Julia: ‘We stonden voor een weeshuis in China, toen mijn dochter iets deed waarvoor ik me doodschaamde’

Auteur

Sanne van Duijn

Julia, getrouwd met Bas, moeder van Emma (15) en Tycho (10): “Onze zoon Tycho is geboren in China. Toen hij anderhalf jaar oud was, hebben Bas en ik hem geadopteerd. Inmiddels is hij tien en vonden we het een mooi moment om samen terug te gaan naar zijn geboorteland. We wilden hem laten zien waar hij vandaan komt en de plekken bezoeken waar hij als baby had gewoond. Natuurlijk ging onze dochter Emma van vijftien ook mee.

Emma zit midden in de puberteit en haar telefoon is zo ongeveer haar hele leven. De hele vakantie had ze dat ding in haar hand. Foto’s maken, appen met vriendinnen, filmpjes kijken. Soms had ik het gevoel dat ze China vooral door haar telefoonscherm bekeek. Maar goed, ze is vijftien, dus ik probeerde me er niet al te veel aan te ergeren.

Een bijzonder bezoek

Een van de belangrijkste onderdelen van onze reis was het bezoeken van de kindertehuizen waar Tycho als baby had gezeten. Hij had op verschillende plekken gewoond voordat hij bij ons kwam en we waren ontzettend benieuwd naar die locaties. Het was voor ons als gezin een bijzonder en emotioneel moment.

Op een dag reden we met een taxi naar een van die tehuizen. We hadden een gids bij ons die ons zou begeleiden. Toen we aankwamen, voelde ik meteen spanning. Hier wonen kinderen die, net als Tycho destijds, niet bij hun ouders kunnen opgroeien. Maar precies toen we uitstapten, ging het mis.

In duizend stukjes

Emma stapte uit de taxi met haar gloednieuwe iPhone in haar hand. Ze liet hem vallen, recht op het asfalt. Het scherm was compleet gebarsten en de telefoon deed het niet meer. Natuurlijk was dat ontzettend balen. Zo’n telefoon kost een vermogen. Maar voordat ik überhaupt iets kon zeggen, barstte Emma in tranen uit. En niet een paar stille traantjes, nee, ze stond echt keihard te huilen.

Ik wist niet wat ik zag. We stonden letterlijk voor een kindertehuis in China, waar kinderen opgroeiden zonder hun eigen ouders, en mijn dochter was compleet overstuur omdat haar nieuwe iPhone kapot was. Ik voelde mijn wangen rood worden van schaamte.

Lees ook

Persoonlijk

‘Onze adoptiezoon voelde meteen net zo eigen als onze biologische kinderen’

Wat moet die gids wel niet denken?

Ik siste tegen Emma dat ze alsjeblieft even moest stoppen met huilen, omdat ik het moment zó ongepast vond. We stonden op het punt een tehuis binnen te lopen waar kinderen zo weinig hadden. Tijdens ons bezoek zagen we zelfs kinderen die binnen hun winterjas aanhielden omdat de verwarming niet werkte.

En daar stond mijn dochter, huilend om een telefoon die wij uiteindelijk gewoon konden vervangen. Het ergste vond ik dat onze gids het allemaal had gezien. Ik durfde haar bijna niet aan te kijken. Wat zou ze wel niet denken van ons verwende Nederlandse meisje dat zo’n drama maakte om een iPhone?

Achteraf denk ik dat Emma vooral schrok. Het was een gloednieuwe telefoon en ze was waarschijnlijk bang dat Bas en ik ontzettend boos zouden worden. Misschien voelde ze zich ook schuldig. Maar op dat moment kon ik daar weinig begrip voor opbrengen.

Een ongemakkelijk gevoel

Gelukkig wist Emma zich na een tijdje te herpakken en konden we naar binnen. Het bezoek maakte veel indruk op ons, vooral omdat we ons probeerden voor te stellen hoe Tycho daar als klein jongetje had geleefd.

Later hebben we er met Emma over gepraat. Ik heb haar uitgelegd waarom ik haar reactie zo moeilijk vond op die plek. Tegelijkertijd besefte ik dat zij natuurlijk niet expres haar telefoon had laten vallen en dat verdriet zich niet altijd laat tegenhouden. Ik weet dat Emma geen verwend of ongevoelig meisje is. Maar op dat moment wilde ik het liefst door de grond zakken.”

Ook Chantal kreeg tijdens haar vakantie te maken met een ongemakkelijke situatie. Haar zoon werd op de camping beschuldigd van pestgedrag, met vervelende gevolgen voor het hele gezin. Lees hier haar verhaal.

Kek Mama leesdeals

Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau

Ga voor me-time