Interview Kim Kötter

Ze maakte heel wat mee na de geboorte van zoon Muck, maar Kim Kötter (34) blijft er reuze nuchter onder. “Ik kom uit Twente, hè.”

Ultiem gelukkig. Die twee woorden vormen de permanente statusupdate van Kim Kötters Whatsapp-account. Geen wonder: op 10 mei werd Muck geboren, de zoon die ze kreeg met singersongwriter Jaap Reesema. Muck ligt tijdens het interview vrolijk op zijn handjes te sabbelen in de woonkamer. Hondje Snoet houdt bezoeker en baby goed in de gaten. De sfeer is ontspannen. Niets wijst erop dat de ex-Miss Universe Nederland kort geleden een heftige tijd doormaakte. “Ik kom uit Twente hè”, zegt ze met dat ontwapenende accent, “daar raken we niet zo snel in paniek.” En oh ja, dat ze ultiem gelukkig is komt niet alleen door de komst van Muck. “Dat was daarvoor al. Het moet eerst echt goed zitten voordat je aan kinderen begint.” Maar daarover later meer.

 

Absolute rust

Eerst maar de zwangerschap. Kim: “Na 26 weken braken de vliezen. Dat was schrikken, ik moest absolute rust houden. Dat vond ik eigenlijk vooral vervelend voor mijn ouders, zussen en collega’s, die nu de hele tijd naar mij moesten komen. En voor Jaap, die halsoverkop uit Los Angeles moest terugkomen om voor me te zorgen.”

 

Zorgzaam

Typisch Kim, zegt zus Nicole. “Ze is heel zorgzaam. Toen wij in het ziekenhuis zaten te wachten tot Muck was geboren, maakte ze zich druk of we wel genoeg te eten hadden.” Er gebeurden in de kraamkamer op dat moment genoeg andere dingen waarover Kim zich druk kon maken. Muck zat namelijk vast in het geboortekanaal. Omdat haar vriend een stollingsstoornis heeft – de ziekte van Von Willebrand – mochten er geen hulpmiddelen worden gebruikt om de baby eruit te halen. Om de kans op een interne bloeding bij de baby zo klein mogelijk te houden, zat er zelfs geen hartslagmeter op het hoofdje. Tests moeten later uitwijzen of Muck ook de stollingstoornis heeft.

 

 

Diepe trance

Kim bleef tijdens de bevalling aanvankelijk heel kalm. Heel erg kalm. “Ik heb een hypnobirthing-training gevolgd. Dat werd ons aangeraden door Sunnery James, de man van Doutzen. Je luistert naar een bandje en de tekst die daarop wordt gesproken, helpt je in een diepe trance te komen. Omdat je zo ontspannen bent, gaat de ontsluiting ook sneller. Ik ging binnen een uur van drie naar zes centimeter. Het was heel fijn om zo de eerste fase in te gaan.”

 

Amper tijd

De tweede fase was minder ontspannen. Kim moest Muck er op eigen kracht uitpersen. “Als je net daarvoor bijna vier maanden niks hebt mogen doen omdat je absolute rust moest houden, is je conditie niet meer zo heel goed”, merkt ze terloops op. “Ik hoop dat de weg nu gebaand is, dat ik dit de volgende keer niet meer hoef mee te maken.” Veertien weken plat, een moeilijke bevalling, een kind dat mogelijk een stollingsstoornis heeft; het is nogal wat om te verwerken. Maar daar had Kim amper tijd voor omdat de volgende heftige gebeurtenis zich aandiende.

 

Het hele interview met Kim staat in Kek Mama 10-2016. 

Lees hier alle BN'er interviews.

schoonmaken weekend
Beeld: Pexels

Het huis opruimen en soppen: wie geen schoonmaakster heeft, moet zelf aan de slag. Blogger Mandy Roussel stelde het zo lang mogelijk uit, tot ze de troep niet langer kon aanzien.
 

‘Maar toen ik alles had schoongemaakt, voelde ik me verschrikkelijk’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Verdwaalde druif

Een vieze douche, stof in alle hoeken en gaten en een verdwaalde druif onder de stoel: Mandy negeerde alle tekenen dat haar huis toe was aan een flinke schoonmaak. Ze vertelt: ‘Hoewel ik er de tijd voor had – we hadden eindelijk eens een weekend zonder verplichtingen – betekende dit nog niet dat ik het ook moest doen. Toch?’
 

Lees ook:
Dit is dé tip voor moeders die rommel in huis zat zijn >

 

Vernietiging

Op vrijdag en zaterdag lukt het haar prima om door de troep heen te kijken. Ze hangt op de bank, neemt haar kinderen mee naar het park en gaat ’s avonds een potje bingewatchen. Ze verheugt zich op een regenachtige zondag voor een Harry Potter-marathon met het hele gezin, maar het loopt anders. ‘Opeens scheen de zon’, zegt Mandy, ‘en zag ik de vernietiging: overal lag speelgoed, borden van het ontbijt en de lunch nog in de woonkamer en door alle kruimels leek het alsof de druif onder de stoel zorgvuldig geplaatst was in het interieur. Ik wist: dit hou ik niet veel langer uit.’

 

‘Waarom doe ik dit?’

Mandy verzamelt moed en begint aan de schoonmaak. ‘Na drie kwartier was ik klaar en voelde ik me verschrikkelijk. Waarom deed ik dit? Waarom kon ik niet gewoon ontspannen?’ Volgens haar zijn er twee redenen: ‘Wij moeders hebben het zo druk, dat we ergens de controle over moeten houden om niet gek te worden. Of misschien is ons leven zo chaotisch dat we orde in huis moeten scheppen om wat rust te vinden. Als ik als moeder een superkracht zou kunnen kiezen, weet ik het wel: het negeren van een vies huis. Maar helaas is die superkracht alleen beschikbaar voor vaders – en ik kan me niet voorstellen dat zij het willen ruilen voor borstvoeden.’

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >