijbelen zwaar bestraft. Dat doen we dus maar niet meer.
 

Familie is heilig, dat weten we allemaal

Het probleem met kerst is dat het een familiefeest is. En familie is heilig, dat weten we allemaal. Voor mijn kinderen van acht en tien vind ik dat ik erbij moet zijn, want ze vinden het heerlijk hun neefjes en nichtjes te zien. Dat ik het een verschrikking vind, kan ze natuurlijk niks schelen. Ik denk dat mijn bloedjes niet eens weten hoe erg ik lijd onder de terreur van neef en schoonzus.

Met mijn verstand weet ik dat ik 25 december gewoon over me heen moet laten komen. Ik moet het zien als een van de minder prettige kanten van het leven. Zoiets als een scheiding of een bevalling die eindigt in 37 hechtingen. Shit happens, zoiets. Maar vanbinnen wringt het.

Als in oktober de eerste telefoontjes komen, word ik al misselijk. “Ha Noor, wil je weten wat we dit jaar eten met kerst?” Dan wil ik gillen: “Nou, dat interesseert me toevallig helemaal niets omdat ik geen hap door mijn keel krijg als ik gevangen zit tussen Max Verstappen en de Heilige Moeder Maria.” Soms zeg ik dat ook en dan wordt er begrijpend gereageerd. Dan beloven ze dat ze me dit jaar zullen beschermen tegen Ans en Karel en mij in hun midden zullen opnemen. We weten allemaal dat het in de praktijk op een fiasco uit zal draaien, maar ik laat me er elke keer toch weer door sussen. Maar niet dit jaar.

Dit jaar blijf ik thuis. Ik heb het al met mijn zusje voorgekookt. Op eerste kerstdag zal ik geveld worden door een virus dat mij dwingt 24/7 boven de pot te hangen. Mijn zus zal mijn kinderen ophalen opdat zij toch een familiekerst kunnen beleven. Als ik haar auto weg zie rijden, doe ik de gordijnen dicht, Netflix aan en een pizza in de oven. En dan ga ik op de bank liggen en een potje huilen van opluchting. 
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >