Fotografie: Ellen van der Plas
Sheling was pas zeventien toen ze koos voor borstimplantaten. Met die grotere cupmaat kwam een bak aan zelfvertrouwen. Toen vijf jaar terug bleek dat een implantaat lekte, wist ze: die dingen moesten eruit. Maar zou ze daarmee weer veranderen in dat onzekere meisje van toen?
Sheling (33, online businesscoach): “Jason was wat aan de lichte kant toen hij geboren werd. In die weken en maanden erna kreeg hij lekkere vetjes. Dat hadden mijn borsten toch maar mooi gedaan. Ondanks de operaties, het gif dat erin gezeten had: dit konden ze nog! Of het door de explantatie kwam weet ik niet, maar het voeden viel me zwaar. Mijn productie was laag, ik moest veel kolven. Maar ik wilde het zo graag dat ik er een jaar mee doorgegaan ben – tot ik er bijna aan onderdoor ging. Zo belangrijk was het voor me. Voor mij hadden m’n borsten er een heel andere betekenis door gekregen: ik kon mijn kind ermee voeden. Dát was waar ze voor bedoeld waren.
Als jong meisje was ik allesbehalve trots op mijn borsten. Welke borsten, zou ik haast zeggen. Er zat gewoon niets. Ik weet nog goed dat ik na de brugklas terugkwam van zomervakantie en vriendinnen ineens borsten hadden. Wat was dáár gebeurd? Toen dacht ik: mijn beurt komt nog wel. Ik kocht push-up-bh’s, maar ontgroeide ze nooit. Bij mij gebeurde er niets. Ondertussen zag ik overal meiden met grote borsten: in videoclips op tv, op het strand, in tijdschriften.
Het werd een obsessie voor me. Lag ik met vriendinnen op het strand, dan waren de borsten om me heen het enige waar ik op kon letten. Met oud en nieuw kwam altijd de modeshow van Victoria’s Secret op tv – nou, dan kon ik wel janken. Dan voelde ik me zo lelijk. Wat er mooi was aan mezelf, zag ik niet: die platte borst hing als zo’n donkere wolk boven mijn hoofd dat de rest erdoor overschaduwd werd.
‘Het is maar goed dat je geen kameel bent, dan had je het niet overleefd.’ Het was nota bene mijn eigen vriendje dat dit soort flauwe opmerkingen over mij maakte. Ik was al zo onzeker en toen kreeg ik een relatie waarin dat alleen maar gevoed werd. Uiteindelijk gaf het zelfs de doorslag om voor een borstvergrotende operatie te gaan. Ik zat zo diep in de put, het leek me de enige oplossing.
Als baby ben ik te vondeling gelegd, toen ik anderhalf was ben ik geadopteerd en naar Nederland gekomen. Wellicht is dat zaadje toen al geplant, dat gevoel dat ik niet goed genoeg was. Mijn ouders wisten dat ik onzeker was, maar hadden geen idee hoever dat ging. Toen ik hun vertelde dat ik er iets aan wilde laten doen, schrokken ze. Niet van het idee van een operatie, maar van mijn verdriet.
Omdat ik nog geen achttien was, had ik hun toestemming nodig. Die kreeg ik, mijn ouders begrepen me meteen. Natuurlijk hebben ze honderden keren gezegd dat ik mooi was zoals ik was. Dat ik geen operatie nodig had. Maar… het waren mijn ouders, natúúrlijk zeiden ze dat. Het kwam niet aan. En ondertussen gingen de gemene opmerkingen van mijn toenmalige vriendje door.
Ik stond siliconen te shoppen alsof ik een spijkerbroek uitzocht
Kop in het zand
Voor ik het wist, stond ik siliconen te shoppen alsof ik een spijkerbroek uitzocht. Druppelvormig, rond, groot, groter, grootst. Ik greep niet naar de allergrootste, ik was al blij met iets. Ik ging voor de druppelvormige implantaten, omdat ik wilde dat het er zo natuurlijk mogelijk uit zou zien.
Werd er gesproken over hoe veilig de implantaten waren? Ik kan het me niet herinneren. Misschien dat het toen ook niet bekend was. Er zijn wel risico’s besproken, maar die sloegen op de operatie. Ik denk dat ik op dat moment ook zo vastberaden was dat ik wellicht alle mogelijke gevolgen voor lief had genomen. Kop in het zand en kom maar door met die borsten.
Holymoly, ben ík dit? Het verband ging eraf, de drains eruit en ik was meteen superblij met wat ik zag. Zelfs onder de blauwe plekken vond ik ze fantastisch. Er was instant zelfvertrouwen. Zo gek hoe dat werkt. Ik voelde me ineens een vrouw, niet langer een meisje. Superblij was ik. De droom die ik jarenlang als tienermeisje had, was uitgekomen.
De push-up beha’s en coltruien gingen de deur uit, en daarvoor in de plaats kwamen mooie beha’s en lager uitgesneden truitjes. Ik was voor het eerst trots op mijn lichaam. 75C liet al het ongemak en de schaamte waarmee ik eerder een café in stapte of over het strand liep, verdwijnen. Ik had nu letterlijk mijn borst vooruit. Mijn toenmalige vriend vond het maar wat mooi. En eerlijk: veel mannen. Ik wil niet generaliseren, maar ik kreeg echt meer mannelijke aandacht toen ik een grotere cupmaat had.
Ik kreeg een relatie met Sjors. Dat was alsof ik ontdekte dat het gras niet blauw was, maar groen. Zo goed behandelde hij me, en zo’n ander gevoel gaf hij me over mezelf. Toen ik merkte dat mijn borsten wat minder vol waren, besteedde ik daar niet veel aandacht aan. Prima, dan had ik een 75B. Ook mooi. Sjors heeft wel een paar keer gevraagd of ik daar niet naar moest laten kijken: “Je hebt ze al tien jaar. Kan dat geen kwaad?”
Ik stelde het steeds uit tot mijn vriendin, Dionne Slagter, vertelde dat ze een documentaire maakte over de gevolgen van lekkende implantaten (Moordtieten, red.). Ik had al een tijd last van vermoeidheid, haaruitval, rode ogen en pijn op mijn borst. Oh shit… het zou toch niet? Ik had het verband niet eerder gelegd. Ik wist wel dat implantaten konden lekken, maar so what, dan liet ik er toch nieuwe inzetten? Dat het gevolgen voor mijn gezondheid kon hebben, daarvan had ik geen idee. Maar nu ik het wist, liet het me niet meer los.
Oorlogsgebied
Mijn huisarts nam me gelukkig meteen serieus. Zoveel vrouwen zijn gewoon weggestuurd, weet ik. Ik lag diezelfde week nog onder een CT-scan. En het bleek goed mis. Een implantaat was helemaal smush geworden, één grote derrie. Doodeng vond ik het, dat gif in mijn lijf. Ook omdat ik informatie opzocht en las dat er vrouwen echt doodziek van waren geworden. Die dingen moesten eruit!
Gelukkig had mijn lichaam een soort kapsel gevormd om het implantaat heen, wat verspreiding van de siliconen door mijn lichaam deels heeft tegengehouden. Ongetwijfeld zijn er wel miniscule deeltjes in mijn bloed terechtgekomen, gezien de klachten die ik had. Het kapsel sneden ze ook weg, waardoor je uiteindelijk eindigt met een kleinere cup dan je voor de borstvergroting had. Daar keek ik natuurlijk niet naar uit. Ik wilde het vergif uit mijn lijf hebben, niet per se mijn natuurlijke lichaam terug.
Mijn ene borst is met spuiten leeggezogen, bij de ander is het hele implantaat verwijderd. Ik had voor vervangende implantaten kunnen gaan, op zoutwaterbasis of een opvulling met eigen vet, maar daar stond mijn hoofd toen niet naar. Ik wilde even niets geks meer in mijn lichaam.
Ik was alleen in de kamer van het ziekenhuis toen ik voor het eerst in de spiegel keek. Ik moest ontzettend huilen. Geen idee of het een paniekaanval was, maar overstuur ben ik de gang opgelopen, recht in de armen van een verpleegster. Zij heeft me uiteindelijk weten te kalmeren. Wat ik zag, kan ik alleen maar omschrijven als een oorlogsgebied. Vroeger had ik een kleine cup. Nu is het misvormd. Gedeukt, leeg en vol littekens.
