Beeld: Michelle Phaf
Padminie Gajadhar is moeder van drie jongvolwassen kinderen, model en ambassadeur van de Vitiligo Vereniging Nederland. Op haar 25e kreeg ze vitiligo, een auto-immuunaandoening waarbij het pigment uit de huid verdwijnt.
Padminie: “Het begon met een klein vlekje op mijn gezicht. Een tijdje later kreeg ik witte vlekken op andere plekken op mijn lichaam die zich langzaam uitbreidden. Mijn gezicht kwam pas later weer aan de beurt. Toen de vlekken ook daar zichtbaarder werden, vond ik dat erg confronterend. Je kijkt elke dag in de spiegel en ineens zie je de kleur waarmee je geboren en opgegroeid bent langzaam verdwijnen. Dat doet iets met je identiteit.
Inmiddels heb ik universele vitiligo, wat betekent dat het grootste deel van mijn huid geen pigment meer bevat. Toen ik in San Francisco woonde, voelde ik me ontzettend gesteund door de mensen om me heen. Ik werd gezien om wie ik ben en niet om hoe ik eruitzie. Die ervaring heeft me veel kracht en zelfvertrouwen gegeven om met het pigmentverlies om te gaan. In Amerika had ik minder het gevoel dat er naar me gekeken werd of dat ik anders was. Een enorm verschil met hoe ik het daarna, toen ik na tien jaar weer terugverhuisde, in Nederland ervoer. Ik begon mijn huid zoveel mogelijk te camoufleren en droeg vaker lange mouwen. Niet alleen omdat mijn pigmentloze huid kwetsbaar is in de zon, maar ook door de opmerkingen en het gestaar. Mijn huid verbergen doe ik gelukkig niet meer.
Tekst gaat verder onder de podcast
Wanneer mensen reageren of staren, probeer ik vaak het gesprek aan te gaan. Zeker met kinderen. Zij zijn nieuwsgierig en stellen vragen zonder oordeel. Door daar ruimte aan te geven, verdwijnt er spanning en ontstaat er begrip. Natuurlijk heb ik ook vervelende opmerkingen gehoord. Zo vroeg iemand ooit of mijn make-up was uitgelopen en of ik tattoos op mijn gezicht had. Op zulke momenten gaf ik duidelijk mijn grenzen aan en legde ik uit wat vitiligo is. Humor kan helpen om situaties te verzachten, maar het is minstens zo belangrijk om jezelf te beschermen.
Toen ik erachter kwam dat vitiligo een auto-immuunaandoening is en je er niks aan kan doen, zorgde dat voor een keerpunt. Dat inzicht heeft mij enorm geholpen om het te omarmen en te accepteren. Ook mijn kinderen hebben daarin een grote rol gespeeld. Toen zij nog klein waren, móést ik wel naar buiten: naar de speeltuin, het schoolplein of een dagje naar het strand. Gewoon, het dagelijks leven. Ik moest mezelf laten zien, want dat deed ik ook voordat ik vitiligo kreeg. Zonder mijn kinderen was ik misschien meer in mijn schulp gekropen.
Wat ik mijn drie kinderen al vanaf jongs af aan heb meegeven, is dat uiterlijk nooit mag bepalen wie je bent als persoon, wat je ook hebt en hoe je er ook uitziet. Heb respect voor anderen, maak geen aannames en werk aan zelfliefde. We weten immers nooit wat een ander doormaakt. Omring je met mensen die je accepteren zoals je bent en die je stimuleren om te groeien. Het leven is mooi, maar je kan ook mensen tegenkomen die je eigenwaarde omlaaghalen. Dat heb ik zelf ook ervaren en dat heeft invloed gehad op hoe ik naar mezelf keek. Inmiddels sta ik sterker in mijn schoenen, voel ik ruimte om vooruit te kijken en wil ik me inzetten voor meer bewustwording. Door zichtbaar te zijn hoop ik iets te kunnen betekenen voor anderen. Ook als ambassadeur van de Vitiligo Vereniging Nederland (vitiligo.nl) wil ik laten zien dat je volop van het leven kunt genieten, juist met vitiligo. Aan vrouwen die worstelen met zichtbare imperfecties wil ik zeggen: wees lief voor jezelf. Laat je niet definiëren door de meningen van anderen. Als moeder heb je al zoveel aan je hoofd; ga zuinig om met je energie. En begin bij jezelf, want zelfliefde vormt de basis van alles.”
Ook Hayeda Abbasi, founder van FaceFactory, vond kracht in vitiligo door haar dochters. Hier lees je het interview met Hayeda.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama Born to be free.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
