Fotografie: Paulien van Beusekom
Ik ben laatst voor het eerst op een kinderkledingbeurs geweest. Ik, degene die verslaafd is aan het kopen van bundeltjes op Vinted, vond het werkelijk een walhalla.
‘Het is beter dan Vinted, want je hoeft geen hoge verzendkosten te betalen voor truitjes van drie euro’, zei ik later tegen mijn moeder, alsof ik het wiel had uitgevonden. ‘Joh, ik ging áltijd naar kinderkledingbeurzen, zo deden we dat vroeger’, was het antwoord.
Sindsdien heb ik het te pakken, dat offline tweedehands shoppen. Zo bezocht ik onlangs een grote vlooienmarkt met één doel: sinterklaas- en kerstcadeautjes kopen voor mijn kind. Het was alsof ik een gokverslaafde was die door een casino liep. Een autogarage voor €3, een poppenhuis voor €1, een step voor 50 cent. I was high on bargains.
Ik sleepte me een ongeluk, dat wel, want ik kon werkelijk waar niks laten staan. Sinterklaas heeft dit jaar een jute zak of vijf nodig en die zal ook wel een acute hernia krijgen maar hè, moeders zag een step voor twee kwartjes!
Nu moet ik mezelf niet voordoen als een of andere moeder Teresa van de tweedehands spullen. Ik zondig ook. Vaak. Ik kan bijvoorbeeld geen Kruidvat of Action binnenlopen zonder een speelgoedrommeltje voor mijn kind te kopen. Het driehonderdste kleurboek, het zevenhonderdste knuffeltje.
Als mijn kind één aflevering van Gabby’s Dollhouse heeft gezien en haar mondhoeken daarbij ook maar een klein beetje omhoog gingen, dan koop ik vervolgens alles waar Gabby’s smoelwerk op staat. Mijn dochter is nu fan van Cars, dus er hoeft maar een speelgoedje met wielen eronder in mijn blikveld te komen en mijn pinpas zit in het pinapparaat.
De vraag is: koop ik dit nu allemaal voor mijn dochter of ook een beetje voor mezelf? Dat laatste kan ik niet ontkennen. Vanwege het krankzinnige feit dat ik gelukkig word van impulsaankopen, maar stiekem soms ook omdat ik daadwerkelijk iets wil hebben.
Zo kan ik me nu al verheugen op het inrichten van de inimini kamertjes van het poppenhuis met inimini meubeltjes. Ondertussen probeer ik mijn vriend te overtuigen dat dit écht een heel leuk cadeau voor ons kind is. Terwijl ze eigenlijk in haar Cars-fase zit. En nog helemaal niet zo lang geconcentreerd met poppetjes kan spelen. En niet eens weet wat een poppenhuis is. Maar toch.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Soms denk je dat je het puberleven onder controle hebt… tot je ineens een woedende ouder in je inbox vindt. Met woorden als schade, tapijt en camerabeelden. En voor je het weet zit je met een Tikkie van 390 euro en een zoon die zich van geen kwaad bewust is.