Beeld: Canva
Iedereen herinnert zich wel een kwetsbaar moment uit zijn jeugd. De 35-jarige Lott heeft ook zo’n jeugdherinnering. Wat begon als pure passie, eindigde in een pijnlijke les die ze jarenlang met zich meedroeg. Opvoeden doet ze nu met een belangrijke levensles.
Lott (35) is moeder van Katie (5 jaar): “Ik was een jaar of tien en helemaal in de ban van tekenen. Waar andere kinderen buiten touwtje sprongen of eindeloos rondjes renden met een bal, zat ik het liefst met mijn neus in een schetsboek. Mijn moeder zei weleens dat ik in een andere wereld leefde: een wereld vol regenbogen, sprookjesdieren en zelfbedachte stripfiguren. Overal in huis lagen papiertjes, sommige half ingekleurd, andere alleen nog maar potloodkrabbels.
Toen de juf aankondigde dat er een tekenwedstrijd kwam – wie maakt de mooiste poster voor de schoolbibliotheek – was ik in de zevende hemel. Dít was mijn kans. Ik zou laten zien dat ik niet zomaar tekende, maar écht iets kon. Ik verzamelde mijn mooiste potloden, stiften en gummen en zette me aan het werk. Dagenlang zat ik aan de keukentafel, mijn tong half uit mijn mond van concentratie. Ik gumde gaatjes in het papier, maakte drie versies voordat ik tevreden was en kleurde tot mijn vingers er pijn van deden.
Het resultaat? Een grote, vrolijke poster met een berg boeken, lachende kinderen, een hond en een gigantische regenboog. Ik vond het een meesterwerk. Zo trots was ik nog nooit geweest.
De ochtend van de uitslag liep ik zelfverzekerd naar school. Poster stevig onder mijn arm, alsof ik de Mona Lisa zelf droeg. Maar al bij de kapstok voelde ik dat er iets niet klopte. Een groepje jongens stond te smoezen. Toen ik langs liep, begonnen ze te gniffelen. “Wat heb jij daar?” vroeg er eentje met zo’n grijns die je meteen doet twijfelen aan jezelf.
Nog voor ik iets kon zeggen, trok hij de poster onder mijn arm vandaan, hield hem omhoog en riep: “Kijk, een hond! Oh nee… het is een varken!” Het groepje barstte in lachen uit, scholden mij uit en gooiden mijn poster op de grond. Ik voelde mijn wangen gloeien. Anderen keken toe, sommige kinderen lachten mee, anderen zwegen. Niemand zei iets om me te helpen. En daar stond ik dan, midden in het lokaal, met mijn trots veranderd in schaamte.
En ja hoor, de uitslag bevestigde mijn grootste angst: ik won niks. Geen eervolle vermelding, geen compliment van de juf. Alleen die rotopmerkingen die bleven hangen. Thuis gooide ik mijn stiften in een lade en heb ik wekenlang niet meer getekend. De situatie gaf mij het gevoel dat ik blijkbaar “niet goed genoeg” was.
Nu, zoveel jaar later, zie ik hoe zonde dat moment was. Want dat moment heeft er bijna voor gezorgd dat ik iets wat me blij maakte, helemaal liet vallen. Terwijl het er niet om ging of mijn getekende hond eruitzag als een varken. Het ging erom dat ik plezier had in het maken. Maar dat leerde ik pas veel later, toen ik moeder werd en nadacht over de opvoeding.
En misschien is dat precies de reden dat ik mijn kinderen nu wil opvoeden met het mantra: het gaat er niet om of anderen het mooi, knap of goed genoeg vinden. Het gaat erom dat jíj er plezier aan beleeft. Dus als mijn dochter met een mislukte cupcake uit de oven komt – ingezakt, half rauw vanbinnen – zeg ik niet: “Dat ging niet goed.” Ik zeg: “Je hebt iets gemaakt, en kijk eens hoe leuk het was om te proberen.” Als mijn zoon een tekening maakt die meer lijkt op een abstract schilderij dan op de hond die het moest zijn, dan lach ik niet, maar vraag ik wat hij er zelf in ziet.
Want ik wil dat ze onthouden wat ik toen niet wist: je bent niet wat anderen van je werk vinden. Je bent wat je voelt als je iets maakt of doet. En stiekem, als zij in bed liggen, pak ik soms zelf weer mijn schetsboek. Gewoon om wat te tekenen, omdat het me nog altijd gelukkig maakt.”
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Sommige uitspraken van je kind vergeet je niet snel. Zeker niet als ze laten zien hoe goed ze jou eigenlijk in de gaten houden. Monica Geuze (31) werd onlangs verrast door een bijzonder lief voorstel van haar dochter Lizzy (8).
Video
In elk gezin wordt weleens gekibbeld. Over rondslingerende sokken, de vaatwasser of wie er nou eigenlijk aan de beurt is om de boodschappen te doen. Niks aan de hand, zou je denken. Maar voor kinderen kan zo’n onschuldige discussie een stuk groter voelen. Want wat als papa en mama straks niet meer samen willen zijn?
