Kim Kötter BN’er interview

Een tweede kind, een huis in aanbouw en ook nog de bruiloft. Presentatrice Kim Kötter (36): “Het is misschien ook wel wat veel in één jaar.”

Voor Nederlandse begrippen zou Kim nog met bevallingsverlof moeten zijn, wanneer ze aanschuift op een zonovergoten terras aan de Loosdrechtse Plassen, vlak bij haar huis. Ze bestelt een cappuccino en dubt even boven de lunchkaart. Straalt: “Lekker zeg, ik mag nu natuurlijk alles weer eten.”

Ze heeft eigenlijk helemaal geen zwangerschapsverlof genomen, zegt ze. “Voor mijn presentatiewerk op tv heb ik er officieel wel recht op, maar ik had weer zo’n zin om te werken. Het gaat prima zo.” Twee weken na haar badbevalling stond ze in galajurk de Beauty Awards - te presenteren. Vriend (singer-songwriter Jaap Reesema) mee met baby Youp, en zij tussendoor voeden in de kleedkamer.
 

'Liep ik in een babywinkel, kreeg ik meteen een belletje'

Ze praat oernuchter, noemt zichzelf ‘ook maar een meisje uit de provincie’. Maar niet alles gaat makkelijk. Haar zwangerschappen kwamen niet zonder slag of stoot tot stand. “De eerste keer duurde het tweeënhalf jaar. De artsen konden niets ontdekken. Op rode lopers en in interviews kregen we steeds weer die vragen: ‘Wanneer komen er kinderen?’ Liep ik in een babywinkel om een cadeautje te kopen, kreeg ik meteen een belletje van Shownieuws: ‘Goh, ben je zwanger?’
 

'Ons hele leven draaide om ivf'

Jaap en ik hadden onze kinderwens al vroeg tegen elkaar uitgesproken, maar zo simpel was het dus niet. Toen de fertiliteitskliniek – in Twente, lekker anoniem – na twee jaar onderzoeken en pogingen ivf voorstelde, wist ik intuïtief: dit gaat lukken. Ik had alleen nooit voorzien hoe intensief en emotioneel zo’n traject is.” Kim verdroeg de behandelingen naar eigen zeggen vrij goed.

“Jaap prikte me met hormonen, zo lief. Wat ik het zwaarst vond, was dat ons hele leven draaide om ivf. Er móest zoveel. We moesten spuiten, we moesten naar de kliniek, we moesten seks hebben. Jaap zei: ‘Moeten we niet stoppen?’ ‘No way’, zei ik. ‘Nu gaan we door ook.’” Bij de eerste ivf-poging zat Jaap in het buitenland. “Mijn moeder ging mee. Op de echo zagen we hoe het embryo in mijn buik werd geplaatst. ‘Zo, die heeft er zin in’, zeiden we tegen elkaar. En dat was ook zo. Ik heb geen moment gedacht dat het mis zou gaan.”
 

'Feitelijk is het een vierling'

Toen Muck één was, startte Kim opnieuw met hormooninjecties. “We dachten dat het weer lang zou gaan duren. Maar een maand later was het al raak. Voor Jaap is het wel goed zo, met twee kinderen, maar ik sluit een derde niet uit. Ik kom zelf uit een gezin met drie kinderen, Jaap uit een gezin met vijf. En wat een grote rol speelt: uit het ivf-traject voor Muck zijn vier sterke embryo’s voortgekomen. Daarvan hebben we er nu twee gebruikt. Die andere twee kan ik niet zomaar weggooien, dat zijn voor mij een soort kindjes geworden. Feitelijk is het een vierling.”
 

Lees ook
Fotoserie: stel neemt IVF-embryo overal mee naartoe >

 

Schrik om het hart

Alles verliep vlekkeloos met Kims eerste zwangerschap tot met 26 weken plotseling haar vliezen braken. “Ik moest veertien weken plat om ervoor te zorgen dat Muck bleef zitten, onder continue monitoring door het ziekenhuis. Uiteindelijk heeft Muck het volgehouden tot drie dagen na de uitgerekende datum.”

Vier weken na de geboorte van Muck sloeg de schrik haar om het hart. “Jaap was aan het werk toen ik Muck op een avond slap en schijnbaar levenloos in zijn bedje trof. Ik voelde geen pols of ademhaling en hij was grauw. Ik dacht dat hij dood was. Jaap was onbereikbaar. Het enige wat ik kon bedenken was: mijn zusje bellen. Zij is verpleegkundige. ‘Meteen 112 bellen!’ riep ze. Ondertussen ben ik met Muck in mijn armen naar de buren gerend. Midden in de nacht. Ik was in alle staten. Negentien minuten later was de ambulance er; hij kon ons huis niet vinden.”
 

ALTE

Muck bleek een ALTE te hebben, iets wat maar voorkomt bij 0,6 op de duizend baby’s. “Het staat voor ‘apparent life-threatening event’ en kan voorkomen bij kinderen tot twee jaar. Zeven minuten is hij weggeweest. Nu weet ik dat je onder de voetjes moet kietelen en in zijn gezicht moet blazen. En natuurlijk 112 moet bellen, omdat je nooit zeker weet wat het is. Gelukkig heeft Muck er niks aan overgehouden.” Kim wel. “Als Muck viel of zich stootte, reageerde ik een tijdlang vrij paniekerig. Toen ik weer zwanger was, heb ik een bevallingscoach ingeschakeld. Zij zei: ‘Je moet de medische bevalling van Muck en zijn ALTE eerst verwerken voordat je klaar bent voor deze bevalling.’ Ik had alle herinneringen daaraan gewist in mijn hoofd. Toen de coach het proces van een bevalling visueel had gemaakt en ik de bevallingsfoto’s had bekeken, ging het beter.”
 

