Beeld: Canva
De echoscopist wist het 99,9 procent zeker: het zou een meisje worden. Dan sta je als ouder toch vreemd te kijken als dat tijdens de bevalling een vergissing bleek.
Lottie (36): “In 2017 werd ik zwanger van mijn eerste kind. Meerdere keren droomde ik dat ik een zoon zou krijgen. De twintigwekenecho moest opnieuw, omdat ze het hartje niet goed konden beoordelen. Beide keren zei de echoscopist dat we een dochter zouden krijgen, met 99,9 procent zekerheid. Dat ik daarover verrast was, is eigenlijk een understatement.
Voor mij hoefde alles niet zo popperig, maar mijn man zag het helemaal voor zich. Hij leefde toe naar zijn prinses, zag zichzelf dansen met zijn dochtertje. Eén muur van de babykamer verfde hij roze. Op de babyshower kreeg ik veel roze cadeaus. Kwam je de babykamer binnen en deed je de kast open, dan kwam er een soort zuurstok op je af. Ik schreef verhalen in een negenmaandenboek voor Laurie, zo zou onze dochter gaan heten. Ik maakte een naambord om in de kraamtijd bij het raam te zetten. Ik ontwierp het geboortekaartje, knutselde kraamcadeautjes én bestelde kilo’s roze M&M’s. Allemaal met haar naam erop.
Er volgden nog meerdere echo’s door verschillende echoscopisten en steeds vertelden ze ons dat er een meisje in mijn buik zat. Bij de laatste echo werd zelfs benoemd dat de schaamlipjes zo goed zichtbaar waren. Er is geen moment geweest dat ik eraan twijfelde of ze het bij het goede eind hadden.
Eind februari 2018 werd ik met 39 weken zwangerschap ingeleid. Het duurde allemaal erg lang en uiteindelijk werd het een keizersnede. Mijn voorspelling was dat mijn baby veel haar zou hebben, dus toen de gynaecoloog de baby liet zien ging mijn aandacht vooral naar haar hoofdje. Ik dacht: ach zie je wel, het klopt, ze heeft veel haar. Mijn man lette ondertussen op iets heel anders. Ik hoorde hem ineens zeggen: ‘Hé, daar zit een piemel aan!’
Ik begon te lachen. Eigenlijk was dit voor mij een minder grote verrassing dan die constatering dat het een meisje zou zijn bij de twintigwekenecho. Ik was rustig en het voelde meteen oké. Voor mijn man was dat anders. Hij was uit het veld geslagen, werd even heel stil. Hij moest echt even schakelen nu hij besefte dat zijn prinses Laurie niet bestond. Al snel had hij zijn adem terug en was ook hij gewend aan het idee dat we een zoon hadden, Jop.
De babykamer is niet lang roze gebleven. Nog op de dag van de geboorte reed mijn man naar de bouwmarkt om verf te kopen en schilderde hij die muur blauw. De roze spulletjes heb ik bewaard, voor als we het geluk mochten hebben nog een keer zwanger te worden. En dat geluk hadden we. Ik ben in april 2020 bevallen van ons tweede kindje. Een dochter.
De echoscopiste reageerde heel defensief: ‘Tja, 99,9 procent zeker is nu eenmaal niet honderd procent zeker’, zei ze. Ik ervaar dat als een onprofessionele reactie. Ik ben echt niet boos, maar het ontbreekt aan erkenning. Het is toch heel eenvoudig om te zeggen: ‘Goh wie had dat nou gedacht, wij zijn ook heel verbaasd.’ Meer had niet gehoeven.
Bij mijn tweede zwangerschap ben ik naar een andere praktijk gegaan. Toen zij zeiden dat ik een meisje kreeg, had ik er moeite mee dat te geloven. Ik heb die tweede zwangerschap sowieso anders beleefd. Opnieuw heb ik een negenmaandenboek bijgehouden, maar ik bleef veel neutraler. De vorige keer schreef ik alles aan Laurie en moest ik daarna schrijven: ‘Sorry Jop, je bent maandenlang een meisje genoemd, maar we weten nu pas dat je een jongen bent.’
Nee, mijn dochtertje heet niet Laurie. Die naam hoort echt bij de eerste zwangerschap. Ze heet Fem.”
Dolblij was Denise toen ze drie jaar na een miskraam weer zwanger werd. Ze had geen voorkeur voor het geslacht, maar dacht te weten dat het een meisje was. Tot de gender-reveal taart blauw bleek te zijn. Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
