Het parlement van de Amerikaanse staat Missouri wilde vorige maand een voorstel goedkeuren dat transgender jongeren verbiedt deel te nemen aan sportwedstrijden.
Brandon Boulware, advocaat en vader van een transgender, stak hier met een emotioneel pleidooi ’n stokje voor.
Zijn dochter, die werd geboren als jongen, mocht niet met meisjesspeelgoed spelen en geen meisjeskleding aan: haar ouders wilden haar beschermen tegen pesters en lastige vragen. Hierdoor voelde het meisje zich diep ongelukkig. “Ze had geen zelfvertrouwen en geen vrienden”, aldus Brandon. “Ik had een kind dat nooit lachte.”
Lees ook
Trotse moeder deelt hoe haar zoon uit de kast kwam als transgender >
De knop ging om toen Brandons dochter op een dag vroeg of ze wél buiten mocht spelen als ze jongenskleren droeg. “Ze stelde goed gedrag gelijk aan zich voordoen als iemand anders, en ik had haar geleerd om iemand te zijn die ze niet was. Vanaf dat moment zijn mijn vrouw en ik gestopt met de persoonlijkheid van onze dochter te beknotten.” Met succes, want het meisje bloeide meteen op. “Ik heb nu een zelfverzekerde, glimlachende, gelukkige dochter. Daarom vraag ik u: neem dit niet van haar of van de ontelbare anderen in deze situatie af. Laat ze hun jeugd hebben. Laat ze zijn wie ze zijn.”
MUST WATCH: Brandon Boulware, the father of a transgender daughter, testifies during a hearing asking Missouri lawmakers to stop discriminating against trans youth. pic.twitter.com/bTuSoyE1nW
— ACLU (@ACLU) March 15, 2021
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
