Beter een goede buur dan een verre vriend, bewijst deze prachtige actie van Tamara uit Gouda: ze schreef een hartverwarmend briefje aan haar buurvrouw, die regelmatig rondjes loopt met haar huilbaby.
‘We kennen elkaar niet goed, maar ik zie je vaak met de baby’, staat er. ‘Vaak huilend en dan heb ik zo met je te doen. Het is erg herkenbaar. Mocht je eens je handen vrij willen, ik ben altijd bereid om een rondje te wandelen.’
De buurvrouw heeft nog niet van het aanbod gebruikgemaakt, maar houdt ’t zeker in gedachten, zo laat Tamara weten aan het AD. “Ze vond het briefje heel erg lief en de gedachte dat ze altijd bij mij aan mag kloppen, zal ze zeker niet vergeten.”
Lees ook
‘Onze zoon van vijf maanden is een huilbaby’ >
Nadat Tamara haar verhaal deelde op social media, werd ze overspoeld met complimenten. “Ik ben helemaal overdonderd van de reacties. Het was niet mijn bedoeling om over te komen als ‘kijk mij eens lief zijn’, maar meer een positief bericht in deze tijd te laten horen. Mensen mogen wel eens vaker om zich heen kijken, hun ogen openen en de medemens helpen.”
Een foto van het briefje vind je hier.
Bron: AD.nl
Neem nu een abonnement op Kek Mama en profiteer van een geweldige aanbieding: 8 nummers én een Studio Noos-tas voor maar € 49,95!
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
