Marlijn Weerdenburg

Actrice en presentatrice Marlijn Weerdenburg (35) begint er eindelijk een beetje op te vertrouwen dat zoontje Teun niet meteen doodgaat als zij iets fout doet.

Het was de eerste vakantie van baby Teun, toen acht maanden oud. “We gingen naar Spanje. Vlak voor vertrek werd Teun een beetje ziek. Paul en ik dachten dat het tandjes waren, maar ineens kwam er bloed uit zijn oor. Doodeng. We zijn meteen naar de eerste hulp gereden. Bleek hij een middenoorontsteking te hebben. Niks ernstigs, maar we besloten te wachten met vliegen tot de antibiotica aansloeg.”

Koud weer terug in Nederland, schuift Marlijn aan op een Amsterdams terras, om de hoek bij haar huis. “Mijn ouders zijn er. Helemaal vanuit Brabant. Ze hadden hun kleinzoon anderhalve week niet gezien en móesten even vakantie langskomen. Sterker nog: mijn schoonouders zitten er nu ook. Teun is het eerste kleinkind aan beide kanten.
 

Even wennen

Het klinkt kneuterig, maar ik denk dat deze eerste vakantie met Teun een van de mooiste van mijn leven was, puur omdat we voor het eerst als gezin weg waren. We reisden met vrienden die ook een baby hebben. Wel even wennen hoor. Paul en ik hebben elkaar om de dag laten uitslapen, maar dan nog: vroeger zaten we zorgeloos met een biertje bij het zwembad, nu waren we continu met dat mannetje bezig. Leg jij hem even in bed? Staat de babyfoon aan? Horen we hem echt wel?

We zijn zelfs met hem uit eten geweest. Hij ging niet slapen – Teun is altijd heel alert en aanwezig – maar hij zat er gezellig bij. Hij eet alles. Een stukje brood, olijven, meloen. Het lijkt me geweldig met ons drieën op wereldreis te gaan als Teun wat ouder is.”
 

Acteren

Marlijn heeft net de opnames afgerond voor het derde seizoen van Broodje gezond dat ze presenteert op NPO3. In haar hoofd bouwt ze druk aan een liedjesprogramma waarin ze samenwerkt met bekende Nederlandse artiesten, onder wie Paul de Munnik. “En dan komen er nog drie presentatieprojecten aan.”

Acteren staat even op een laag pitje. “Er komt weleens een leuke rol langs, maar dan kies ik er toch voor het niet te doen. Omdat het bijvoorbeeld wel erg in het straatje ligt van Danni Lowinski, de comedy waarvan veel mensen me kennen. Hoe trots ik daar ook op ben, ik probeer toch een beetje los te komen van dat Nederlandse Bridget Jones-imago. Wil ook andere kanten van mezelf laten zien.” Zo weten bijvoorbeeld maar weinig mensen dat ze een hoofdrol speelde in de musical Soldaat van Oranje. Of tijdens haar conservatoriumstudie stage liep bij Herman van Veen.
 

Lees ook
'Ik zie overal gevaar, mijn man lacht alles weg' >

 

Oppassen

“Sinds Teun er is, hou ik me trouw aan vier dagen per week werken. Paul is geluidsman en werkt lange, onregelmatige dagen. Hij probeert de donderdagen vrij te zijn, ik de dinsdagen. Dan rijd ik ’s middags naar mijn ouders in Brabant, lunchen we gezellig samen en slaapt Teun daar. Op woensdagmiddag brengen mijn ouders hem weer terug. Ze zijn net met pensioen en rijden zelfs nog voor een uurtje met Teun op en neer. Geweldig: als ik thuiskom heeft mijn moeder meestal al gekookt. Als Paul en ik in het weekend moeten werken, passen mijn schoonouders vaak op.
 

