Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nina Pierson (32) vindt zichzelf absoluut geen quinoakut maar eet wel vegetarisch en voedt peuterdochter Ella bijzonder verantwoord op. Een gesprek met de vrouw achter SLA en BEDROCK.

Mail van Nina. “Die koffie, zullen we daar lunch van maken bij de Vegan Junkfood Bar?” Een kwartiertje vertraagd komt ze aanfietsen: transportkrat en kinderzitje voor dochter Ella (bijna twee) voorop. “Leuk toch, vegan junkfood?” zegt ze. “Er staat vast wel iets gezonds op de kaart.” Ze bestelt een plantaardige burger met patat.

Ze oogt vrolijk. Jonger dan de 32 jaar die ze is en gekleed volgens de laatste mode, haar haren in een rommelige knot. Niet het prototype zakenvrouw. Toch is ze samen met haar man Jop van de Graaf (33) verantwoordelijk voor SLA, een foodketen die mensen moet inspireren gezonder en duurzamer te eten.

Nina: “Jop heeft de dagelijkse leiding, mijn tante is chef food, mijn zwager operationeel manager en mijn broertje Niels doet de financiën. Het is een echt familiebedrijf.” Zelf deed ze een tijdje geleden een stap naar de achtergrond. Online platform Bedrock, voor een bewuste en gezonde levensstijl, eist samen met dochter Ella het grootste deel van haar tijd op.
 

Eye-opener

Ze kwam op het idee voor SLA toen zij en Jop tijdens een reis door Myanmar het boek De voedselzandloper lazen. Een eye-opener. Nina: “Ik begreep opeens wat eten met je doet, en wat het belang van bewuste voeding is voor de wereld. We besloten ons eetpatroon volledig te veranderen, maar konden eigenlijk nergens iets vinden waar we snel en makkelijk gezond uit eten konden. Daarom riepen we SLA in het leven.”
 

Tweede natuur

Voor Nina is het een tweede natuur, die gezonde en bewuste levensstijl. “Mijn vader was altijd bezig met spirituele ontwikkeling. Hij was de zoon van bankier H.D. Pierson. Studeerde economie, maar brak los van die wereld toen hij door Azië ging reizen en gegrepen werd door het boeddhisme. Ik ben opgevoed met een groot respect voor alles wat leeft. Leerde vliegjes uit het zwembad te redden en vrij te laten. No harm was het credo van mijn ouders. Ik probeer Ella hetzelfde te leren. Bij ons in huis staan ventilatoren tegen de muggen: een vliegenmepper zul je niet vinden. Hooguit onze katten Reva en Elf.

Ik groeide op in Bangkok, ging naar een internationale school en werd tweetalig opgevoed. Toen ik een jaar of zes was, schoor mijn vader zijn hoofd kaal en trok zich drie maanden terug om te leven als monnik. Mocht ik hem al die tijd niet aanraken, want de enige vrouw die een monnik mag aanraken, is zijn moeder. Ik vond het wel leuk, zo’n vader die allesbehalve standaard was. Mijn vader werd ziek toen ik elf was en we net weer in Nederland woonden – prostaatkanker. Om beter te worden volgde hij het Moermandieet, dat bestaat uit heel veel groenten en geen vlees, vis, suiker, koffie en thee. Ook reisde hij vaak naar Thailand om tot rust te komen. De dokters gaven hem twee jaar, het werden er ruim elf: op mijn 21ste overleed hij. Ik studeerde in de tijd in Amsterdam. Terwijl mijn vriendinnen de kroegen onveilig maakten, zorgde ik een dag per week voor mijn hem. Hij werd 52.
 

Boos

Ik heb groot respect voor mijn moeder – pa was niet de makkelijkste man om mee te leven, met zijn eigen, sterke overtuigingen. Maar ik heb ook veel van hem geleerd. Dat het niet gaat om wat je overkomt in het leven, maar om hoe je ermee omgaat, bijvoorbeeld. De keerzijde daarvan was dat we thuis niet echt boos mochten zijn, want zo’n levenshouding brengt een zekere gelatenheid met zich mee. In de tijd van zijn ziekte en vooral na zijn dood vond ik dat best lastig, omdat ik wel boos wás.

Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende en al sex op mijn veertiende. Ik werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is. Ik haal veel uit het boek De taal van huilen van Aletha Solter. Ik snap nu bijvoorbeeld dat huilen heel goed en helend kan zijn.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 02-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >