Beeld: Kek Mama
Marlous heeft eigenlijk een prima band met haar schoonmoeder. Ze wist ook van de strubbelingen rondom zwanger worden van haar schoonzus. Maar dat dat op deze situatie uit zou lopen, kon ze niet bedenken.
Marlous*, getrouwd, moeder van twee kinderen: “Ik was met stomheid geslagen. Sterker nog, iedereen aan tafel werd doodstil, toen mijn schoonmoeder de inmiddels famous last words sprak: ‘Wil jij niet gewoon draagmoeder voor Sophie en Hans worden?’
We zaten gewoon te eten. Een AGV’tje, zoals bijna altijd. Mijn schoonouders doen niet al te gek met het avondeten. Mijn schoonvader was net bezig de jus door te geven. En toen stelde mijn schoonmoeder doodleuk die vraag. Alsof ze vroeg of ik volgende week misschien de hond een keertje wilde uitlaten.
Ik keek haar aan, met niets minder dan verbijstering. Ik lachte een beetje, in de hoop dat het een grap was. Een vreemde grap, zeker, gezien het beladen onderwerp. Maar dat voelde toch nét iets minder raar dan dat ze het serieus zou menen. Het bleef doodstil aan tafel. Ik keek naar mijn vriend, toen naar mijn vriend. Niemand lachte. Dus het was geen grap.
Ze keek me verwachtingsvol aan, zich totaal niet bewust van de bizarre situatie die ze hier had gecreëerd. ‘Jij hebt zulke makkelijke zwangerschappen gehad’, zei ze. ‘En Sophie probeert het al zo lang…’ Ik wist oprecht niet wat ik moest zeggen.
Ik heb nog nooit meegemaakt dat een tafel zó stil werd. Mijn schoonvader keek naar zijn bord, mijn vriend keek naar mij, met waarschijnlijk dezelfde blik in zijn ogen als ik. Sophie begon ineens heel geïnteresseerd haar aardappelen in stukjes te snijden. Hans staarde naar het plafond. Dat zij niet stijl achterover vielen van deze vraag, zei mij dat het voor hen een stuk minder onverwacht kwam dan voor mij.
Laat één ding duidelijk zijn: ik leef ontzettend mee met mijn schoonzus. Ze heeft al jaren een onvervulde kinderwens en ik weet hoeveel verdriet dat met zich meebrengt. Maar draagmoederschap? Dat is geen gunst die je even tussen de sperziebonen en de appelmoes door vraagt.
Dat is een levensveranderende beslissing. Zwanger zijn is niet alleen negen maanden een baby dragen. Het is misselijk zijn, bevallen, herstellen. Je lichaam dat verandert. Emotioneel alles voelen. En daarna een baby moeten afstaan. Hoe kun je denken dat iemand daar even ja of nee op zegt, terwijl de aardappelen nog niet eens op zijn?
Omdat iedereen zweeg, voelde ik dat ik iets móést zeggen. Maar wat? ‘Nee’ voelde keihard. ‘Ja’ was al helemaal geen optie. Dus stamelde ik iets als: ‘Eh… daar heb ik echt nog nooit over nagedacht.’ Waarop mijn schoonmoeder doodleuk antwoordde: ‘Nou, denk er maar eens over na.’ Pardon?
De rest van de avond hoorde ik nauwelijks meer waar het over ging. Ik bleef maar denken aan het gemak waarmee mijn schoonmoeder over mijn lichaam had beslist. Alsof mijn baarmoeder een soort familiebezit was geworden. Dat gaf me zo’n ontzettend naar gevoel dat ik sindsdien mijn schoonouders en schoonzus niet meer heb gezien.
Ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Als mijn schoonzus me gewoon in een privémoment deze vraag had gesteld, had ik er helemaal niet meteen negatief tegenover gestaan. Ik heb inderdaad gemakkelijke zwangerschappen gehad, dus daar zou ik het niet voor hoeven laten. Natuurlijk had ik er goed over na moeten denken, maar het antwoord zou niet direct ‘nee’ zijn geweest.
Nu neig ik juist enorm naar een ‘nee’, puur omdat het gesprek al zo is verlopen. Omdat ze niet voor me op kwam in dat moment. Omdat niemand me even zei dat ze het daar al eens over gehad hadden. Ze lieten me daar gewoon voor het blok staan. Een bizarre situatie waar ik nog altijd een knoop van in mijn maag krijg als ik eraan denk.
Ik snap dat een onvervulde kinderwens wanhopig kan maken. Ik snap dat familie soms mee gaat denken. Maar sommige gesprekken verdienen voorbereiding. En privacy. En vooral toestemming. Het was echt zo ongepast van mijn schoonmoeder om dit uit het niets aan een volle eettafel aan te kaarten, waar iedereen verplicht zit mee te luisteren en ik geen kant op kon.”
Ilona is net weer gaan werken na haar zwangerschapsverlof. Haar schoonmoeder vindt daar wat van en dat zal ze laten weten ook. Je leest het hier.
Een huis vol kinderen, kleinkinderen en gezelligheid: André Hazes kan zich dat helemaal voorstellen. De zanger heeft al zoon Dré uit zijn eerdere relatie met Monique Westenberg, maar hoopt in de toekomst ook kinderen met zijn vriendin Noa Braaf te krijgen.
Is je kind vijf minuten later thuis dan afgesproken en heb jij in gedachten de politie al gebeld? Of stuur je tijdens een logeerpartijtje ‘heel casual’ drie appjes om te vragen of alles goed gaat? Sommige moeders kunnen nu eenmaal nét iets moeilijker loslaten dan andere. En volgens de astrologie zou je sterrenbeeld daar zomaar […]
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
André Hazes kijkt met een heel ander gevoel naar zijn leven dan een paar jaar geleden. In zijn podcast ADHAZES vertelt de zanger aan zijn zus Roxeanne Hazes dat hij zich op dit moment gelukkiger voelt dan ooit.
Vera begrijpt dat haar moeder een grens trekt bij het oppassen op haar neefje en nichtje, maar vindt het moeilijk dat haar eigen kinderen daar ook de gevolgen van ondervinden.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Colinda, die in de buurt bekend staat als een arrogante vrouw. Maar dat is ze helemaal niet.
