Beeld: Kek Mama
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week , wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Er zijn vrouwen die zeggen dat ze een tweede moeder erbij kregen toen ze hun partner leerden kennen. Ik kreeg eerder een persoonlijke inspecteur, ongevraagd opvoedcoach en zelfbenoemd interieurstylist in één. Mijn schoonmoeder. Als het aan mij lag, dan zag ik haar nooit meer.
Het begon nog redelijk onschuldig, voordat we kinderen hadden. Ze bemoeide zich wel met veel dingen. Mijn vriend is haar enige zoon, ik weet het daaraan. Ze had altijd wel ergens iets op aan te merken. Niks wat ik deed was goed. Ook had ze commentaar op mijn uiterlijk. Mijn haar, mijn make-up, of ik was aangekomen. Ze maakte elke keer wel een rotopmerking. Mijn vriend kon en kan echter niks fout doen.
Toen kwamen de kinderen en werd alles nog vele malen erger. Ze gaf constant ongevraagd advies. Over borstvoeding, flesvoeding, slaapritmes, mijn kapsel tijdens de kraamtijd (“Dit staat zo slordig”), welke groenten ik mijn baby wel en niet moest geven en waarom mijn wasmiddel écht niet geschikt was voor kinderkleding, hoe we omgingen met onze baby, slaapjes, ritme, opvoeding. Alles. Valt mee, zal je denken. Klopt. Maar inmiddels is ze alle grenzen voorbij.
Ze komt gerust een uur (!) te vroeg, gebruikt haar eigen sleutel – die ze ooit “voor noodgevallen” kreeg – en staat dan ineens in mijn keuken terwijl ik nog in mijn pyjama loop. Vervolgens zet ze koffie, ruimt mijn vaatwasser anders in (“Zo wordt alles veel schoner”) en vraagt waarom er kruimels onder de eettafel liggen. Of ik weleens van een stofzuiger heb gehoord? Alles natuurlijk lachend, alsof het een grap is, maar we weten allebei: dat is niet zo.
Ze trekt ook gewoon zonder pardon alle kastjes open. Wát zoek je?! Toen onze oudste net een paar maanden oud was, had ik haar expres een rompertje aangetrokken dat ik zelf heel schattig vond. Mijn schoonmoeder keek ernaar, trok haar wenkbrauwen op en zei: “Ik heb wel wat leukers in de auto.” Vijf minuten later kwam ze terug, kleedde mijn kind uit en trok háár eigen outfit aan. Zonder het te vragen. Ik stond erbij alsof ik in een slechte sitcom was beland.
En dan is er nog haar gewoonte om foto’s van de kinderen op Facebook te zetten, terwijl wij dat niet willen. Mét volledige namen erbij, volledig herkenbaar. Toen ik haar vroeg die weg te halen, ging ze uit haar plaat. Dat ík altijd commentaar had en dat ze alleen een liefdevolle oma wilde zijn.
Mijn persoonlijke dieptepunt? Toen ik thuiskwam en ze de haren van mijn dochter had laten knippen. “Dit staat haar veel leuker.” Sorry… wát? Dat dóé je toch niet?! Ik heb letterlijk een paar seconden gedacht dat ik haar huis uit zou zetten. Of uit het raam zou gooien. Ik heb uiteindelijk alleen heel hard gehuild.
Het frustrerende is dat mijn man haar gedrag óók irritant vindt, maar er niks tegen doet. Hij ziet dat het botst tussen ons. Maar hij is dol op zijn moeder. Hij zegt ook regelmatig: “Mam, bemoei je er niet mee.” Maar wel alleen gekscherend, nooit serieus. Hij vermijd alles wat tot een conflict kan leiden.
Toen ik na een enorme huilbui zei dat ik haar uit mijn leven wilde bannen, schrok hij zich rot. En dat snap ik ook. Heus. Ik wil hem niet dwingen te kiezen tussen mij en zijn moeder. Maar hoeveel moet je pikken voordat je mag zeggen: tot hier en niet verder?
Ik voel me nooit thuis in mijn eigen huis, omdat ik weet dat mijn schoonmoeder elk moment op de stoep zou kunnen staan. En dan weer commentaar levert op alles wat ik doe. Als ik weet dat ze komt, kijk ik er dagen van tevoren al tegenop. Ik weet precies wat er gaat gebeuren. Ze vraagt waarom de kinderen geen sokken dragen. Of juist wel. Waarom de oudste nog niet op pianoles zit. Waarom ik ben gestopt met hardlopen. Waarom we nog steeds geen nieuwe bank hebben gekocht. En voor we het weten, loopt ze met een stofdoek door onze woonkamer, “omdat toch íémand het moet doen”.
Ik word niet goed van die vrouw. Ik wil haar uit mijn leven. Voor mijn gevoel verpest ze echt mijn leven met haar aanwezigheid. Maar scheiden van mijn man wil ik ook niet. Voordat je denkt: zeg het dan gewoon tegen haar, dat heb ik al een miljoen keer gedaan. Ik weet niet hoe ik grenzen moet stellen bij haar. Ze blijft eroverheen gaan. Het boeit haar gewoon niks. En mijn man verwacht dat ik alles maar slik, maar ik kan niet meer.”
Joan en haar man hadden met veel zorg de naam van hun dochter uitgekozen. Alleen hadden ze geen moment stilgestaan bij de ongelukkige keuze van initialen. Je leest het hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
