Ik voed mijn dochters van negen en elf best streng op, in tegenstelling tot mijn zusje die veel te weinig grenzen trekt bij de opvoeding van haar kinderen. Kan ik haar vertellen wat ik daarvan vind?
Lees verder onder de advertentie
Els en Do: Wij vinden van niet. Zolang ze haar kinderen niet mishandelt, moet u zich niet met haar opvoeding bemoeien. Ouders zijn hypergevoelig voor kritiek. U ook, wedden we. Geen moeder die na de bevalling denkt: baby’tje, ik ga jou eens even heel slecht opvoeden. Nee, ze denkt: ik word de beste moeder ter wereld. Wie bent u om uw zusje te vertellen dat ze het verkeerd aanpakt? Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier en met de beste bedoelingen.
Lees verder onder de advertentie
Positief
Het ligt anders als uw zus u expliciet vraagt wat u van haar opvoedstijl vindt. In dat geval kunt u uw mening het best liefdevol verpakken. Begin met te benadrukken wat u positief vindt. Heel uitgebreid. Dan spuit u zo kort en vriendelijk mogelijk dat ze wat u betreft misschien de teugels ietsje strakker aan zou kunnen trekken. Ze heeft maar een half woord nodig om te begrijpen wat u bedoelt. Want nogmaals, ouders zijn hypergevoelig.
Do heeft een vriendin met drie verwende hartenlapjes. Ze worden al driftig als Do ze geen tweede koekje geeft. Hun moeder grijpt dan niet in. Do wil de kinderen soms levend villen, maar bijt liever haar tong af dan iets te zeggen. In plaats daarvan overhandigt ze de kinderen uiteindelijk de hele koektrommel, en slaakt een zucht van verlichting als ze weer weg zijn.
Lees verder onder de advertentie
Els heeft meer ruggengraat. Zij legt kinderen die bij haar thuis over de vloer komen, wel grenzen op. Toen twee neefjes met hun schoenen op haar bed sprongen, zei ze ferm: “Jongens, dit mag misschien bij jullie thuis, maar bij mij gelden andere regels.” De kinderen waren stomverbaasd en hielden zich de rest van het bezoek koest. Daarover waren hun ouders weer stomverbaasd.
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.