Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Lees verder onder de advertentie
Jane (33) woont samen met Marc (42) en is moeder van Milan (3).
“Toen Marc en ik net wisten dat we een jongen zouden krijgen, vlogen de memes me om de oren. Filmpjes van peuters die van top tot teen onder de modder zaten. Speelgoedgraafwagens op een vers aangeplant gazon. Driftbuien in een bomvolle supermarkt. Geestig, vonden we. Arme ouders. Gelukkig was dat ver van ons bed. Maar dat blijkt nu, drie jaar later, heel andere koek. Ik durf namelijk geen enkele boodschap meer te doen met mijn kind.
Het begon toen Milan net twee was. Elke keer als ik terugkwam uit de supermarkt, vond ik dingen tussen mijn boodschappen die ik er zelf niet tussen had gestopt. En die dus waren gestolen, want ik reken alles af met de zelfscanner. Het is een wonder dat we er nooit uit zijn gepikt bij de controles. Milan was te jong om hem uit te leggen dat dat niet mocht. Dus bracht ik het gestolen waar zelf braaf terug naar de winkel – het schaamrood op mijn kaken.
Lees verder onder de advertentie
Wel liet ik Milan steeds minder uit mijn gezichtsveld. Wanneer hij toch iets uit het schap griste dat we niet nodig hadden, zei ik kordaat: ‘Nee Milan, mag niet.’ En daar begon de ellende. Bij elke nee wierp hij zich in een soort flikflak achterover in het kinderzitje van het winkelwagentje. En toen hij daar niet meer in wilde en zelf tussen de schappen wilde wandelen, werd het alleen maar erger.
Elke hysterische driftbui van een op de grond liggende peuter die langskomt op YouTube, heb ik aan den lijve meegemaakt. En niet alleen in de supermarkt. Geen plakje worst bij de slager? Gillen. Geen boekje bij de kantoorboekhandel? Huilen. Ik durf me inmiddels nergens meer te vertonen en laat al mijn boodschappen al maanden thuisbezorgen.
Lees verder onder de advertentie
Alles is een fase, maar deze duurt nu al een jaar. Milan is drie, wordt het niet eens tijd dat hij stopt met dit gedrag? Wat kan ik ertegen doen?”
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.