Beeld: Canva
29 september, 2026 - 10:07
·
Leestijd: 2 minuten
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
Lees verder onder de advertentie
“We wilden tijdens de zwangerschap het geslacht van ons kindje niet weten, lekker ouderwets. Daarom spraken mijn man en ik af dat ik de meisjesnaam mocht kiezen en hij de jongensnaam. Dat leek ons een prima verdeling. Tot hij vertelde welke jongensnaam hij had gekozen.
Hij mocht kiezen
Mijn man koos voor Jesper. Zelf vond ik dat eerlijk gezegd geen supernaam, maar afspraak is afspraak. Als we een zoon zouden krijgen, zou hij dus Jesper heten. En we kregen inderdaad een zoon. Vanaf zijn geboorte noemden we hem gewoon Jesper en eigenlijk dacht ik verder niet meer na over zijn naam.
Hij maakte er zelf iets anders van
Dat veranderde toen onze zoon begon te praten. Jesper bleek zijn eigen naam nog niet goed uit te kunnen spreken en noemde zichzelf steeds Jeppe. In eerste instantie was het gewoon schattig om te horen, maar hoe vaker hij het zei, hoe meer we merkten dat we Jeppe eigenlijk ontzettend leuk vonden. De naam paste ook gewoon heel goed bij hem.
Lees verder onder de advertentie
Het bleef
Uiteindelijk zijn we hem zelf ook Jeppe gaan noemen en die naam is blijven hangen. Soms kies je als ouder voor de geboorte een naam waarvan je denkt dat je kind die zijn hele leven zal dragen, maar kan het toch heel anders lopen.”
* Deze naam is gefingeerd. De moeder deelt anoniem haar verhaal.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Mamaplaats.nl. Nog niet uitgelezen? Op Mamaplaats vind je nog veel meer herkenbare, persoonlijke en eerlijke verhalen over het moederschap en gezinsleven.
Lees verder onder de advertentie