Niets op te fluffen
Zou ik weer net zo onzeker worden als vroeger, mezelf weer lelijk vinden? Ik was er erg bang voor. Zo wilde ik me nooit meer voelen. Die ene nacht in het ziekenhuis bleek het dieptepunt. Ik heb mijn lichaam snel geaccepteerd, daar verbaasde ik mezelf mee. Ik heb veel te danken aan Sjors. Hij is zo lief geweest, nog steeds. Hij heeft me altijd het gevoel gegeven dat ik goed en mooi ben zoals ik ben.
Daarnaast probeerde ik het leuk te maken voor mezelf: ik mocht nieuwe behaatjes shoppen. En nee, geen push-up bh’s. Weet je hoe rottig die zitten? Daarbij, ik hoef niets op te fluffen. Het is goed zo. Dat inzicht voelt heel bevrijdend.
Wat ik zag, kan ik alleen maar omschrijven als een oorlogsgebied
Een jaar na de explantatie werd ik moeder. Dát veranderde zoveel in mijn leven, zette zoveel dingen in perspectief. Liefde, m’n gezin: dat is waar het leven om draait. Wat maakt het dan uit hoe je eruitziet? Het moederschap heeft echt een enorme rol gespeeld in de acceptatie van mijn lichaam.
Het is niet dat ik nu vol trots naar mijn borsten kijk. Nee, ik heb ogen en het is gewoon niet fraai. Maar het hoort bij mij. Ik kijk in de spiegel, en ga weer door met mijn dag. Het is niet dat ik me er minderwaardig door voel. Het tegenovergestelde zelfs. Ik ben nu zelfverzekerder dan mét mijn implantaten. Ik ontleende mijn zelfbeeld toen aan mijn borsten, nu heb ik zelfvertrouwen zonder. Borsten zijn een overschat onderdeel van het vrouwelijk lichaam.
Toen de implantaten verwijderd werden, heb ik onbewust afscheid genomen van dat onzekere meisje van toen. Ik kreeg ze op een moment in mijn leven dat ik in een heel diep dal zat, een ander persoon was, en dat kon ik op dat moment loslaten. Als ik nu foto’s terugzie van vijf jaar geleden, herken ik die versie van mezelf amper. En als ik denk aan het meisje van vóór de implantaten, kan ik me niet meer voorstellen dat ze zo ongelukkig was. Ik ben niet meer dezelfde als toen. En gelukkig maar.
Sexy
Spijt heb ik niet. Die borsten hebben me zoveel zelfvertrouwen gegeven. Ik ben mijn ouders ook heel dankbaar dat ze me hebben gesteund in het hele proces. Als iemand iets aan zichzelf laat doen, wordt daar vaak negatief over gedaan, maar je weet niet hoeveel onzekerheid erachter schuilt. Je neemt zo’n stap niet zomaar. De schoonheidsstandaard was toen heel eenzijdig. Ik heb het idee, gelukkig voor de jonge meiden van nu, dat het plaatje steeds diverser wordt. Op social media zijn nu meiden te zien die hun lichaam ownen – met kleine borsten, grote borsten, en in alle kledingmaten.
De eerste keer in bikini na de explantatie was ik me even weer heel bewust van mezelf. Ik was ook moeder geworden dus mijn buik was ook minder strak. Maar al snel voelde ik: het boeit me ook eigenlijk niet. Ik bouw gewoon lekker zandkastelen met mijn zoontje. Laatst had ik een sensual in heels-dansles; dat was zo leuk, ik had zoveel lol. Hoge hakken, jurk aan, ik voelde me echt sexy. Ik besefte maar weer eens: vrouwelijkheid heeft niets te maken met wat er in je beha zit.”
Angelique ging naar Turkije voor een mommy make-over en was ruim 10.000 euro kwijt. Je leest het hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Wanneer je partner op vakantie óf constant achter de kinderen aanrent óf juist alles uit zijn handen laat vallen: weet dat je niet de enige bent.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Een jaar lang wakker worden tussen Franse luiken, struinen over brocantes en uitgebreid tafelen: daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen. Voor Lisa Bal uit Een huis vol en haar gezin wordt die Franse droom komend jaar werkelijkheid, want ze mogen tijdelijk een huis in Frankrijk hun thuis noemen.
