hangborsten
Beeld: Unsplash

Denise (36) ging sinds haar puberteit letterlijk gebukt onder haar zware borsten. Toen haar cup F na twee zwangerschappen ‘tot haar navel hing’, was ze klaar met haar hangborsten en liet ze een borstverkleining inclusief borstlift doen.

‘Elke dag als ik in de spiegel kijk, ben ik dolgelukkig dat ik het gedaan heb. Dankzij mijn borstverkleining voel ik me niet alleen een gelukkige moeder, maar ook weer een aantrekkelijke.
 

'Ik shopte me suf'

Mijn man vond ze prachtig, mijn grote borsten, toen we elkaar dertien jaar geleden leerden kennen. Ík had sinds mijn zestiende maar één wens: net zo’n beschaafde cup B als mijn vriendinnen. Waar zij ’s zomers over het strand paradeerden in snoezige triangelbikini’s, shopte ik me suf, op zoek naar tops die pasten én een beetje steun boden. Ze waren stuk voor stuk onooglijk, en nog onbetaalbaar ook. In mijn schouders zaten groeven van mijn behabandjes en ik had structureel hoofdpijn vanwege nek- en rugklachten: mijn borsten waren letterlijk niet te tillen.

Sinds mijn tiende, toen ik in groep zes mijn eerste beha kreeg aangemeten, was ik de koningin van het verdoezelen: naarmate mijn borsten groter werden, droeg ik alleen maar minimizer-beha’s, waarmee ik de boel in combinatie met een V-halstop optisch behoorlijk kon verkleinen. Mijn lichaamshouding was rampzalig, ik liep structureel met een gebogen rug.
 

Niet van een vreemde

Ik had het niet van een vreemde. Mijn moeder liet haar borsten verkleinen toen ze veertig was. Ze zag me lijden en nam me op mijn achttiende mee naar de huisarts om te horen wat mijn mogelijkheden waren. Die waren er te over, maar één garantie kon hij me niet geven: dat ik na een borstverkleining ooit borstvoeding zou kunnen geven. Bij een borstverkleining wordt soms ook melkklierweefsel verwijderd, en dat risico wilde ik niet nemen.
 

'Ik kon wel huilen'

Toen ik op mijn achtentwintigste zwanger raakte van mijn eerste dochter, groeide mijn cup F naar cup G, en toen na mijn bevalling de stuwing optrad, paste zelfs mijn voedingsbeha in een H-cup niet meer. Ik kon wel huilen. Van de pijn, het ongemak, maar bovenal: de frustratie. Mijn enorme borsten zaten zelfs mijn baby in de weg; ze verdween er bijna onder en goed happen naar de tepel was de eerste weken onmogelijk, door de enorme spanning op mijn borsten.

Toch hield ik de borstvoeding een halfjaar vol, net als bij mijn tweede dochter, twee jaar later. Toen ik op mijn tweeëndertigste klaar was met voeden, was er van mijn borsten niks meer over. Ze waren weliswaar nog altijd enorm, maar ze hingen bijna tot mijn navel. Ik durfde alleen maar wijde kleren aan, vermeed de sauna en als het even kon ook de seks, en naar het strand ging ik alleen in een jurkje.
 

Lees ook
Bankrekening: 'Mijn mommy make-over kostte € 8000' >

 

'Het is klaar schat'

Mijn man vond me nog steeds prachtig, zelfs met hangborsten, maar toch was hij degene die op een gegeven moment zei: “Het is klaar schat, laten we kijken wat zo’n operatie precies inhoudt.”

Alle seinen stonden op groen, zo bleek: de verzekering vergoedde alles, op mijn nek- en rugklachten na verkeerde ik in topconditie en mijn man kon zorgverlof opnemen van zijn werk om tijdelijk meer voor de kinderen te zorgen. Twee dagen na mijn vierendertigste verjaardag lag ik op de operatietafel van een privékliniek. Ik werd met pijn wakker uit de narcose, maar toen ik naar het enorme verband rond mijn borsten keek, en me realiseerde dat er voor het eerst geen enorm gewicht aan de zijkanten van mijn lichaam hing, was ik blij dat ik het gedaan had.

Het herstel was pittig, de eerste twee weken, met wondjes van drains die maar bleven ontsteken, en talloze hechtingen rondom mijn tepels, van mijn tepelhof naar beneden en in de plooi onder mijn borsten. De ankermethode, noemen ze dat, vanwege de vorm van het litteken. Maar toen de sportbeha die ik vier weken dag en nacht moest dragen uit mocht, en mijn man me mee uit winkelen nam voor mijn eerste sexy lingeriesetje in cup C, heb ik van geluk staan huilen voor de passpiegel. Met mijn veel kleinere én stevige borsten lijk ik van top tot teen stukken slanker, en met mijn rechte rug zie ik er stralend uit. Mochten mijn dochters later net zo “zwaar geschapen” zijn als ik, dan hoop ik dat ze mijn operatie als voorbeeld nemen.’
 

Fikse ingreep

Een borstverkleining, al dan niet gecombineerd met een borstlift, is een flinke ingreep. De plastisch chirurg voert de operatie in anderhalf tot drie uur uit onder volledige narcose. Meestal mag je dezelfde dag of de volgende weer naar huis. Na de operatie krijg je drains in je borsten om het wondvocht af te voeren. Die worden verwijderd zodra je naar huis gaat, de hechtingen doorgaans één tot twee weken later.

Meestal kun je na drie weken normale, dagelijkse werkzaamheden hervatten. De eerste vier weken moet je dag en nacht een stevige sport-bh dragen en je mag tot zes weken na de operatie geen zware lichamelijke arbeid verrichten, zoals tillen en sporten. De littekens in de vorm van een anker blijven voor altijd zichtbaar, en soms raken je tepels gevoelloos doordat ze tijdens de operatie worden losgemaakt en verplaatst. Borstvoeding is niet altijd meer mogelijk na een borstverkleining, doordat tijdens de ingreep behalve vet- soms ook klierweefsel wordt verwijderd.

De meeste zorgverzekeringen vergoeden een borstverkleining volledig, als er sprake is van medische noodzaak. Dat betekent meestal een cup DD of groter, rug- of nek/schouderklachten en chronische smetplekken onder de borsten.
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tips-gewichtscoach-afvallen-niet

Door die schappen vol met pepernoten en kerstkransen ben je waarschijnlijk nog lang niet bezig met de nieuwjaarsvoornemens. Hoeft ook niet, maar mócht je je op 1 januari toch bedenken, dan heb je ongetwijfeld wat aan deze tips van gewichtscoach Mieke Kosters.

1. Leef niet volgens de regels van een ander


Je eetpatroon van de ene op andere dag omgooien? Echt. Niet. Doen. Dit houdt niemand vol. De kans dat je na een paar dagen weer in je oude patroon valt, is groot. Afvallen gaat in kleine stappen: luisteren naar je lichaam, eigen keuzes maken. Dus niet opeens gaan leven volgens de regels van een ander. Of dat nu Sonja Bakker, Fajah Lourens of Rens Kroes is. Blindelings anderen volgen, doe je alleen maar tijdelijk. Daar gelooft Mieke niet in: "Je moet in jouw huidige leven, met de dingen die jij lekker vindt en die bij jouw gezinssituatie passen, een manier zoeken om in balans te blijven", legt ze uit. "Je hebt simpelweg drie knoppen om aan te draaien: ‘meer bewegen', ‘minder eten' en ’snelheid van afvallen'. Zorg dat je deze drie factoren in een evenwicht brengt waarmee je tevreden afvalt, eet en beweegt. Dát werkt. En dan hoef je nooit apart te eten van je gezin en eet je nog steeds de dingen die jij lekker vindt."
 

