Beeld: Shutterstock
Voor deze moeders is op vakantie gaan simpelweg geen optie, hoe graag ze het ook zouden willen.
Eva Schmidt-Cnossen (34) is getrouwd en heeft een zoon van 6.
“Elk voorjaar krijg ik weer dezelfde, voor veel mensen logische, vraag: ‘En, waar ga jij deze zomer op vakantie?’ Sinds de geboorte van onze zoon Nathanaël gaan wij niet. Nooit. Hij werd te vroeg geboren, de hersenbloedingen die hij bij de geboorte heeft gehad, veroorzaakten een verstopping in zijn hoofd. Daardoor heeft hij een waterhoofd.
De eerste drie jaar van zijn leven heeft hij meer dan zestig ingegrepen gehad in zijn hoofd, in de zoektocht naar de juiste drain die het overtollige vocht kan afvoeren. Ik vergelijk dat weleens met een vlotter die in de wc zit, zodra zijn hoofd te vol loopt, moet er vocht worden afgevoerd. Het apparaatje in zijn hoofd is op de millimeter precies aangebracht. Dat ligt heel gevoelig. Als het verschuift of verstopt of in het ergste geval kapot gaat, moeten we meteen naar het ziekenhuis, om te voorkomen dat hij weer een hersenbloeding krijgt. Daarnaast geeft zijn lichaam geen signalen af voor honger of vermoeidheid. We leven met hem op de klok. Elke dag krijgt hij op hetzelfde tijdstip vrijwel dezelfde maaltijd, voor hetzelfde filmpje.
Onze zoon is gebaat bij extreem veel structuur: rust, regelmaat en routine. De eerste drie jaar hebben mijn man en ik samen voor hem gezorgd. Daarna ben ik weer gaan werken. Nu zorgt mijn man voor hem, samen met mijn moeder. Wij zijn de enigen die hij vertrouwt, door alle ingrepen en opnames lijdt hij ook aan een posttraumatische-stressstoornis.
Lees ook
‘Onze dochter heeft een hartafwijking waardoor we niet met haar durven te reizen’ >
Vroeger vlogen we de wereld over, nu zijn we nooit verder dan een uur van een academisch ziekenhuis verwijderd. Dat was wel even schakelen, want net als ieder ander vind ik vakantie vieren fijn. Daarom heb ik het begrip vakantie voor mezelf opnieuw gedefinieerd. Vakantie betekent voor mij: niet in de dagelijkse routine zitten, weg van huis, rust en geen alledaagse taken. Geen was, strijkgoed, boodschappen of stofzuigen.
In de praktijk komt het erop neer dat ik mini-vakanties vier. Geen hele dagen en al helemaal niet achter elkaar, maar een uurtje tussendoor, als mijn man of moeder thuis is. Dan ga ik lunchen met een vriendin, op het terras in de zon. Of ik wandel in mijn eentje even door het bos. Al lukt het me niet altijd om alles los te laten. Mijn telefoon staat altijd aan, ik ben continu bereikbaar.
Sinds ik weer aan het werk ben, vind ik ook daarin rust en tijd voor mezelf. Sterker nog, ik laad daar echt van op. Ik ben psycholoog en begeleid andere ouders van zorgintensieve kinderen. Uit ervaring weet ik hoe die wereld in elkaar steekt, ik help andere gezinnen in die wirwar van instanties. Als ouder wil je gewoon genieten van je kind en niet al je tijd steken in de verpleging of gesprekken met zorginstanties, dat heb ik aan den lijve ondervonden.
Op een goede dag kunnen we met z’n drieën een uurtje het bos in of we maken een strandwandeling. Een van de dingen die ik als ouder van een zorgintensief kind heb geleerd, is dat plannen geen enkele zin heeft. Als ik heb bedacht om samen naar zee te gaan, kan het zomaar zijn dat Nathanaël dat niet aankan en meer baat heeft bij thuis blijven. We proberen er wel op uit te trekken, maar volgen altijd onze zoon en zijn behoeften. Plannen doorzetten en denken dat het gaandeweg wel goedkomt, heeft geen enkele zin. Dat heb ik geaccepteerd.
Sinds we niet meer reizen zijn ons huis en de omgeving veel belangrijker geworden. Daarom zijn we een paar maanden geleden verhuisd naar een huis met een tuin. Nathanaël is van nature een buitenkind, nu hoef ik de deuren maar open te gooien en kan hij op het gras spelen. Het geld dat we niet uitgeven aan vakanties, stoppen we in ons huis. Dat moet een fijne plek zijn voor ons allemaal, omdat we er zo vaak zijn. Dus we hebben een bad laten plaatsen, Nathanaël heeft een fijne eigen ruimte en ik heb kantoor aan huis. We wonen in Bergen, met het bos, de duinen en het strand om de hoek. Daar hebben we bewust voor gekozen, het is hier zo mooi. Als ik in de zomer door het dorp loop, tussen al die toeristen, krijg ik ook meteen een vakantiegevoel.”
Dit artikel is deel van een interviewserie in het Kek Mama Zomerboek 2019.
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen!
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Iedereen heeft wel een gewoonte van zijn partner waar-ie zich groen en geel aan ergert. Een natte handdoek op bed, sokken naast de wasmand of een leeg melkpak terug in de koelkast. Maar de man van Talisia (36) maakt het volgens haar wel heel bont.
Vijftien jaar samen, getrouwd én ouders van zoontje Tobi (1): Nina Warink (30) en Kelvin Boerma (30), beter bekend als Kalvijn, zijn nog altijd dolgelukkig met elkaar. Maar hoe houd je de liefde leuk als je al zo lang samen bent én er een kleintje rondhuppelt?
