Leontien (38) is getrouwd met Joost (42) en moeder van Lisa (8) en Carel (bijna 6). Ze werkt als hoofd logistieke dienst op het marineschip Zr.Ms. Tromp.
Lees verder onder de advertentie
“‘Trek je je pak aan?’ vraagt Lisa als ik haar van school ga halen. Ze vindt het maar wat stoer dat mama bij de marine werkt. Of beter: ‘vaart op een boot’. Sinds een jaar ben ik op de Zr.Ms. Tromp verantwoordelijk voor alle logistiek. Ik doe de personeels- en financiële administratie, maar check ook of alle voorraden aan boord op orde zijn, van de schroeven tot de maaltijden.
Lees verder onder de advertentie
Tot nu toe ben ik vijf weken op zee geweest, maar komend jaar zal dat veel vaker zijn: tweehonderd dagen, waarvan vier maanden aaneengesloten. Joost en ik hebben de rollen omgedraaid. Hij werkt ook bij de marine en was de afgelopen jaren veel weg, maar heeft tegenwoordig een kantoorfunctie zoals ik die had. En is hij dus degene die nu, samen met mijn schoonmoeder, voor de kinderen zorgt.
Bij zijn vertrek moest ik altijd huilen. Toen ik zelf wegging gek genoeg niet. Het is toch anders als je zelf op avontuur gaat. De kinderen achterlaten was wel even slikken. Aan de andere kant: hen loslaten begon al heel vroeg. Carel was één toen Joost en ik een week op vakantie gingen. Ik ben geen moeder die dag en nacht hun hand vasthoudt.
Lees verder onder de advertentie
‘Het is toch maar vier dagen?’ zei Carel bij mijn vertrek vorig jaar. ‘Dat overleef ik wel.’ Hij heeft nog geen tijdsbesef, Lisa wel. Met haar zette ik bootstempels op een kalender zodat ze zelf de dagen kon afstrepen. Later vertelde Joost dat ik de deur nog niet uit was of ze riepen al ‘Papa!’ Dat ze zo snel schakelden was een geruststelling. Benieuwd hoe dat straks gaat als ik langer van huis ben.
“Soms denk ik pas ’s avonds in m’n hut: hoe zou het thuis gaan?”
Carel heeft zoiets van: als ik mama moet missen, kan ik des te meer genieten van papa. Lisa is wat gevoeliger, al blijft ze nooit lang in haar verdriet hangen. Zelf ben ik met werkdagen van wel vijftien uur zo druk, dat ik soms pas ’s avonds in mijn hut denk: hoe zou het thuis gaan?
Appen en dromen
We Facetimen om de paar dagen. Ongepland, zodat het nooit een teleurstelling oplevert als ik geen tijd of verbinding heb. Ik moet dan hun tekeningen boven mijn bed laten zien en – belangrijker – waar op het dek het kanon staat. Lisa stuurt ook appjes. We hebben afgesproken elkaar in onze dromen te ontmoeten, dus typte ze laatst: ‘Vannacht reden we samen paard!’ Mooi, dacht ik, alles is in orde daar.”
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
Als Merel (36) een berichtje krijgt van de juf van haar dochter Sara (6), denkt ze dat het om een gewoon oudergesprek gaat. Maar eenmaal op school krijgt ze zulke ongemakkelijke vragen dat ze zich steeds meer zorgen begint te maken. Wat heeft haar dochter in vredesnaam verteld?
Soms komt een dierbare herinnering op het meest onverwachte moment weer tot leven. Dat ontdekte ook Roxeanne Hazes tijdens een vakantie met haar gezin in Florida. Een bezoek aan een plek vol jeugdherinneringen bracht heel wat emoties met zich mee.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rhodé, die nogal aso een medeweggebruiker inhaalt. Die de ochtend erna de nieuwe juf van haar zoon blijkt.