Lees ook
5 steengoede afvaltips voor de laatste 5 kilo

 

 

2. Laat lekkere dingen niet altijd staan


Bijna elk dieet draait om wat je allemaal níet meer mag eten. Je start daardoor met een negatieve kijk op afvallen: jij moet weer streng zijn en afzien. Niet doen: regievol afvallen is veel leuker dan machteloos overeten. Draai je mindset om: Jij mag alles eten, je wilt het niet langer. Je kiest ervoor om slanker te worden (en te blijven). Als je zo redeneert, ben je zelf de baas over je eetgedrag en heb jij de regie. Er zijn geen verboden middelen, want als je geen chocola mag, wil je het juist. Dan ben je alleen maar bezig met al die lekkere dingen die aan jouw neus voorbijgaan en da's zonde. Je mag alles, je kiest zelf. Niet meer al het lekkers, wel het allerlekkerste. Dan val je af en eet je super lekker, ja, ook wijn en chocola.
 

 

3. Roep niet de hele dag 'arme ik'

'Alle slanke mensen kunnen altijd alles eten': arme ik. 'Zij vallen veel sneller af': arme ik. 'Oh, ik moet wéér streng zijn': arme ik. Stop met deze negatieve gedachten, want blijf je 'arme ik' roepen, dan zal het jou niet lukken om lange tijd op je gewicht te blijven: niemand kan een heel leven afzien. Dus stuur ‘arme ik’ de deur uit. Stop met vergelijken en kies het eetgedrag waar jij blij van wordt. Pak de regie. Jij bepaalt wat je in je mond stopt. Je hebt een keuze. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

gescheiden-ouders-herkenbaar

Sinds de scheiding loopt blogger en moeder Michelle Dempsey tegen een hoop dingen aan. Op Scary Mommy zet ze vijf punten op een rij, in de hoop dat andere (gescheiden) ouders zich hierin herkennen.

1. Je propt 'jouw dagen' helemaal vol

"Voor mijn scheiding haalde ik mijn dochter op van school, liet ik haar achter bij de oppas en ging ik weer aan het werk. Nu, op de dagen dat ze bij mij is, stopt de wereld om 15.00 uur. Ik zorg ervoor dat er geen mailtje belangrijker is dan het avondeten met mijn dochter, en dat ik haar rondjes kan zien draaien, met haar kan kleuren of dat we samen lieveheersbeestjes kunnen zoeken in de achtertuin."

 

2. Je worstelt met het ritme van je kind

"Ik heb zo mijn best gedaan om mijn dochter in haar eigen bed te laten slapen, maar toen ze na de vakantie bij haar vader weer terugkwam, was dat hele ritme (je raadt het al) weg. Het is niet dat mijn ex mijn harde werk opzettelijk wilde saboteren, het is gewoon moeilijk om op twee plekken consistent te blijven."

 

Lees ook
Co-ouderen na de scheiding: 'Het gemis van je kinderen went nooit' >

 

3. Je vraagt je steeds af of je het niet verknoeit

"Het eerste wat in me opkomt als m'n zoon weer een 'Ik wil mama-meltdown' heeft, is: 'Krijgt hij hier op latere leeftijd last van?' Vervolgens krijg ik een schuldgevoel en moet ik mezelf er weer even aan herinneren waarom mijn ex en ik op dit punt waren beland. 'Het is beter zo', zeg ik dan steeds. 'Dit is beter dan getuige moeten zijn van twee ruziënde ouders.'"

 

4. Je mist van alles

"Natuurlijk is er niets mooiers dan vrolijke FaceTime-telefoontjes van mijn dochter krijgen als ze bij haar vader is, maar als ze dan vertelt dat ze bij Disney on Ice was en haar held Elsa zag, baal ik dat ik daar niet bij was. Want dat is wat het ouderschap zo mooi maakt."

 

5. Je voelt je rot om een uitnodiging af te slaan omdat je kind dat weekend niet bij jou is

"Er is niets erger dan dat. Het blijft rot dat mijn kind een samenzijn met vrienden of een weekend met familie mist, omdat ons schema dat niet toelaat. En hoe hard je ook probeert om van te voren te plannen, er zijn altijd last-minute speelafspraken of bezoekjes van familie."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >