Opgebiecht: ‘Ik laat nooit onverwacht bezoek binnen, nu denken mensen dat ik arrogant ben, maar het ligt aan iets anders’

moeder burn-out Beeld: Canva
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 4 minuten

Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Colinda, die in de buurt bekend staat als een arrogante vrouw. Maar dat is ze helemaal niet.

Lees verder onder de advertentie

Colinda, getrouwd, moeder van drie kinderen (7, 5 en 3): “Als de deurbel onverwacht gaat, is mijn eerste reactie niet: gezellig, wie zou dat zijn? Mijn eerste reactie is lichte paniek.

Vanaf de bank heb ik namelijk perfect zicht op de ontplofte speelgoedwinkel die ooit onze woonkamer was. Het is een grote bende van speelgoed en kussens van de bank en stoelen, soms nog een deken als er een hut gebouwd is. Op het aanrecht staan borden, bekers en de pan van gisteravond. De vaatwasser is schoon, maar nog niet uitgeruimd, waardoor de vieze vaat zich er inmiddels omheen heeft verzameld. Negen van de tien keer staat er ook nog een wasrek met drogende was midden in de kamer, want elders in het huis is daar geen ruimte voor.

Er zijn mensen die bij onverwacht bezoek denken: zet ik koffie of thee? Ik denk: hoe voorkom ik dat deze persoon binnenkomt? Als het een bekende is, wurm ik mezelf meestal door de voordeur naar buiten en trek ik hem zorgvuldig achter me dicht. Ik verzin altijd een smoes om mensen niet binnen te laten. ‘Sorry, het komt nu echt even niet uit.’ Of: ‘We moeten zo weg.’ We moeten opvallend vaak weg. Ik schaam me namelijk dood dat ons huis er zo uit ziet.

Lees verder onder de advertentie

Ik loop altijd achter

Iedere week neem ik me voor om het anders te doen. Meteen de keuken opruimen na het eten, iedere avond het speelgoed opruimen, de kinderen te laten helpen, en iedere dag een wasje. Maar als de kinderen eindelijk slapen, heb ik gewoon geen puf meer.

Als een vriendin voorstelt om bij mij koffie te drinken, zeg ik automatisch: ‘Nee joh, ik kom wel naar jou. Veel makkelijker.’ Dat is natuurlijk helemaal niet makkelijker. Soms moet ik meerdere kinderen aankleden, tassen inpakken en iedereen in de auto krijgen. Toch doe ik dat liever dan iemand binnenlaten. Want dan hoeft niemand mijn gore huis te zien. Ik schaam me dood.

Lees verder onder de advertentie

Pijnlijk

Laatst hoorde ik twee moeders op het schoolplein. Ze hadden het over mij en hadden duidelijk niet door dat ik hen kon horen. Wat ze zeiden, deed me echt pijn. Ze vonden me niet sociaal. Afstandelijk. Arrogant, zelfs.

Arrogant? Eerst werd ik boos. Ik ben helemaal niet arrogant. Ik houd juist van gezelligheid en mensen om me heen. Maar ik hield mijn mond, slikte mijn tranen weg en toen ik er langer over nadacht, begreep ik het wel.

Ik nodig nooit iemand uit. Staat iemand onverwacht voor de deur, dan houd ik diegene buiten. Speelafspraken zijn bij voorkeur bij een ander en zelfs familie krijgt regelmatig te horen dat het ‘vandaag niet zo handig uitkomt’.

Zij weten niet dat ik me schaam voor mijn huis, want ik schaam me natuurlijk ook om dat op te biechten. Zij zien alleen een dichte deur.

Kom toch maar binnen

En eigenlijk vind ik dát nog erger dan een rommelig huis. Want waarvoor schaam ik me zo? Voor het bewijs dat hier kinderen wonen? Voor een pan die nog niet is afgewassen? Voor het feit dat ik na een lange dag soms liever op de bank plof dan dat ik ga dweilen? Blijkbaar wel.

Ik zou graag zeggen dat ik sinds dat besef volledig veranderd ben. Dat iedereen nu onaangekondigd welkom is en ik vrolijk roep: ‘Let niet op de troep!’ Zo ver ben ik nog niet.

Als morgen de deurbel gaat, zal ik waarschijnlijk nog steeds hopen dat het een pakketbezorger is, en anders razendsnel wat speelgoed in een mand gooien en me honderd keer excuseren voor de troep. Maar ik wil niet meer dat iemand denkt dat ik geen behoefte heb aan contact, alleen omdat mijn huis niet aan mijn eigen standaard voldoet.”

Lees verder onder de advertentie

Josefien baalt zo erg van de initialen van haar dochter, dat ze haar man nooit kan vergeven dat hij dit zonder haar toestemming heeft doorgezet. Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail