Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (9) en Róman (7). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
De laatste tijd denk ik vaak aan Amsterdam-Noord. Aan de tijd dat de randen van natuurgebied Het Twiske nog niet volledig volgebouwd waren. Aan de zomermiddagen waarin we in roeibootjes naar de molen voeren.
Aan zoenentikkertje, aan zwemmen in De Breek, aan de kinderdisco in het buurthuis en de Playbackshow waar ik vol pathos True colors van Cindy Lauper deed (laatste plaats). Aan Dolly Dots-dansjes met Marie-Jeanne, mijn hartsvriendin. Aan rolschaatsen. Aan de stapels pannenkoeken die haar moeder José bakte als ze uit haar atelier gekomen was. Aan dat magische atelier waar we soms een eigen passe-partout kregen om een schilderij in te maken. José was anders dan andere moeders. Natuurlijk was ze net als vele anderen lief en praktisch, maar intussen werkte ze aan een oeuvre, aan een uiting van haarzelf. En daar in haar atelier waanden we ons even kunstenaars, net als José was, de kunstenares in een achtertuin.
Lees ook
‘Mijn zoon blijkt het evenbeeld van mijn moeder’ >
Jarenlang zaten de herinneringen hieraan weggestopt. Ik was te druk met het leven, met een eigen gezin stichten waarvoor ik pannenkoeken bak. Maar sinds mijn moeder overleed, poppen herinneringen regelmatig op als belletjes van een bruistablet. Mijn moeder die weliswaar geen kunstenares was, maar ook anders. Creatief, bijzonder, eigenzinnig. Op zoek naar uitingsvormen. Om te vertellen over haar geest, haar visie, haar artisticiteit. Ze is er haar leven naar op zoek geweest. Maar haar bipolaire hoofd vond geen rust in schilderijen. En net op het moment dat een val van de trap een einde aan al haar zoeken maakte, mailde José me. Of ik naar haar expositie wilde komen.
Onmiddellijk rook ik de geur van pannenkoeken. Ik las op haar website hoe José was uitgewaaierd. Ze had naam gemaakt in Amerika, Frankrijk, Duitsland, Monaco en Oostenrijk. Ze bouwde aan een oeuvre, herkenbaar, impressionistisch, bijzonder in haar kleurgebruik.
Het mooie aan kunst is dat het je overal naar toe kan brengen. Het bracht José de wereld. Bij de expositie, pal onder een schilderij van een dansend jong meisje, omhelsde ze me weer. En bracht ze mij terug naar Amsterdam-Noord. Naar dat huis in de achtertuin. Naar de geur van pannenkoeken. En zo ook een heel klein beetje terug naar mijn moeder.
Deze column staat in Kek Mama 07-2019.
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Goed nieuws! Nou ja, soort van. Het kabinet-Jetten komt met een nieuwe kindregeling waardoor ouders straks meer geld per kind krijgen. Klinkt als een meevaller in tijden waarin een pak hagelslag al voelt als een luxeproduct.
Soms heb je van die televisie-momenten die je raken. Zelfs als je al jaren in het vak zit, zoals Chantal Janzen. In de nieuwste afleveringen van Kopen Zonder Kijken gebeurde precies dat.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.
Openheid over geld: het blijft een ding. We zijn nieuwsgierig, vergelijken (stiekem) graag en hebben óók allemaal een mening. Lisa Bal – bekend van Een huis vol – besloot het gewoon anders aan te pakken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
