Schrijver en nieuwslezer Stacey Skrysak is er trots op dat ze een werkende moeder is. Maar wanneer ze een appje van de opvang krijgt, voelt ze zich toch schuldig.
‘Ik hoorde het geluidje van mijn telefoon terwijl ik aan het werk was, maar ik schonk er niet veel aandacht aan’, schrijft Stacey. ‘Maar toen ik even op m’n scherm keek, voelde ik een knoop in mijn maag: het was de kinderopvang.’ Wat bleek? Haar dochter was voor het eerst in vier jaar in tranen omdat ze haar moeder miste. Stacey: ‘Ik voelde me zo schuldig, maar terwijl ik het berichtje las, wist ik ook dat ik trots moet zijn dat ik een werkende moeder ben. Mijn schuldgevoel mocht niet de overhand krijgen.’
Toch voelde Stacey zich de hele dag rot. Haar dochter was haar vergeten een afscheidskus te geven, was bang dat ze niet opgehaald zou worden en dat zorgde voor een dominoeffect aan emoties. ‘Maar ondanks dat mijn werk en het moederschap af en toe lastig te combineren zijn, weet ik dat ik het goed doe’, vervolgt ze. ‘Ik werk omdat het moet: er moeten rekeningen betaald worden. Maar ik werk ook omdat ik dat wil: ik heb altijd al een carrière willen hebben. Ik werk hard om aan mijn dochter te laten zien dat je én succesvol kunt zijn, én een gezin kunt runnen.’
Lees verder onder de advertentie
‘We overleven het allemaal’
Net op het moment dat Stacey twijfelde of ze naar haar dochter moest gaan om een kus te geven, kreeg ze een video van de opvang. ‘Hoi mama!’, zei haar dochter vrolijk. ‘Ik zie je straks, love you!’. ‘Ik was opgelucht, keek om me heen en dacht: zie je, ik ben niet de enige werkende moeder. Veel mensen zitten in hetzelfde schuitje. En weet je? We overleven het allemaal.’
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]