Beeld: Kek Mama
Op school op het matje geroepen worden is voor niemand een pretje. Het is Bente weleens eerder overkomen, voor haar zoon. Maar dit keer was het de juf van haar dochter die haar aansprak.
Bente, samen met Jorn, moeder van Boaz (6) en Vivé (4): “Het begon onschuldig. De juf sprak me na school even aan. Zo’n vriendelijk “mag ik je wat vragen?” waar je direct al weet: dit wordt gênant. Ze glimlachte breed (te breed) en ik volgde haar schoorvoetend naar het lokaal, mijn dochter er vrolijk achteraan.
Daar zei ze: ‘Ik wilde het even hebben over Vivé. Ze heeft vandaag een héél… bijzonder liedje gezongen tijdens muziekles.’ Nou, daar ga je al. Geen enkel kind zingt een liedje “héél bijzonder”, tenzij er iets volledig mis is gegaan in de opvoeding. Ik voelde mijn maag verkrampen. Waar ging dit heen? Naast me stond Vivé trots te knikken.
‘Ze had zelf een liedje verzonnen, wat ze keurig op de maat van de muziek begon te zingen. Alleen… ze gebruikte woorden die we echt niet mogen zeggen in de klas.’ Oh nee, hè. Had mijn dochter nou alles bij elkaar staan vloeken, middenin de klas? Ik zal direct toegeven dat mij weleens een vloek ontglipt, maar zo vaak was dat toch niet? Dat kon ze toch niet zó makkelijk overnemen?
Nou, wel dus. Mijn dochter nam het voortouw en begon haar zelfbedachte lied te zingen, vol overgave, compleet met dramatische uithalen en handgebaren. Ik ga het hier niet herhalen, maar het zat vol met scheldwoorden en gevloek. Nu wist ik ook meteen waar ze het vandaan had. Want ik vloek en scheld inderdaad niet vaak, maar in de auto wel. Het was duidelijk dat ze mijn vocabulaire van tijdens het autorijden als inspiratiebron voor dit nummer had gebruikt.
Ik keek beschaamd naar de juf en zag dat zij uit alle macht haar lachen probeerde in te houden. ‘Bedankt, Vivé. Maar deze woorden gebruiken we dus níét in de klas, weet je nog?’ Vivé knikte. ‘Mama mag het ook niet zeggen, toch?’ Ik stemde meteen in, mama mocht het ook niet meer zeggen. Op de terugweg naar huis besloot ik: ik ga nooit meer schelden in de auto. Maar goed, laten we eerlijk zijn… ik ga waarschijnlijk morgen alweer schelden in de auto. Alleen niet meer als mijn kind ook in de auto zit.”
Inge’s dochter kan er ook wat van. Haar dochter Merel begon in de supermarkt op standje megafoon over twee “Minions” die daar liepen… Je leest het verhaal hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