Papa- of mamadag

Ik ben heel close met mijn ouders, altijd geweest. Ze zijn mijn beste vrienden. Sinds ik volwassen ben, houd ik regelmatig een papa- of mamadag. Je komt nu eenmaal tot de beste gesprekken als je een-op-een bent. Dan bezoek ik een museum met mijn vader en gaan we daarna lekker eten. Hij had een eigen bedrijf en was niet vaak thuis toen mijn oudere zus Jorien en ik klein waren, maar als hij er was, was het altijd gezellig. In zijn jeugd woonde hij door omstandigheden op veel verschillende plekken. Twee of drie keer per jaar gingen we met het gezin terug naar die plekken. Bijvoorbeeld de boerderij waar hij ooit de hooiberg in de fik stak. Schoven we aan voor een kop koffie bij de boer die er nog steeds woonde. Fantastisch was dat.

Met mijn moeder kan ik eindeloos kletsen, winkelen, nagels doen, dat soort dingen. Ze was vrij streng toen mijn zus en ik klein waren. Haar motto was hup, doorgaan, maar ze was vooral heel lief en zorgzaam. Ze was er altijd. Zat ze thuis te wachten met thee en koekjes, terwijl ik dacht: pff, wat is dat saai. Nu denk ik: wat was dat eigenlijk fantastisch.
 

Net een scène uit Titanic

Toen Teun zes maanden was, brachten Paul en ik hem voor het eerst naar de crèche – hij gaat twee dagen per week. Hij moest zó huilen. Het leek wel een scène uit Titanic, met zijn handje heel dramatisch tegen het raam geplakt, op de arm van de leidster. Fuck it, dacht ik, ik stop gewoon met werken. Doe ik af en toe een inspreekklus voor tv en moet Paul het brood maar verdienen. Verrassend genoeg was het mijn moeder die me tegenhield: ‘Schat, jouw wereld is groter dan dat, gooi dat niet zomaar weg.’”


Het hele interview staat in Kek Mama 07-2018.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

winterhoroscoop Vissen

Een romantisch cadeau onder de boom, een fijne skivakantie of een gulle bonus van je baas. Lees wat de sterren voorspellen op het gebied van liefde, gezin, geld en werk.

Vissen

20 februari – 20 maart
 

Liefde & gezin

Er verandert in grote lijnen weinig in de liefde, maar dat geldt niet voor je vriendschappen. Al een tijdje loopt het niet echt lekker tussen jou en bepaalde vriendinnen en sommige mensen zal je definitief uit het oog verliezen. Als je dat niet wil, is het tijd om in actie te komen en de kou uit de lucht te halen. December is een mooie maand voor de liefde. Goed idee: organiseer iets leuks voor jou en geliefde voor je agenda volloopt met allerlei verplichtingen.
 

Lees ook
'Die vakantie zette ik ter plekke een punt achter onze vriendschap' >

 

Werk & geld

Heerlijk: je ambities krijgen alle ruimte en als je nog geen goed nieuws over je werk hebt gehad, dan gaat dat waarschijnlijk binnenkort gebeuren. Je mag trots zijn op jezelf, je hebt toch maar mooi iets bijzonders gepresteerd, terwijl je al veel te doen had. De komende weken wordt het nog drukker en daarom is het belangrijk de opvang voor je kinderen goed te regelen. Laat niets aan het toeval over.
 

En dan nog dit

Je kunt bijzonder nieuws, een verhelderend gesprek of een onverwacht reisje verwachten. Het geluk ligt voor het oprapen. Geniet ervan en deel het met de mensen van wie je houdt.

 

Deze horoscoop staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bekijk maar met kerst
Beeld: 123RF

Single moeder Noor (38) doet dit jaar niet mee met het familiekerstdiner. En dat is maar goed ook, want dat verkleint de kans dat ze haar schoonzus te lijf gaat met een braadpan.

