Bron: Unsplash
Moederinstinct is een superkracht. Vera (41) had altijd al een slecht gevoel bij dat ene tafeltje van haar partner. Na jaren kwam ze erachter waarom.
Vera (41): “Toen mijn vriend en ik tien jaar geleden samen gingen wonen, nam hij een paar meubels mee. Die meubels waren belangrijk voor hem. Het waren prima spullen, alleen van één bijzettafeltje was ik niet zo’n fan. Ik vond het geen lelijk tafeltje, maar hij gaf me een duister gevoel. Het was een oud ding, van zijn oma geweest, dus ik grapte altijd dat-ie behekst was. Ik noemde ‘m ook weleens ‘dat spooktafeltje’. Ik vond het gewoon een eng ding.
Met de jaren nam het tafeltje een steeds minder prominente plek in het huis in. Na een verhuizing eindigde hij in onze slaapkamer. Hij had al die jaren in de woonkamer gestaan, maar daar kochten we nieuwe meubels voor, dus hij degradeerde tot nachtkastje. Het liefst zag ik ‘m gewoon in een container verdwijnen, maar mijn vriend kon zijn oma’s tafeltje niet zomaar wegdoen.
Afgelopen winter kwam ons 4-jarige zoontje ’s ochtends bij ons in bed liggen. Plots begon hij op het bed te springen en al gauw verloor hij zijn evenwicht. Hij kwam hard met zijn hoofd op het tafeltje terecht. Het bloed spoot eruit! “Dat rottafeltje ook!”, riep ik meteen. We zijn met gierende banden naar de spoedeisende hulp gereden. Gelukkig konden we meteen terecht. Ook zij schrokken van de hoeveelheid bloed. Het bleef maar stromen. Ons zoontje moest gehecht worden en heeft nog altijd een litteken boven zijn wenkbrauw.
Met de kleine knul is het goed afgelopen. En met het tafeltje? Die staat inmiddels in de garage. Ergens achter de fietsen en onder de kerstversiering. Hij mocht nog steeds niet weg van mijn vriend, maar inmiddels had ik een goed excuus om ‘m op te bergen. “Ik heb altijd al geweten dat er iets met dat tafeltje was”, zei ik tegen mijn vriend. “Dat was mijn moederinstinct.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
