Al is je to-do-lijst nog zo lang, als je kind je nodig heeft, moet je soms even alles uit je handen laten vallen.
Dat schrijft blogger Amy Betters-Midtvedt in een emotionele post op Scary Mommy.
‘Klussen, schoonmaken, de was doen; ik had zoveel plannen in de middag’, aldus Amy. ‘Maar toen zag ik met één blik dat mijn dochter me nodig had. Er was niet echt iets mis, maar niets was echt goed – een gevoel dat je als ouder meteen herkent. Ze wilde dat ik haar tranen droogde, haar over haar rug wreef en naast haar in bed kroop zodat ze even kon slapen. Ze had me gewoon nodig. En wat kan dat een enorme zegen zijn.’
Lees ook
Waarom je seksleven verbetert als je partner meehelpt in het huishouden >
Dat Amy hierdoor tot diep in de nacht wasjes moest wegwerken, was dan maar zo. ‘Ik moest een middag haar moeder zijn. Van haar houden en haar beter laten voelen door mezelf te zijn: geen enkele do-do-lijst is belangrijker dan dat.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