Dit jaar duik ik onder op 25 december. En dat is de schuld van mijn moeder. Nou ja, eigenlijk die van schoonzus Ans en neef Karel, maar daarover later meer. Mijn moeder dus. Kerst is haar hobby. Geen kerst zonder een knotsgrote boom, gigantische kerststal (je kunt zo een peuter kwijt in de kribbe) en een met wit damast beklede tafel waaraan dertig mensen passen.
 

Gruwelijke mensen

Elk jaar komen aan die tafel ooms, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen tezamen om de geboorte van het kindje Jezus te vieren. Daar zou helemaal niks mis mee zijn als schoonzus Ans en neef Karel ook niet van de partij zouden zijn. Twee gruwelijke mensen. Dat klinkt onaardig, en dat is het ook, maar ik kan er niks aan doen. Ze zijn echt heel erg. Neef Karel kan bijvoorbeeld alleen over auto’s praten. Raceauto’s, welteverstaan. Hij beschikt niet over één voelspriet en emmert doodleuk twee uur over de Mercedes-AMG GT S. Geen idee wat dat is, maar dat kan hem niet schelen. Van voorgerecht tot dessert, hij zal me tot in detail de voor- en nadelen vertellen. Daarbij spuugt hij af en toe enthousiast in mijn eten. Praten met consumptie, noemden ze dat vroeger.
 

Ze kakelt maar door

En dan schoonzus Ans. De oudste dochter van de zus van mijn moeder heeft het moederschap verheven tot het hoogste wat een mens kan bereiken. Dat is het misschien ook, maar je hoeft toch niet non-stop over je dochters te praten? Twee verwende pubermeiden die constant op hun mobieltje turen. En als ze dat twee seconden niet doen, kijken ze in de spiegel en gooien hun blonde haren naar achteren. Schoonzus Ans is daar blind voor. Zij ziet haar kinderen als een geschenk dat ze hoogstpersoonlijk aan de wereld heeft gegeven. En dat zullen we weten ook, want ze kakelt maar door over hun prestaties op het gymnasium (tuurlijk), het hockeyveld (uiteraard) en de debatingclub (wat? Kunnen ze praten?).
 

Gegijzeld door twee gekken

Nu wil het lot dat zowel neef Karel als schoonzus Ans om een of andere duistere reden dol op mij zijn. Waarschijnlijk omdat ik nooit iets terugzeg, waardoor zij oeverloos kunnen kakelen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ze manoeuvreren altijd zo dat ze pal naast of tegenover me komen te zitten. Terwijl ze me de oren van het hoofd kletsen – ze praten ook nog dwars door elkaar heen, want niet geïnteresseerd in de ander – kijk ik jaloers naar de rest van de familie die dolle pret heeft, nog een glaasje inschenkt en praat over triviale zaken als Ajax en Feyenoord, Badr Hari en de wespentaille van zwangere Sabia. Waarom zit ik daar niet bij? Waarom word ik gegijzeld door twee gekken? Bloedjaloers ben ik, terwijl ik wanhopig signalen probeer af te geven die niet worden opgevangen: red mij uit de handen van deze twee waanzinnigen. Maar niks hoor, mijn familieleden kijken wel uit. Dat zou betekenen dat zij naast hen zouden moeten zitten en zo gek zijn ze niet. 

Heel lang geleden had ik een schoonzusje dat nogal bot uit de hoek kon komen. Een leukerd met de stem van een misthoorn, ik droom nog weleens van d’r. Als neef Karel naast haar ging zitten, zei ze luid: “Karel, ga alsjeblieft ergens anders zitten. Nog één verhaal over de Mexicaanse Grand Prix en ik doorboor je met het vleesmes.” Die schoonzus is helaas afgevoerd, die viert voortaan kerst zonder Karel. De bofkont. 
 

Straf omdat ik niet kan koken

Alsof Karen en Ans al niet erg genoeg zijn, moet ik ook nog altijd de afwas doen. Dat is mijn straf omdat ik niet kan koken. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar je moet geen culinaire hoogstandjes van me verwachten. Laat dat maar aan rest van de familie over, die elk jaar de verrukkelijkste gerechten op het witte damast plempt. Mijn moeder heeft helaas geen afwasmachine in haar jarenvijftigkeuken.

