Beeld: Canva
Goed, dat je als werkgever misschien niet staat te springen om zwangerschappen van werknemers, dat is tot daaraan toe. Maar dat hou je dan uit goed fatsoen natuurlijk wel voor je. De baas van Jamila pakte het net wat anders aan.
Jamila (40), samen met Dion (37), moeder van Liv (1): “Dat mijn baas niet bepaald zou staan te juichen dat ik zwanger was, dat had ik wel verwacht. Ik was mijn hele leven al een carrièretijger, mijn werk ging voor alles. Ik dacht ook heel lang dat het moederschap gewoon niet echt voor mij was weggelegd. Mijn vriend had zich er al bij neergelegd dat er geen kleintje zou gaan komen. En toen ineens plots: klapperende eierstokken.
Niemand – inclusief ikzelf – zag dit aankomen. Maar het was onmiskenbaar, ik wilde een baby, en eigenlijk wel meteen. Mijn vriendinnen hadden bijna allemaal al kinderen op de basisschool en ik zag ineens hoe een carrière en moeder worden best samen zouden kunnen gaan. Dion stond meteen te springen, dus we gingen ervoor.
Het duurde even voordat ik zwanger werd – wat op zich te verwachten is op je negenendertigste. Maar gelukkig lukte het uiteindelijk toch, ik was zwanger! Op mijn werk wilde ik het zo lang mogelijk stil houden, want ik wist dat ik mijn voorkeurspositie zou verliezen zodra ze erachter kwamen. Ik had dat al zo vaak gezien bij vrouwelijke collega’s die moeder werden.
Dat was alleen niet makkelijk, want ik was ongelofelijk misselijk de eerste weken. Ik moest zo vaak overgeven, dat het op begon te vallen. Toen nam ik toch maar een van mijn favoriete collega’s in vertrouwen. Wat leuk om het eindelijk met iemand te kunnen delen! Ze zwoer plechtig dat ze het niet door zou vertellen, maar een week later kreeg ik een telefoontje van mijn baas.
Hij was niet bepaald blij. Boos vroeg hij waarom hij in de wandelgangen had moeten horen dat ik zwanger was. Of ik dat niet even wat eerder had kunnen melden? Ik was krap tien weken zwanger, dus het was nou niet alsof ik enorm lang had gewacht met het vertellen. Kribbig dat dit geheim al zo snel geen geheim meer was, reageerde ik ook niet bepaald subtiel: ‘Zou je me niet eerst eens feliciteren?’ vroeg ik. ‘Ik ben echt teleurgesteld in jou’, kreeg ik terug.
Het mag voor zich spreken dat ik lekker lang verlof heb opgenomen en daarna bij een ander bedrijf ben begonnen. Ik ben nog steeds dol op mijn werk en vind het ook nog steeds belangrijk om te werken aan mijn carrière, maar het cliché is waar: Liv is toch echt belangrijker. Gelukkig snappen ze bij mijn huidige baan ook dat dat gewoon samen kan gaan.”
In het geval van Maike is zij de kostwinner en haar man is thuisblijfvader. Hoe dat voor hen werkt lees je hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
