Beeld: Canva
De echoscopist wist het 99,9 procent zeker: het zou een meisje worden. Dan sta je als ouder toch vreemd te kijken als dat tijdens de bevalling een vergissing bleek.
Lottie (36): “In 2017 werd ik zwanger van mijn eerste kind. Meerdere keren droomde ik dat ik een zoon zou krijgen. De twintigwekenecho moest opnieuw, omdat ze het hartje niet goed konden beoordelen. Beide keren zei de echoscopist dat we een dochter zouden krijgen, met 99,9 procent zekerheid. Dat ik daarover verrast was, is eigenlijk een understatement.
Voor mij hoefde alles niet zo popperig, maar mijn man zag het helemaal voor zich. Hij leefde toe naar zijn prinses, zag zichzelf dansen met zijn dochtertje. Eén muur van de babykamer verfde hij roze. Op de babyshower kreeg ik veel roze cadeaus. Kwam je de babykamer binnen en deed je de kast open, dan kwam er een soort zuurstok op je af. Ik schreef verhalen in een negenmaandenboek voor Laurie, zo zou onze dochter gaan heten. Ik maakte een naambord om in de kraamtijd bij het raam te zetten. Ik ontwierp het geboortekaartje, knutselde kraamcadeautjes én bestelde kilo’s roze M&M’s. Allemaal met haar naam erop.
Er volgden nog meerdere echo’s door verschillende echoscopisten en steeds vertelden ze ons dat er een meisje in mijn buik zat. Bij de laatste echo werd zelfs benoemd dat de schaamlipjes zo goed zichtbaar waren. Er is geen moment geweest dat ik eraan twijfelde of ze het bij het goede eind hadden.
Eind februari 2018 werd ik met 39 weken zwangerschap ingeleid. Het duurde allemaal erg lang en uiteindelijk werd het een keizersnede. Mijn voorspelling was dat mijn baby veel haar zou hebben, dus toen de gynaecoloog de baby liet zien ging mijn aandacht vooral naar haar hoofdje. Ik dacht: ach zie je wel, het klopt, ze heeft veel haar. Mijn man lette ondertussen op iets heel anders. Ik hoorde hem ineens zeggen: ‘Hé, daar zit een piemel aan!’
Ik begon te lachen. Eigenlijk was dit voor mij een minder grote verrassing dan die constatering dat het een meisje zou zijn bij de twintigwekenecho. Ik was rustig en het voelde meteen oké. Voor mijn man was dat anders. Hij was uit het veld geslagen, werd even heel stil. Hij moest echt even schakelen nu hij besefte dat zijn prinses Laurie niet bestond. Al snel had hij zijn adem terug en was ook hij gewend aan het idee dat we een zoon hadden, Jop.
De babykamer is niet lang roze gebleven. Nog op de dag van de geboorte reed mijn man naar de bouwmarkt om verf te kopen en schilderde hij die muur blauw. De roze spulletjes heb ik bewaard, voor als we het geluk mochten hebben nog een keer zwanger te worden. En dat geluk hadden we. Ik ben in april 2020 bevallen van ons tweede kindje. Een dochter.
De echoscopiste reageerde heel defensief: ‘Tja, 99,9 procent zeker is nu eenmaal niet honderd procent zeker’, zei ze. Ik ervaar dat als een onprofessionele reactie. Ik ben echt niet boos, maar het ontbreekt aan erkenning. Het is toch heel eenvoudig om te zeggen: ‘Goh wie had dat nou gedacht, wij zijn ook heel verbaasd.’ Meer had niet gehoeven.
Bij mijn tweede zwangerschap ben ik naar een andere praktijk gegaan. Toen zij zeiden dat ik een meisje kreeg, had ik er moeite mee dat te geloven. Ik heb die tweede zwangerschap sowieso anders beleefd. Opnieuw heb ik een negenmaandenboek bijgehouden, maar ik bleef veel neutraler. De vorige keer schreef ik alles aan Laurie en moest ik daarna schrijven: ‘Sorry Jop, je bent maandenlang een meisje genoemd, maar we weten nu pas dat je een jongen bent.’
Nee, mijn dochtertje heet niet Laurie. Die naam hoort echt bij de eerste zwangerschap. Ze heet Fem.”
Dolblij was Denise toen ze drie jaar na een miskraam weer zwanger werd. Ze had geen voorkeur voor het geslacht, maar dacht te weten dat het een meisje was. Tot de gender-reveal taart blauw bleek te zijn. Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Met een musicalster als moeder en een zanger, acteur en presentator als vader is het misschien niet zo verrassend dat ook de kinderen van Jim Bakkum en Bettina Holwerda interesse tonen in het podium. Toch kijken de twee ouders bewust naar hoe ze daarmee omgaan. Talent stimuleren doen ze zeker, maar hun kinderen beschermen blijft […]
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
