Beeld: Getty Images
Een peuter in huis betekent lachen, knuffelen en eindeloos veel ontdekkingsdrang. Soms gaat die nieuwsgierigheid alleen nét iets verder dan je had voorzien. En voor je het weet, leer je dat kleine handjes ook een flinke impact op je portemonnee kunnen hebben. Daar weet Berlinde (41) alles van.
Berlinde (41) is moeder van Scottie (2,5): “Ik ben dol op kaartjes versturen. En dan bedoel ik niet alleen bij verjaardagen of geboortes. Ook gewoon zomaar, als iemand het even moeilijk heeft, begint aan een nieuwe baan of gaat verhuizen. Ik geloof heilig in post. In iets tastbaars krijgen tussen de rekeningen en folders door. Dat voelt simpelweg persoonlijker dan een appje met een hartje.
Daarom heb ik altijd kaarten in huis én postzegels. Of nou ja, dat probeer ik. Want postzegels zijn niet goedkoop en altijd op als je ze nodig hebt. Dus besloot ik laatst slim te zijn. Ik bestelde in één keer meerdere vellen. Volgens mij waren het er een stuk of vijf. Lekker praktisch, want dan kon ik voorlopig vooruit en hoefde ik niet steeds mis te grijpen als ik spontaan weer eens een kaart wilde sturen.
De vellen met postzegels kwamen binnen en ik legde de vellen even op tafel. Heel even maar. Ondertussen ruimde ik de enveloppen op, draaide ik een wasje en zette ik een kopje koffie. Ik had totaal niet door waar mijn peuter op dat moment mee bezig was, maar als ik had nagedacht, had ik het gewoon kunnen voorkomen. Mijn dochter is namelijk in een fase waarin alles wat plakt, een sticker is. Maakt niet uit wat het is, plakken is plakken. En stickers zijn nou eenmaal fantastisch.
Voel je ‘m al aankomen? Ik was echt maar heel even weg. Toen ik terugkwam, zat ze keurig aan tafel met een kleurplaat. Ze keek me trots aan. En toen zag ik het: mijn postzegels. Niet meer netjes op de vellen, maar overal. Op de kleurplaat, op tafel, op haar trui, op haar hand. Eén zat zelfs op haar wang. “Mama, stickers!” zei ze blij.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik gilde terwijl ik snel wat postzegels los probeerde te peuteren: “Oh, nee Scottie, lieverd!”. Maar dat lospeuteren ging natuurlijk niet. De postzegels scheurden, waren ingekleurd of waren op een andere manier niet meer bruikbaar. Langzaam drong het tot me door dat dit niet meer te redden was. En toen begon ik te rekenen. Postzegels zijn tegenwoordig belachelijk duur. En dit waren er veel, heel veel. Uiteindelijk kwam ik uit op bijna honderd euro. Honderd euro aan postzegels die nu dienst hadden gedaan als peuterknutselmateriaal.
Mijn dochter was trots op haar kunstwerk. Ik prees haar creativiteit, maar vanbinnen deed het pijn. Dit was letterlijk geld dat van tafel was geplukt en opgeplakt. Sindsdien behandel ik mijn postzegels alsof het goud is. Ze liggen hoog, uit zicht en buiten het bereik van kleine kinderhandjes. Kaarten sturen doe ik nog steeds, maar elke keer als ik een postzegel op een envelop plak, denk ik even aan de creatieve actie van mijn dochter. Het was in ieder geval een dure les.”
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
