Het lijkt misschien de normaalste zaak van de wereld, met je kind naar de kapper gaan, maar volgens blogger Emily Teck kunnen we uit zo’n simpel bezoekje een belangrijke les halen.
Namelijk: leer om grenzen aan te geven.
Emily zat met haar vierjarige dochter bij de kapper toen een meisje dat geknipt werd non stop huilde: het haar werd geknipt zoals haar ouders het wilde, zij was bang dat het pijn deed. ‘Onderweg naar huis vroeg mijn dochter zich af waarom het kind niet haar eigen kapsel mocht uitkiezen’, schrijft Emily. ‘Waarom wachtte de kapper niet tot ze stopte met huilen? En waarom ging ze door toen ze ‘stop’ riep?’ De blogger had niet zo snel een antwoord klaar, maar zei dat elke familie andere keuzes maakt.
Lees ook
Eerste keer met je baby naar de kapper: dit moet je weten >
Toch spookten de vragen nog lang door haar hoofd. ‘Dus toen de kapper een paar weken later míj vroeg in welk model het haar van mijn dochter geknipt moest worden, zei ik: vraag het maar aan mijn kind’. Ook toen ze met haar vingers aan mij liet zien hoeveel er van het haar afging, zei ik: laat het maar aan mijn kind zien’.’
Emily vervolgt: ‘Ik wil niet de ‘vreemde moeder’ uithangen, maar ik vind wel dat we een generatie moeten creëren die zelfbewust en zelfverzekerd is en zelf grenzen durft aan te geven. Een generatie die gewend is dat een mening, hoe jong je ook bent, ertoe doet. Dus dit oefenen we al van jongs af aan. Thuis, in de kapsalon en op alle plekken daartussenin.
Bron: Scary Mommy
Meer kek Mama? Volg ons op Facebook >
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
