Laten we eerlijk zijn, tijdens de (ochtend/avond)spits zit niemand te wachten op een onbelangrijk telefoontje. Stuur voortaan maar een app, vindt moeder Leah Campbell.
Op Scary Mommy legt ze uit waarom.
‘Het is half negen ’s avonds als mijn telefoon gaat’, schrijft Leah. ‘Het is een vriendin die ik al veel te lang niet heb gesproken. Mijn dochter ligt net tien minuten op bed, tot ik ineens een klein hoofdje om de hoek zie. Ik probeer haar te negeren, maar ze begint te dansen, leidt me af en probeert me aan het lachen te maken. Ze doet er alles aan zodat mijn ogen op haar gericht zijn.’
Lees ook
Suzans Dateleed: ‘Hij wilde tijdens onze date even zijn moeder bellen’ >
Leah kijkt weg en weigert toe te geven, zelfs als haar dochter make-up uit de kast trekt en zichzelf voor de spiegel begint op te maken. ‘Maar als ze dan ook nog uit volle borst ‘Let it Go’ gaat zingen, kan ik niet eens meer horen wat mijn vriendin zegt en moet ik ophangen.’
Als de vriendin de volgende dag terugbelt (nu tijdens het ophalen van de kinderen van school) begint het riedeltje opnieuw: dochter is stil tot ze doorheeft dat moeders geen aandacht meer voor haar heeft en schreeuwt in de auto alles bij elkaar. ‘Straffen, negeren of terugschreeuwen: niets lijkt te helpen. Kinderen kunnen het schijnbaar niet aan als hun moeder aan de telefoon zit, zelfs geen seconde. Op een dag kan ik weer normaal bellen, maar tot die tijd verandert mijn kind in een monster zodra de telefoon gaat. Dus eh, misschien maar gewoon appen?’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
