Interview Kim Kötter

Ze maakte heel wat mee na de geboorte van zoon Muck, maar Kim Kötter (34) blijft er reuze nuchter onder. “Ik kom uit Twente, hè.”

Ultiem gelukkig. Die twee woorden vormen de permanente statusupdate van Kim Kötters Whatsapp-account. Geen wonder: op 10 mei werd Muck geboren, de zoon die ze kreeg met singersongwriter Jaap Reesema. Muck ligt tijdens het interview vrolijk op zijn handjes te sabbelen in de woonkamer. Hondje Snoet houdt bezoeker en baby goed in de gaten. De sfeer is ontspannen. Niets wijst erop dat de ex-Miss Universe Nederland kort geleden een heftige tijd doormaakte. “Ik kom uit Twente hè”, zegt ze met dat ontwapenende accent, “daar raken we niet zo snel in paniek.” En oh ja, dat ze ultiem gelukkig is komt niet alleen door de komst van Muck. “Dat was daarvoor al. Het moet eerst echt goed zitten voordat je aan kinderen begint.” Maar daarover later meer.

 

Absolute rust

Eerst maar de zwangerschap. Kim: “Na 26 weken braken de vliezen. Dat was schrikken, ik moest absolute rust houden. Dat vond ik eigenlijk vooral vervelend voor mijn ouders, zussen en collega’s, die nu de hele tijd naar mij moesten komen. En voor Jaap, die halsoverkop uit Los Angeles moest terugkomen om voor me te zorgen.”

 

Zorgzaam

Typisch Kim, zegt zus Nicole. “Ze is heel zorgzaam. Toen wij in het ziekenhuis zaten te wachten tot Muck was geboren, maakte ze zich druk of we wel genoeg te eten hadden.” Er gebeurden in de kraamkamer op dat moment genoeg andere dingen waarover Kim zich druk kon maken. Muck zat namelijk vast in het geboortekanaal. Omdat haar vriend een stollingsstoornis heeft – de ziekte van Von Willebrand – mochten er geen hulpmiddelen worden gebruikt om de baby eruit te halen. Om de kans op een interne bloeding bij de baby zo klein mogelijk te houden, zat er zelfs geen hartslagmeter op het hoofdje. Tests moeten later uitwijzen of Muck ook de stollingstoornis heeft.

 

 

Diepe trance

Kim bleef tijdens de bevalling aanvankelijk heel kalm. Heel erg kalm. “Ik heb een hypnobirthing-training gevolgd. Dat werd ons aangeraden door Sunnery James, de man van Doutzen. Je luistert naar een bandje en de tekst die daarop wordt gesproken, helpt je in een diepe trance te komen. Omdat je zo ontspannen bent, gaat de ontsluiting ook sneller. Ik ging binnen een uur van drie naar zes centimeter. Het was heel fijn om zo de eerste fase in te gaan.”

 

Amper tijd

De tweede fase was minder ontspannen. Kim moest Muck er op eigen kracht uitpersen. “Als je net daarvoor bijna vier maanden niks hebt mogen doen omdat je absolute rust moest houden, is je conditie niet meer zo heel goed”, merkt ze terloops op. “Ik hoop dat de weg nu gebaand is, dat ik dit de volgende keer niet meer hoef mee te maken.” Veertien weken plat, een moeilijke bevalling, een kind dat mogelijk een stollingsstoornis heeft; het is nogal wat om te verwerken. Maar daar had Kim amper tijd voor omdat de volgende heftige gebeurtenis zich aandiende.

 

Het hele interview met Kim staat in Kek Mama 10-2016. 

Lees hier alle BN'er interviews.

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >