Beeld: Getty
Beeld: Getty

Nu Pien borstkanker heeft, kan ze voorlopig niet werken en moet haar man in zijn eentje de kost verdienen. Gelukkig heeft ze lieve ouders die financieel bijspringen.

Pien Dekkers (44), woont samen met Marco, heeft een dochter van 11 en een zoon van 13 en staat op de markt met Italiaanse delicatessen.

“Begin dit jaar kreeg ik borstkanker, mijn borst is geamputeerd en ik ben net met de chemotherapie begonnen. Ons leven zoals we het kenden staat behoorlijk op zijn kop. Ik zie er enorm tegenop dat ik de komende maanden niet kan werken. Want al leiden we een onzeker bestaan, ik heb het allerleukste werk van de wereld.
 

'We sprokkelen ons inkomen bij elkaar'

Marco en ik importeren Italiaanse delicatessen – kaas, ham, olijfolie. We staan op markten en leveren aan restaurants. Op Sardinië hebben we een tweede huis. Dat verhuren we een groot deel van het jaar aan toeristen. Marco werkt daarnaast ’s nachts in de havens. Zo sprokkelen we ons inkomen bij elkaar. In de zomer verdienen we per dag wel zeven-, acht honderd euro op de markt, maar we investeren in die maanden ook veel.

In de wintermaanden is onze crisisperiode, dan leven we voornamelijk van Marco’s inkomen en kunnen we vaak maar net het hoofd boven water houden. Geen werk betekent geen inkomsten. Dat is stressvol, helemaal als Marco uitgaven doet zonder na te denken. Hij kan een nieuwe bus kopen zonder over de prijs te onderhandelen, of in een impuls leuke gadgets kopen voor zichzelf en de kinderen. Ik ga veel bewuster om met geld en probeer in magere tijden goed op onze uitgaven te letten.
 

Rust in deze onrustige periode

Ik maak me ook zorgen over hoe het allemaal moet met de kinderen. Door de chemo’s komen alle inkomsten voorlopig op Marco’s schouders terecht. Met zijn werk kunnen we de vaste lasten net betalen. Gelukkig hebben mijn ouders aangeboden financieel bij te springen. Mijn vader heeft een goedlopend bedrijf en hij heeft een flink bedrag aan ons overgemaakt om de komende maanden van rond te komen. Met die buffer kunnen we nu een werkster inhuren. Dat scheelt, want schoonmaken kan ik voorlopig niet. Ik betaal er ook mijn yogalessen van en een diëtist. Als mijn haar straks uitvalt, moet ik ook een pruik kopen. Een goede kost al gauw vijftienhonderd euro en daarvan wordt vierhonderd euro vergoed door de verzekeraar. Het geld geeft rust in deze onrustige periode.
 

'Ik vind het vooral erg voor de kinderen dat ik ziek ben'

Mijn jongste is een gevoelig meisje, zij maakt zich veel zorgen om mij en wil het liefst de hele dag bij me zijn. De oudste is heftig aan het puberen, hij maakt er een potje van op school en doet bij voorkeur helemaal niets, maar ik heb te weinig energie om hem in het gareel te houden. Voor Marco is het ook pittig – de markt, zijn nachtwerk in de haven, de zorg voor de kinderen als ik zieker word. Hij doet het allemaal zonder morren, maar ik zie hoe moe hij is.

Dat ik ziek ben, vind ik vooral erg voor de kinderen. Voor hen probeer ik alles zo normaal mogelijk te houden. Dat lukt nu omdat ik me nog niet echt ziek heb gevoeld, maar daar zal met de chemokuren verandering in komen. Ik ben blij met de financiële support en de hulp van mijn ouders en de rest van mijn familie, maar liever was ik niet van ze afhankelijk. Ik dop graag mijn eigen boontjes. Heel frustrerend dat ik dat nu even niet kan.
 

'Nu verwen ik mezelf wel meer'

Een big spender ben ik nooit geweest, dat scheelt. Ik heb nog kledingstukken van twintig jaar geleden in mijn kast. Sinds ik ziek ben verwen ik mezelf wel meer. Laatst kocht ik nog sandaaltjes van honderd euro. Dat zou ik normaal nooit doen, maar ik leef nu. Ik wil vooral zoveel mogelijk tijd doorbrengen met mijn gezin, familie en vrienden. Samen eten, een spelletje spelen, een stuk fietsen, een film kijken. Het fijnste vind ik het om met z’n allen thuis wat te rommelen. Die simpele dingen zijn nu extra waardevol.”

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2017.

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >