Leontien (38) is getrouwd met Joost (42) en moeder van Lisa (8) en Carel (bijna 6). Ze werkt als hoofd logistieke dienst op het marineschip Zr.Ms. Tromp.
Lees verder onder de advertentie
“‘Trek je je pak aan?’ vraagt Lisa als ik haar van school ga halen. Ze vindt het maar wat stoer dat mama bij de marine werkt. Of beter: ‘vaart op een boot’. Sinds een jaar ben ik op de Zr.Ms. Tromp verantwoordelijk voor alle logistiek. Ik doe de personeels- en financiële administratie, maar check ook of alle voorraden aan boord op orde zijn, van de schroeven tot de maaltijden.
Lees verder onder de advertentie
Tot nu toe ben ik vijf weken op zee geweest, maar komend jaar zal dat veel vaker zijn: tweehonderd dagen, waarvan vier maanden aaneengesloten. Joost en ik hebben de rollen omgedraaid. Hij werkt ook bij de marine en was de afgelopen jaren veel weg, maar heeft tegenwoordig een kantoorfunctie zoals ik die had. En is hij dus degene die nu, samen met mijn schoonmoeder, voor de kinderen zorgt.
Bij zijn vertrek moest ik altijd huilen. Toen ik zelf wegging gek genoeg niet. Het is toch anders als je zelf op avontuur gaat. De kinderen achterlaten was wel even slikken. Aan de andere kant: hen loslaten begon al heel vroeg. Carel was één toen Joost en ik een week op vakantie gingen. Ik ben geen moeder die dag en nacht hun hand vasthoudt.
Lees verder onder de advertentie
‘Het is toch maar vier dagen?’ zei Carel bij mijn vertrek vorig jaar. ‘Dat overleef ik wel.’ Hij heeft nog geen tijdsbesef, Lisa wel. Met haar zette ik bootstempels op een kalender zodat ze zelf de dagen kon afstrepen. Later vertelde Joost dat ik de deur nog niet uit was of ze riepen al ‘Papa!’ Dat ze zo snel schakelden was een geruststelling. Benieuwd hoe dat straks gaat als ik langer van huis ben.
“Soms denk ik pas ’s avonds in m’n hut: hoe zou het thuis gaan?”
Carel heeft zoiets van: als ik mama moet missen, kan ik des te meer genieten van papa. Lisa is wat gevoeliger, al blijft ze nooit lang in haar verdriet hangen. Zelf ben ik met werkdagen van wel vijftien uur zo druk, dat ik soms pas ’s avonds in mijn hut denk: hoe zou het thuis gaan?
Appen en dromen
We Facetimen om de paar dagen. Ongepland, zodat het nooit een teleurstelling oplevert als ik geen tijd of verbinding heb. Ik moet dan hun tekeningen boven mijn bed laten zien en – belangrijker – waar op het dek het kanon staat. Lisa stuurt ook appjes. We hebben afgesproken elkaar in onze dromen te ontmoeten, dus typte ze laatst: ‘Vannacht reden we samen paard!’ Mooi, dacht ik, alles is in orde daar.”
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien zonder Google, zonder appjes van je moeder (“Waar ben je?!”) en zonder dat er meteen een volwassene insprong als het lastig werd, het voelt inmiddels bijna nostalgisch. Toch zit er in die ogenschijnlijk simpele jeugd iets waar we nu massaal naar terugverlangen. Want juist in het zelf uitzoeken, aanklooien en soms keihard falen groeide […]