Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Denise*, samen met Joost, moeder van Felix (3): “Ik heb een affaire met een collega. Niet chic, natuurlijk, ik weet het. Het was ook helemaal niet de bedoeling, maar het spreekwoordelijke ‘van het een, kwam het ander’ ging in dezen echt op. We spraken elkaar slechts sporadisch, tot we samen moesten werken aan een groot project en hop, de vonken vlogen over en weer.
We zitten allebei in dezelfde fase qua kinderen en ook in dezelfde fase qua relatie. Dat wil zeggen: de tropenjaren, en het is bepaald niet spannend meer te noemen thuis. Des te makkelijker val je in een affaire, blijkbaar. Ik had het nooit van mezelf verwacht en weet nu dat ik niet te snel moet oordelen als ik hoor over iemand die vreemdgaat. Het kan je echt overkomen.
Ik ben enorm verliefd op Thijs en verliefdheid is een heel verslavend iets. Non stop wil ik met hem appen, ik wil constant zijn aandacht. Ik kan ook echt ontzettend jaloers zijn op zijn vrouw. Terwijl ik zelf natuurlijk ook gewoon een partner heb. Ik wil het liefst non stop bij hem zijn. Dat is lastig, als je iets geheims aan het doen bent. Maar ik had niet kunnen bedenken dat het nog zo veel lastiger zou worden.
Op een ochtend was Thijs niet op kantoor. Hij had de avond ervoor ook niet geappt, wat eigenlijk nooit gebeurde. Ik maakte me zorgen. Was zijn vrouw erachter gekomen? Was er iets aan de hand? Onze manager kwam met het bericht: Thijs had een auto-ongeluk gehad en lag in het ziekenhuis. Wat?!
Mijn eerste gedachte was: ik moet naar hem toe. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Ik ben slechts de affaire. Wat als zijn vrouw me aan zijn bed zou zien? Wat zou ik Joost moeten vertellen? Ik kan geen enkele goede reden bedenken waarom specifiek ik als collega naar hem toe zou gaan, terwijl er allerlei mannelijke collega’s zijn waarbij het logischer zou zijn.
Dus ik moet wachten. Ik zit me op te vreten, niemand heeft meer details. Hij was niet in levensgevaar, maar had een paar botten gebroken en een hersenschudding, was het enige wat ik hoorde. Veel te weinig informatie, ik word gek van de zorgen. Ik durf ook niet te appen, uit angst dat zijn vrouw misschien zijn telefoon bij zich houdt. Wat een nachtmerrie.”
Lotte heeft ook iets op te biechten, maar dan over haar schoonmoeder. Ze zou haar het liefst gewoon volledig uit haar leven bannen. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.