Kim: ‘Ik gaf mijn dochter (8) mijn pinpas voor twee croissantjes, maar dagen later schrok ik me rot’

Illustratie bij: Kim: ‘Ik gaf mijn dochter (8) mijn pinpas voor twee croissantjes, maar dagen later schrok ik me rot’ Beeld: Canva

Je denkt dat je je kind inmiddels wel een beetje kent. Maar soms weten die kleine slimmeriken je toch nog behoorlijk te verrassen. En dan niet per se op een manier waar je als moeder heel vrolijk van wordt. Sommige verrassingen zijn namelijk een stuk duurder dan andere.

Lees verder onder de advertentie

Kim (38) is getrouwd met Jake (39) en moeder van Ivy: “Ik dacht altijd dat ik mijn dochter redelijk goed in de gaten hield. Niet dat ik de hele dag als een politieagent achter haar aan loop, maar ik weet heus wel wat ze uitspookt. Dacht ik. Tot ik ontdekte dat mijn achtjarige dochter blijkbaar prima zelfstandig kan winkelen. Met mijn geld, welteverstaan. En dat terwijl ze thuis nog steeds niet lijkt te weten waar de wasmand staat.

Lees verder onder de advertentie

Een complete dierentuin

Ivy is helemaal gek van die knuffelbeesten met enorme, glimmende ogen. Je kent ze vast wel. Van die pluizige gevallen die je vanuit een winkelschap aankijken alsof hun leven ervan afhangt dat jij ze mee naar huis neemt. Inmiddels heeft ze er een stuk of twintig. Allemaal met een eigen naam, karakter en vaste plek in haar bed. Zelf past ze er amper nog tussen, maar dat lijkt haar weinig te interesseren.

Lees verder onder de advertentie

100 euro?!

Laatst zat ik nietsvermoedend mijn bankrekening te bekijken toen ik een afschrijving van een speelgoedwinkel zag. Vreemd, want ik was daar helemaal niet geweest. Vervolgens zag ik er nog eentje. En nog eentje. In totaal was er 100 euro verdwenen. Honderd euro! Ik kreeg het spontaan warm.

Mijn eerste gedachte was dat mijn pinpasgegevens gestolen waren. Mijn tweede dat mijn man Jake stiekem iets had besteld. Maar die wist van niets. En toen begon er langzaam iets te dagen. Een paar dagen eerder had ik Ivy mijn pinpas gegeven om bij de bakker twee croissantjes te halen. Ze had netjes afgerekend en ik was ervan uitgegaan dat de pas weer in mijn tas zat. Niet dus.

Een uitstekende deal

Ik liep naar boven en trof Ivy aan tussen een opvallend grote verzameling knuffels. Een paarse kat, een roze uil en een draak met ogen zo groot als knikkers. Toen ik vroeg waar die vandaan kwamen, vertelde ze doodleuk dat ze die zelf had gekocht. Met mijn pinpas. Die had ze na ons bezoek aan de bakker gewoon in haar jaszak gehouden.

Lees verder onder de advertentie

Het mooiste was dat ze totaal niet begreep waarom ik boos was. De knuffels waren namelijk in de aanbieding geweest. En sommige waren ook nog eens heel moeilijk te krijgen. In haar ogen had ze dus een uitstekende deal gesloten. Nou, geweldig. Mijn dochter kan nog geen natte handdoek aan een haakje hangen, maar heeft op haar achtste al een neus voor koopjes.

Geld groeit niet aan bomen

Ik was behoorlijk kwaad. Niet alleen vanwege die 100 euro, al had ik daar persoonlijk heel wat leukere bestemmingen voor kunnen bedenken. Wat me vooral dwarszat, was dat Ivy blijkbaar dacht dat ze zomaar mijn pinpas mocht gebruiken. Alsof mijn bankrekening een bodemloze grabbelton is.

Toen ik haar uitlegde hoeveel geld ze had uitgegeven, keek ze me verbaasd aan. Ze had geen idee dat 100 euro zo veel was. Jake moest er stiekem een beetje om lachen. Hij vond het vooral knap dat ze zo zelfstandig had afgerekend. Ik vond dat aanzienlijk minder indrukwekkend.

Die verdomde glitterogen

We hebben Ivy uitgelegd dat je nooit zonder toestemming de pinpas van iemand anders mag gebruiken. Daarna kwam het vervelendste gedeelte: de knuffels moesten terug. Nou, je had haar gezicht moeten zien. Er werd gehuild, gesmeekt en onderhandeld. Ivy beloofde zelfs iedere dag haar kamer op te ruimen als ze de draak mocht houden.

Lees verder onder de advertentie

Een interessant aanbod, aangezien ik haar normaal gesproken drie keer moet vragen om één sok op te rapen. Uiteindelijk mocht ze één knuffel houden. De rest ging terug en mijn pinpas zit tegenwoordig veilig opgeborgen.

Een paar dagen later kwam Ivy naast me zitten met haar draak. Ze wilde weten of ik nog boos was. Natuurlijk niet, maar ik legde nogmaals uit waarom dit echt niet kon. Ze knikte braaf en hield vervolgens haar draak omhoog. Want ik moest toch écht even kijken hoe schattig hij was.

En eerlijk is eerlijk: dat beest keek me aan met ogen waar zelfs de grootste zuurpruim week van wordt. Maar 100 euro? Nee, schat. Daar boek ik liever een weekendje weg van. Zonder kinderen. En vooral zonder knuffels.”

Kinderen die zelf hun zakgeld mogen uitgeven? Deze moeder ontdekte waar dat geld écht naartoe gaat. Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie
Facebook Twitter Whatsapp E-mail