Beeld: Getty
Beeld: Getty

Nu Pien borstkanker heeft, kan ze voorlopig niet werken en moet haar man in zijn eentje de kost verdienen. Gelukkig heeft ze lieve ouders die financieel bijspringen.

Pien Dekkers (44), woont samen met Marco, heeft een dochter van 11 en een zoon van 13 en staat op de markt met Italiaanse delicatessen.

“Begin dit jaar kreeg ik borstkanker, mijn borst is geamputeerd en ik ben net met de chemotherapie begonnen. Ons leven zoals we het kenden staat behoorlijk op zijn kop. Ik zie er enorm tegenop dat ik de komende maanden niet kan werken. Want al leiden we een onzeker bestaan, ik heb het allerleukste werk van de wereld.
 

'We sprokkelen ons inkomen bij elkaar'

Marco en ik importeren Italiaanse delicatessen – kaas, ham, olijfolie. We staan op markten en leveren aan restaurants. Op Sardinië hebben we een tweede huis. Dat verhuren we een groot deel van het jaar aan toeristen. Marco werkt daarnaast ’s nachts in de havens. Zo sprokkelen we ons inkomen bij elkaar. In de zomer verdienen we per dag wel zeven-, acht honderd euro op de markt, maar we investeren in die maanden ook veel.

In de wintermaanden is onze crisisperiode, dan leven we voornamelijk van Marco’s inkomen en kunnen we vaak maar net het hoofd boven water houden. Geen werk betekent geen inkomsten. Dat is stressvol, helemaal als Marco uitgaven doet zonder na te denken. Hij kan een nieuwe bus kopen zonder over de prijs te onderhandelen, of in een impuls leuke gadgets kopen voor zichzelf en de kinderen. Ik ga veel bewuster om met geld en probeer in magere tijden goed op onze uitgaven te letten.
 

Rust in deze onrustige periode

Ik maak me ook zorgen over hoe het allemaal moet met de kinderen. Door de chemo’s komen alle inkomsten voorlopig op Marco’s schouders terecht. Met zijn werk kunnen we de vaste lasten net betalen. Gelukkig hebben mijn ouders aangeboden financieel bij te springen. Mijn vader heeft een goedlopend bedrijf en hij heeft een flink bedrag aan ons overgemaakt om de komende maanden van rond te komen. Met die buffer kunnen we nu een werkster inhuren. Dat scheelt, want schoonmaken kan ik voorlopig niet. Ik betaal er ook mijn yogalessen van en een diëtist. Als mijn haar straks uitvalt, moet ik ook een pruik kopen. Een goede kost al gauw vijftienhonderd euro en daarvan wordt vierhonderd euro vergoed door de verzekeraar. Het geld geeft rust in deze onrustige periode.
 

'Ik vind het vooral erg voor de kinderen dat ik ziek ben'

Mijn jongste is een gevoelig meisje, zij maakt zich veel zorgen om mij en wil het liefst de hele dag bij me zijn. De oudste is heftig aan het puberen, hij maakt er een potje van op school en doet bij voorkeur helemaal niets, maar ik heb te weinig energie om hem in het gareel te houden. Voor Marco is het ook pittig – de markt, zijn nachtwerk in de haven, de zorg voor de kinderen als ik zieker word. Hij doet het allemaal zonder morren, maar ik zie hoe moe hij is.

Dat ik ziek ben, vind ik vooral erg voor de kinderen. Voor hen probeer ik alles zo normaal mogelijk te houden. Dat lukt nu omdat ik me nog niet echt ziek heb gevoeld, maar daar zal met de chemokuren verandering in komen. Ik ben blij met de financiële support en de hulp van mijn ouders en de rest van mijn familie, maar liever was ik niet van ze afhankelijk. Ik dop graag mijn eigen boontjes. Heel frustrerend dat ik dat nu even niet kan.
 

'Nu verwen ik mezelf wel meer'

Een big spender ben ik nooit geweest, dat scheelt. Ik heb nog kledingstukken van twintig jaar geleden in mijn kast. Sinds ik ziek ben verwen ik mezelf wel meer. Laatst kocht ik nog sandaaltjes van honderd euro. Dat zou ik normaal nooit doen, maar ik leef nu. Ik wil vooral zoveel mogelijk tijd doorbrengen met mijn gezin, familie en vrienden. Samen eten, een spelletje spelen, een stuk fietsen, een film kijken. Het fijnste vind ik het om met z’n allen thuis wat te rommelen. Die simpele dingen zijn nu extra waardevol.”

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2017.

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >