Ze maakte heel wat mee na de geboorte van zoon Muck, maar Kim Kötter (34) blijft er reuze nuchter onder. “Ik kom uit Twente, hè.”
Ultiem gelukkig. Die twee woorden vormen de permanente statusupdate van Kim Kötters Whatsapp-account. Geen wonder: op 10 mei werd Muck geboren, de zoon die ze kreeg met singersongwriter Jaap Reesema. Muck ligt tijdens het interview vrolijk op zijn handjes te sabbelen in de woonkamer. Hondje Snoet houdt bezoeker en baby goed in de gaten. De sfeer is ontspannen. Niets wijst erop dat de ex-Miss Universe Nederland kort geleden een heftige tijd doormaakte. “Ik kom uit Twente hè”, zegt ze met dat ontwapenende accent, “daar raken we niet zo snel in paniek.” En oh ja, dat ze ultiem gelukkig is komt niet alleen door de komst van Muck. “Dat was daarvoor al. Het moet eerst echt goed zitten voordat je aan kinderen begint.” Maar daarover later meer.
Eerst maar de zwangerschap. Kim: “Na 26 weken braken de vliezen. Dat was schrikken, ik moest absolute rust houden. Dat vond ik eigenlijk vooral vervelend voor mijn ouders, zussen en collega’s, die nu de hele tijd naar mij moesten komen. En voor Jaap, die halsoverkop uit Los Angeles moest terugkomen om voor me te zorgen.”
Typisch Kim, zegt zus Nicole. “Ze is heel zorgzaam. Toen wij in het ziekenhuis zaten te wachten tot Muck was geboren, maakte ze zich druk of we wel genoeg te eten hadden.” Er gebeurden in de kraamkamer op dat moment genoeg andere dingen waarover Kim zich druk kon maken. Muck zat namelijk vast in het geboortekanaal. Omdat haar vriend een stollingsstoornis heeft – de ziekte van Von Willebrand – mochten er geen hulpmiddelen worden gebruikt om de baby eruit te halen. Om de kans op een interne bloeding bij de baby zo klein mogelijk te houden, zat er zelfs geen hartslagmeter op het hoofdje. Tests moeten later uitwijzen of Muck ook de stollingstoornis heeft.
Kim bleef tijdens de bevalling aanvankelijk heel kalm. Heel erg kalm. “Ik heb een hypnobirthing-training gevolgd. Dat werd ons aangeraden door Sunnery James, de man van Doutzen. Je luistert naar een bandje en de tekst die daarop wordt gesproken, helpt je in een diepe trance te komen. Omdat je zo ontspannen bent, gaat de ontsluiting ook sneller. Ik ging binnen een uur van drie naar zes centimeter. Het was heel fijn om zo de eerste fase in te gaan.”
De tweede fase was minder ontspannen. Kim moest Muck er op eigen kracht uitpersen. “Als je net daarvoor bijna vier maanden niks hebt mogen doen omdat je absolute rust moest houden, is je conditie niet meer zo heel goed”, merkt ze terloops op. “Ik hoop dat de weg nu gebaand is, dat ik dit de volgende keer niet meer hoef mee te maken.” Veertien weken plat, een moeilijke bevalling, een kind dat mogelijk een stollingsstoornis heeft; het is nogal wat om te verwerken. Maar daar had Kim amper tijd voor omdat de volgende heftige gebeurtenis zich aandiende.
Het hele interview met Kim staat in Kek Mama 10-2016.
Lees hier alle BN’er interviews.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
