Beeld: Canva
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres over haar dilemma. Deze keer Sabrina, die twijfelt of ze tegen haar zin moet trouwen, omdat haar schoonouders ander geen contact willen.
Sabrina (35), samen met Jan-Willem (34), moeder van Silvy (3) en Ole (10 maanden): “De dag dat Jan-Willem en ik de sleutel kregen van onze eerste woning samen, verbraken zijn ouders het contact met ons. We waren drie jaar samen, en hoewel het op persoonlijk vlak best klikte met mijn schoonouders, keurden ze ons ongehuwde samenleven af.
De relatie tussen Jan-Willem en zijn ouders stond al onder spanning, doordat hij op zijn achttiende brak met de kerk waar hij zijn hele leven al elke zondag kwam. Voor zijn ouders draait het leven om hun geloof. Dat hij nu ook nog eens tegen alle regels van die kerk ging samenwonen, konden ze niet verkroppen.
Over de geboortes van onze kinderen hing een grijze sluier, omdat hun grootouders er geen deel van uitmaakten. Ze waren via via op de hoogte gesteld van mijn zwangerschappen, maar hadden nooit iets laten horen.
Nu we net de derde verjaardag van Silvy hebben gevierd, wederom in de afwezigheid van zijn ouders, wil Jan-Willem het tij keren. Hij kan het niet langer aan, het gemis van zijn ouders. De wetenschap dat ze de eerste jaren van het leven van hun kleinkinderen hebben gemist. En dat Silvy en Ole misschien wel zullen blíjven opgroeien zonder een opa en oma van papa’s kant. ‘Ik ontneem ze hun grootouders met mijn bokkige gedrag’, zei hij onlangs. En stelde voor om alsnog te trouwen.
Ik heb niks met het hele huwelijksinstituut. Ik snap niet waarom je tienduizenden euro’s uitgeeft om te bevestigen wat je al weet. We hebben kinderen samen; we zíjn al verbonden voor het leven. Bovendien: we kunnen het niet eens betalen. ‘Kunnen we dan niet beter een geregistreerd partnerschap aangaan?’, stelde ik voor. Maar dat telt niet voor de kerk, zegt Jan-Willem.
Het staat me tegen om te trouwen in opdracht. Dat ik me tot iets moet verplichten, alleen om mijn schoonouders ter wille te zijn, terwijl zij zonder pardon de deur dichtgooien wanneer hén iets niet aanstaat. Tegelijkertijd doet het me pijn dat Jan-Willem lijdt; ik gun hem natuurlijk een goeie band met zijn ouders. Maar hoe goed is die band werkelijk, als ze je dwingen tot iets waar je niet achter staat?
Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor het in stand houden van de breuk. En ik gun mijn kinderen een opa en oma – zelfs al zijn hun denkbeelden zo anders dan de mijne. Maar om dan toch te trouwen, is me eigenlijk een brug te ver. Of moet ik me gewoon over mijn weerzin heen zetten?”
Meepraten? Dat kan via onze Facebookpagina!
Je baby in de auto laten als je gaat tanken en binnen gaat betalen, zou jij het doen? Yvette schrok zich rot toen ze erachter kwam dat haar vriend dat regelmatig doet. Of is dat overdreven? Je leest het hier.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