'Uiteindelijk ging alles heel snel'

Wonder boven wonder had Kim met Youp niet alleen een droomzwangerschap, maar ook een droombevalling. “Ik ging niet uit van een thuisbevalling. Het bevallingsbad, dat ik had gezien tijdens mijn opnamen van het tv-programma Vier handen op één buik, lag al achter in de auto. Mijn schoonmoeder sliep bij ons om Muck op te vangen zodra ik naar het ziekenhuis moest. Maar uiteindelijk ging alles heel snel; na anderhalf uur werd Youp thuis geboren."
 

Het hele interview staat in Kek Mama 08-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geheimen perfecte moeders
Beeld: Unsplash

Je kent ze wel: de moeders die er altijd uitzien om door een ringetje te halen, met een smetteloos schoon huis, brave kinderen en bloeiende carrière. Dit zijn de geheimen van deze ‘perfecte’ moeders.

Scary Mommy columniste Brandi Jeter Riley kijkt altijd met verwondering naar deze vlekkeloze moeders, die alles schijnbaar zo moeiteloos doen en bij wie het nooit in het honderd loopt: ‘Ik wil van deze vrouwen leren. Ik wil hun trucs en tips weten. Hoe dóen zij het? Ik wil inspiratie om beter te worden, niet alleen voor mijn kinderen maar ook voor mezelf. Dus ik vroeg wat rond om antwoorden te krijgen.’

Brandi ontfutselde de perfecte moeders onderstaande tips:

 

1. Ze krijgen hulp

‘Het eerste wat ik leerde over deze georganiseerde moeders is dat het onmogelijk is om alles alleen te doen,’ schrijft Brandi. Of het nu een schoonmaakster is, een gastmoeder of gewoon hulp van de ‘huisgenoten’ zelf, ‘perfecte’ moeders krijgen hulp van anderen, concludeert de columniste: ‘Ik krijg wel steun van mijn man en dochter, maar ze zouden zeker meer kunnen helpen. Dat moet ik ze dan wél vragen.’

 

Lees ook
Waarom deze moeder de keuken bewust rommelig achterlaat >

 

2. Ze werken met een systeem

De columniste kwam er ook al gauw achter dat deze vrouwen werken met een naadloos, waterdicht systeem. Alles is tot in de puntjes georganiseerd. De was wordt elke week op dezelfde dag gedaan, kinderen hebben vaste taken in huis en elke dag wordt er op dezelfde tijd gegeten. ‘Gezinsagenda’s, takenkaarten en planningen voor de maaltijden: deze vrouwen laten niets aan het toeval over. Ik haat het om toe te geven, maar het maken van lijstjes maakt de dingen wel makkelijker.’

 

3. Ze zijn creatief met hun tijd

Brandi sprak een moeder die elke ochtend een uur eerder opstaat dan de rest, om tijd voor zichzelf te hebben en dingen af te krijgen (nagels lakken, wenkbrauwen epileren, werkmails beantwoorden). ‘Als je het ene ding onder controle hebt, werkt dat weer door in andere aspecten,’ zegt Brandi. ‘In plaats van deze perfecte moeders te veroordelen, moeten we ze waarderen voor hun voorwerk om ons leven ook soepeler te laten verlopen. En dan kunnen we hun voorbeeld volgen.’

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-heerlijk-telefoon-kwijt

Op het moment dat de telefoon van blogger Emily Hollenbeck in het water viel, kreeg ze zowat een paniekaanval. Maar nu ze al vijf dagen zonder zit, vindt ze het eigenlijk wel lekker.

Op Scary Mommy vertelt ze waarom.

 

1. Ik sta niet meer constant 'aan'

Ik had geen idee hoeveel stress 'aan staan' veroorzaakt. Met mijn telefoon in de buurt was er altijd nog wel een mail die ik kon beantwoorden of iets wat ik kon googelen. Nu ik die opties niet meer hebt, voelt het als een soort pauze van m'n overbelaste brein.

 

2. Ik had het niet druk, ik was gewoon afgeleid

Door onnozele Facebookpagina's, bijvoorbeeld. Waar je maar doorheen kunt blijven scrollen.

 

3. Ik moet mensen bewust opzoeken

Met mijn telefoon appte ik nog weleens last minute naar vrienden: 'Hé, wij zijn nu hier, dus als je in de buurt bent...', maar nu moet ik bewust met iemand afspreken. En eigenlijk is dat heel fijn: ik weet precies waar ik aan toe ben.

 

Lees ook
Melinda Gates waarschuwt: 'Geef kinderen niet te snel een smartphone' >

 

4. Het werk wordt nog steeds gedaan

Want zo erg is het niet als je een collega niet dezelfde minuut nog terugmailt.

 

5. Het spel met mijn kinderen wordt niet onderbroken

Met mijn telefoon in de buurt voelde ik me gedwongen om een oneindige to-do-lijst af te vinken. Kunnen spelen met mijn kinderen zonder zo'n lijst in mijn hoofd, voelt bevrijdend. 

 

6. Het voelt als een vakantie

Want ik móet mijn werk nu wel 'uitschakelen' op bepaalde momenten. 

 

Ogen geopend

Hiermee wil Emily overigens niet zeggen dat ze nooit meer een mobiel aanschaft, die luxe heeft ze door haar werk niet, maar het heeft wél haar ogen geopend. 'Ik hoop dat ik mijn telefoon voortaan vaker links laat liggen en minder geestdodend doorspit.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >