Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (4,5) en dochter (1,5). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Mijn zoon zit in groep 1 en binnenkort is het zover: zijn allereerste schoolreisje. Ze gaan een dagje naar een kindvriendelijk pretpark. Een gezellig uitje waar elk weldenkend mens nuchter over zou moeten kunnen blijven. Maar blijkbaar ben ik dat dus niet.
Ik ben hier al drie weken om aan het huilen. DRIE weken. Dat is toch niet normaal? Ik weet het. Ik weet het echt. De paniek zit diep. Wat als ze hem kwijtraken? Wat als ze niet goed opletten en hem iets overkomt? Wat als hij in de draaimolen in slaap valt en pas wordt ontdekt als iedereen in de bus naar huis zit? Wat als hij op het klimtoestel verdwijnt in een parallel universum van glijbanen en niemand merkt het? Alle doemscenario’s zijn mijn gedachten gepasseerd. Ik hoor mezelf en ik schaam me dood. Maar ik meen het bloedserieus.
Ik heb overwogen om hem niet mee te laten gaan. Mijn vriend keek me aan alsof ik had voorgesteld om hem tot zijn zestiende bij ons in bed te laten slapen. Wat ik ook wel eens overwogen heb, for the record. Maar ik snap zelf ook wel dat ik hem zo’n leuk uitje met zijn klas niet kan ontnemen.
Dus bedacht ik een tussenoplossing: ik zou gewoon meegaan. Niet als overdreven moeder, maar als betrokken hulpouder. Probleem opgelost, dacht ik. Tot bleek dat tien andere ouders dat idee ook hadden. Er moet geloot worden. De uitkomst weet ik nog niet, maar ik heb mijn tissues al klaarliggen.
Waar mijn vriend is in dit verhaal? Die zit zich hoofdschuddend af te vragen wat er mis is met de moeder van zijn kinderen. Hij vindt dat ik het moet loslaten, en dat het voor zowel mezelf als mijn zoontje goed zal zijn. Hij is overigens ook degene die een van de kinderen een keer kwijt was, just saying.
Ik spreek mezelf ondertussen dagelijks toe dat dit erbij hoort. Loslaten hoort erbij. Vertrouwen op juffen, meesters en andere ouders hoort erbij. Ik hoef er niet zen onder te zijn, maar ik moet hem wel laten gaan. Hij gaat straks gierend van het lachen in een mini-achtbaantje zitten terwijl ik thuis gierend van de stress mijn telefoon in de gaten hou. En daarna komt hij thuis vol verhalen, plakkerig van de ranja, moe en gelukkig. En ik huil dan waarschijnlijk weer, maar dit keer van opluchting.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
