Hoofdredacteur Sara schrijft elke maand in Kek Mama vol humor en relativering over zichzelf en haar gezin. Deze maand: drukke sukkel.
“Ik ben er al drie nachten achter elkaar uit geweest,” zeg ik. Mark: “Maar ik heb deze week al vier keer gekookt.” Ik: “Gister heb ik ook nog een berg was gevouwen.” Mark: “Weet je wel hoeveel vaker ik boodschappen doe?”
Kinderachtig zitten we tegen elkaar op te bieden. We vinden allebei oprecht dat we het allermeeste doen in huis. En dat we daar véél te weinig credits voor krijgen. Op goede dagen zitten we samen te grinniken om ons sneue gedrag. Op slechte dagen zijn we serieus bloedig geïrriteerd.
Een jaar geleden is dit. Inmiddels hebben we een andere tactiek: bij de eerste tekenen van ik-voel-me-miskend-chagrijn vragen we een compliment. Klinkt idioot, maar het werkt. Dus zei ik zondagochtend: “Kun je even dankjewel zeggen omdat je vanochtend drie (ja, echt DRIE!) uur langer kon slapen omdat ik om half zes met de jongetjes ben opgestaan?” Het afgedwongen “Heel fijn schatje, dankjewel!” (en dat we erom kunnen lachen) helpt dan toch.
In een nog kinderloos tijdperk hoorde ik van een collega dat ze geheel vrijwillig een uur vroeger opstond om in alle rust bij een kop koffie de krant te lezen voordat haar twee kinderen wakker werden. Ze zag mijn ongeloof en grijnsde: “Jaaaa, en jij denkt nu dat je het druk hebt hè?” Zeg dat. Een fulltime baan, languit Starsky and Hutch kijken en tot diep in de nacht door de grachten varen met vrienden. Beredruk vond ik het.
Gisteren vertelden we elkaar bij het avondeten wat we die dag hadden gedaan. Mark had een presentatie voorbereid, Toon riep “Aya, Aya!” (hij had gezandbakt met onze lieve oppas Azza) en ik somde opgewekt een rijtje acties op dat ik zelf niet bijzonder heftig vond. Ko: “Poehee, wat heb jij een drukke dag gehad. Ik heb vandaag alleen maar getekend en geknutseld.” Zonder dat ik het in de gaten heb gehad, ben ik een drukke sukkel geworden. En dan sta ik nog niet eens een uur vroeger op om de krant te lezen.
SARA
Hoofdredacteur Sara van Gorp (42) woont samen met Mark en zoons Ko (6) en Toon (2).
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
