Bron: Canva
Op wintersport met je kinderen, hartstikke leuk. Met de jaren werd het leuker, vond Miranda, omdat de kinderen beter gingen skiën. En ze lachen ook een stuk harder als je blundert en eindigt als een wandelende mesthoop. Dat ook.
Miranda, getrouwd, moeder van een zoon (13) en dochter (15): “We waren als gezin op skivakantie. Manlief, twee tieners die alles beter weten, en ik. Het was voorjaar, het had net vers gesneeuwd, van dat bedrieglijke weer waarbij je denkt: perfect wintersportweer. Terwijl de ellende al op je ligt te wachten.
De dagen ervoor gingen verrassend soepel. Mooie afdalingen, goede sneeuw, zelfs de kinderen klaagden maar de helft van de tijd. Ik voelde me even die moeder die alles onder controle heeft. Sportief. Cool. Niet de zwakste schakel van het gezin. Ik kreeg zelfs een compliment van mijn dochter. Mijn dag kon niet meer stuk. Dacht ik.
Aan het einde van de dag deden we nog één laatste afdaling. Zo’n ‘even snel naar beneden’-moment. Niemand had er echt meer zin in, maar ja, je moet toch naar beneden. Alleen: de sneeuw was inmiddels compleet omgeploegd door andere skiërs. Papperig, zwaar, glibberig. Onderin veranderde het langzaam maar zeker in een soort modderige chaos.
Wij wilden opschieten. Want: moe, koud en het vooruitzicht van iets warms te drinken. Dus we zigzagden langs andere skiërs, ik iets te enthousiast, iets te overtuigd van mijn eigen kunnen. En toen ging het mis. Een kleine inschattingsfout. Zo eentje waarvan je denkt: geeft niet, dit red ik nog wel. Spoiler: dat redde ik dus niet. Ik deed er alles aan om overeind te blijven – armen wijd, maaiend in de lucht, een been omhoog en ja, ik gilde er ook bij – maar het universum had andere plannen. Ik ging onderuit. Vol. In. De. Modder.
Niet een beetje. Nee. Echt een nat, bruin, stinkend drama, alsof ik in een mesthoop had gelegen. Ik stond op, compleet onder de smurrie. Mijn kinderen vielen ook, alleen dan van het lachen. Ik heb ze denk ik nog nooit zó hard horen lachen. Mijn man probeerde niet te lachen, maar trok daar zo’n gek gezicht bij dat dat meer zei dan duizend woorden. Dit blijf ik de rest van mijn leven horen.”
De liefde vinden tijdens een wintersportreis voor singles? Het overkwam Kendra. Voor ze het wist, stond ze tussen de guirlandes te zoenen. Je leest het hier.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
De kinderbijslag is dit jaar opnieuw verhoogd, en dat is goed nieuws voor gezinnen met veel kinderen. Zeker voor de families uit de populaire televisieserie Een Huis Vol.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Iedere ouder verlangt naar die momenten waarop je kind z’n armen om je heen slaat, je aankijkt en je hart even overstroomt. Verbinding voelt niet alleen warm, het is ook de basis voor vertrouwen, samenwerking en gezelligheid in huis.
Een sticker van een emoji over het gezicht van je kind plakken voelt voor veel ouders als een veilige middenweg: wel delen op sociale media, maar mét bescherming. Toch waarschuwt politie Zuidoost-Fryslân in een Instagrampost, dat nu viral gaat, dat deze methode in het tijdperk van AI niet meer werkt. Sterker nog: het kan juist […]
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
