Charès: ‘Het laxeermiddel begon precies te werken toen ik voor mijn zoon in het ziekenhuis zat’

zwanger leugentjes om bestwil
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Wat verstopping, dat kan iedereen overkomen. Charès maakt zich er niet meer druk om, gooit wat laxeermiddel erin en klaar is Kees. Alleen wel onhandig als dat laxeermiddel precies begint te werken als je niet thuis bent.

Lees verder onder de advertentie

Charès, gescheiden, moeder van twee kinderen (7 en 10): “Er zijn weinig momenten waarop ik baal dat ik gescheiden ben, maar als er wat met je kind is, is zo’n moment. Dat je er dan helemaal alleen voor staat en jij de – bij voorkeur kalme – volwassene moet uithangen, daar ben ik niet zo goed in. Alsof dat nog niet vervelend genoeg is, werd het in deze situatie nog tien keer erger. Wat zeg ik, honderd keer.

Laxeermiddel erin en klaar is Kees

Ik heb zo nu en dan na mijn laatste zwangerschap zeven jaar geleden last van obstipatie, door een darmverzakking. Een paar keer per jaar heb ik er last van en het gaat altijd relatief makkelijk over met laxeermiddel. Natuurlijk niet echt een sexy onderwerp, dit is niet waar je gezellig op het schoolplein over staat te kletsen, maar ik weet dat ik niet de enige ben. En dankzij die laxeermiddelen ben ik er ook zo weer vanaf, dus ik maak me er niet zo druk om.

Lees verder onder de advertentie

Ik nam een tablet in in de ochtend en in de middag haalde ik mijn kinderen uit school. Zij gingen buitenspelen, tot het ineens mis ging. Snikkend en krijsend kwam mijn zoon weer thuis, zijn arm vasthoudend. Hij was uit het klimrek gevallen en had enorme pijn. Shit. Huisarts gebeld, die verwees ons door naar het ziekenhuis voor foto’s, want het kon gebroken zijn.

Wat een afgang

En daar, in de wachtkamer, met mijn huilende zoon van zeven naast me, voelde ik het. Het laxeermiddel begon te werken. Oh jee. Niet hier. Niet nu. Maar ja, als je het ooit gebruikt hebt, weet je: als het eenmaal werkt, dan werkt het ook. Dan is er geen houden meer aan. Ik rende op en neer naar de wc tot de arts ons kwam halen. Zelfs tijdens het maken van de foto, wat mijn zoon heel spannend vond, moest ik gewoon echt naar het toilet rennen.

Lees verder onder de advertentie

Zijn arm bleek gebroken en moest gegipst. De arts keek mij nogal raar aan toen ik voor de zoveelste keer naar buiten ging. Zelfs tijdens het gipsen van de arm hield ik het niet. Wat een afgang. Uiteindelijk heb ik maar gewoon opgebiecht wat er aan de hand was. Daar konden ze eigenlijk wel om lachen. ‘Dat maak je ook niet elke dag mee’, waren de woorden die ik hoorde. Inmiddels kan ik er wel om lachen, vooral omdat mijn zoon – nu hij van de schrik is bekomen – het een ontzettend grappig verhaal vindt. Het is in ieder geval een dag die ook ik nooit meer vergeet.”

Dominique en Steven dachten even een leuk avontuurtje in bad aan te gaan, maar dat pakte nogal anders uit. Je leest het hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail