Ze maakte heel wat mee na de geboorte van zoon Muck, maar Kim Kötter (34) blijft er reuze nuchter onder. “Ik kom uit Twente, hè.”
Ultiem gelukkig. Die twee woorden vormen de permanente statusupdate van Kim Kötters Whatsapp-account. Geen wonder: op 10 mei werd Muck geboren, de zoon die ze kreeg met singersongwriter Jaap Reesema. Muck ligt tijdens het interview vrolijk op zijn handjes te sabbelen in de woonkamer. Hondje Snoet houdt bezoeker en baby goed in de gaten. De sfeer is ontspannen. Niets wijst erop dat de ex-Miss Universe Nederland kort geleden een heftige tijd doormaakte. “Ik kom uit Twente hè”, zegt ze met dat ontwapenende accent, “daar raken we niet zo snel in paniek.” En oh ja, dat ze ultiem gelukkig is komt niet alleen door de komst van Muck. “Dat was daarvoor al. Het moet eerst echt goed zitten voordat je aan kinderen begint.” Maar daarover later meer.
Eerst maar de zwangerschap. Kim: “Na 26 weken braken de vliezen. Dat was schrikken, ik moest absolute rust houden. Dat vond ik eigenlijk vooral vervelend voor mijn ouders, zussen en collega’s, die nu de hele tijd naar mij moesten komen. En voor Jaap, die halsoverkop uit Los Angeles moest terugkomen om voor me te zorgen.”
Typisch Kim, zegt zus Nicole. “Ze is heel zorgzaam. Toen wij in het ziekenhuis zaten te wachten tot Muck was geboren, maakte ze zich druk of we wel genoeg te eten hadden.” Er gebeurden in de kraamkamer op dat moment genoeg andere dingen waarover Kim zich druk kon maken. Muck zat namelijk vast in het geboortekanaal. Omdat haar vriend een stollingsstoornis heeft – de ziekte van Von Willebrand – mochten er geen hulpmiddelen worden gebruikt om de baby eruit te halen. Om de kans op een interne bloeding bij de baby zo klein mogelijk te houden, zat er zelfs geen hartslagmeter op het hoofdje. Tests moeten later uitwijzen of Muck ook de stollingstoornis heeft.
Kim bleef tijdens de bevalling aanvankelijk heel kalm. Heel erg kalm. “Ik heb een hypnobirthing-training gevolgd. Dat werd ons aangeraden door Sunnery James, de man van Doutzen. Je luistert naar een bandje en de tekst die daarop wordt gesproken, helpt je in een diepe trance te komen. Omdat je zo ontspannen bent, gaat de ontsluiting ook sneller. Ik ging binnen een uur van drie naar zes centimeter. Het was heel fijn om zo de eerste fase in te gaan.”
De tweede fase was minder ontspannen. Kim moest Muck er op eigen kracht uitpersen. “Als je net daarvoor bijna vier maanden niks hebt mogen doen omdat je absolute rust moest houden, is je conditie niet meer zo heel goed”, merkt ze terloops op. “Ik hoop dat de weg nu gebaand is, dat ik dit de volgende keer niet meer hoef mee te maken.” Veertien weken plat, een moeilijke bevalling, een kind dat mogelijk een stollingsstoornis heeft; het is nogal wat om te verwerken. Maar daar had Kim amper tijd voor omdat de volgende heftige gebeurtenis zich aandiende.
Het hele interview met Kim staat in Kek Mama 10-2016.
Lees hier alle BN’er interviews.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
