Oppassen is voor opa’s en oma’s niet alleen gezellig, het heeft ook nog een positief effect op de gezondheid. Dat blijkt uit recent onderzoek van Duitse wetenschappers onder 500 ouderen.
Zij concluderen dat grootouders die regelmatig op hun kleinkinderen passen, gemiddeld vijf jaar langer leven.
Dit positieve effect werd ook gezien bij ouderen zonder kleinkinderen die af en toe voor andere kinderen zorgen of mensen op een bepaalde manier helpen. Zo zouden degenen die in de kinderopvang of -verpleging werken, gemiddeld drie jaar langer leven.
Lees ook
VIDEO: oma wordt compleet verrast met geadopteerde kleindochter >
En er is volgens deskundigen nóg een voordeel: “De zorg van ouders en opa’s en oma’s voor hun gezin heeft effect op het brein en hormoonsysteem, dat er weer voor zorgt dat je goed kunt samenwerken en graag anderen helpt”, verklaart Sonja Hilbrand, promovenda in de Psychologie.
Toch moeten ouders nu niet ineens hun kinderen massaal bij opa en oma dumpen, waarschuwen de onderzoekers. “Het moet niet gezien worden als hét wondermiddel voor een langer leven. En teveel is nooit goed, juist stressvol. Maar een gemiddelde belangstelling en wat extra hulp hebben wel een positieve uitwerking op vooral de mentale gezondheid.”
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
