Isabella McNeil gaf haar tweejarige dochter nietsvermoedend haar mobiele telefoon – kon zij mooi even iets voor zichzelf doen. Een paar minuten later was ze dik 400 dollar lichter.
Lees verder onder de advertentie
Hoe dat kan, vraag je je af? Simpel: het meisje had via de telefoon van haar moeder een bank van vier meier besteld. Per ongeluk.
“Ik had eerst geen idee”, vertelt Isabella aan NBC San Diego. “Maar toen ik een paar dagen later van Amazon een mailtje kreeg met ‘je bank wordt verzonden’, wist ik hoe laat het was.” Het meubelstuk kon ze helaas niet meer retourneren, die probeert ze nu via de Amerikaanse Marktplaats te verkopen. Maar ze heeft wel een gratis lesje geleerd. “Als je je kind je telefoon geeft, zorg dan dat al je apps afgesloten zijn, zet overal wachtwoorden op en lock je telefoon met je vingerafdruk.” En gelukkig kan ze er achteraf ook wel om lachen…
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.