Om toch iets bij te dragen, werp ik me daarom op het wassen van dertig soepborden, dertig amuse-schaaltjes, dertig grote borden, dertig dessertschaaltjes en dan hebben we het nog niet over de pannen, potten, schalen en fucking koffiekopjes. En wie helpt me altijd trouw met afwassen? Juist, schoonzus Ans die nooit van mijn zijde wijkt. Zij droogt af en rebbelt vrolijk door over haar hartenlapjes. Ik zweer je, er komt een kerst dat ik haar wurg met de theedoek. Verdrink in mijn sopje. Neersla met de gietijzeren braadpan. Ha, dat zal d’r leren.
 

Lees ook
10 manieren om onder de kerst uit te komen >

 

Geheime Kerst

Omdat ik het had gehad met Karel en Ans en de pijnlijke rug die ik overhoud van de mega afwas, heb ik twee jaar geleden iets heel slechts gedaan. Ik heb een stuk of zes familieleden gebeld en voorgesteld een Geheime Kerst te vieren. We vertelden de rest van de familie dat we dit jaar helaas verhinderd waren en zijn met onze kinderen naar een eetcafé gegaan waar André Hazes met Eenzame kerst door de speakers schalde. Het werd een dolle avond en we zworen met twee vingers in de lucht dat we dit NOOIT aan de niet-aanwezige familie zouden verklappen. Wat natuurlijk toch gebeurde – met dank aan mijn toen zesjarige zoon die zijn mond ALTIJD voorbijpraat. Het gevolg: heel veel boze blikken en giftige telefoontjes en mailtjes. Sindsdien worden we scherp in de gaten gehouden en wordt spijbelen zwaar bestraft. Dat doen we dus maar niet meer.
 

Familie is heilig, dat weten we allemaal

Het probleem met kerst is dat het een familiefeest is. En familie is heilig, dat weten we allemaal. Voor mijn kinderen van acht en tien vind ik dat ik erbij moet zijn, want ze vinden het heerlijk hun neefjes en nichtjes te zien. Dat ik het een verschrikking vind, kan ze natuurlijk niks schelen. Ik denk dat mijn bloedjes niet eens weten hoe erg ik lijd onder de terreur van neef en schoonzus.

Met mijn verstand weet ik dat ik 25 december gewoon over me heen moet laten komen. Ik moet het zien als een van de minder prettige kanten van het leven. Zoiets als een scheiding of een bevalling die eindigt in 37 hechtingen. Shit happens, zoiets. Maar vanbinnen wringt het.

Als in oktober de eerste telefoontjes komen, word ik al misselijk. “Ha Noor, wil je weten wat we dit jaar eten met kerst?” Dan wil ik gillen: “Nou, dat interesseert me toevallig helemaal niets omdat ik geen hap door mijn keel krijg als ik gevangen zit tussen Max Verstappen en de Heilige Moeder Maria.” Soms zeg ik dat ook en dan wordt er begrijpend gereageerd. Dan beloven ze dat ze me dit jaar zullen beschermen tegen Ans en Karel en mij in hun midden zullen opnemen. We weten allemaal dat het in de praktijk op een fiasco uit zal draaien, maar ik laat me er elke keer toch weer door sussen. Maar niet dit jaar.

Dit jaar blijf ik thuis. Ik heb het al met mijn zusje voorgekookt. Op eerste kerstdag zal ik geveld worden door een virus dat mij dwingt 24/7 boven de pot te hangen. Mijn zus zal mijn kinderen ophalen opdat zij toch een familiekerst kunnen beleven. Als ik haar auto weg zie rijden, doe ik de gordijnen dicht, Netflix aan en een pizza in de oven. En dan ga ik op de bank liggen en een potje huilen van opluchting. 
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >